Door community (initieel stan van houcke), Op zon 26 jun 2011 19:53, 2 reacties,    

Alice Walker en Omer Gershon



De Indiase socioloog Ashis Nandy schreef in een meesterwerkje, getiteld The Intimate Enemy. Loss and Recovery of Self under Colonialism, over hoe Rudyard Kipling, de in Bombay geboren Britse dichter en pleitbezorger van het kolonialisme, als lichamelijk zwak kind had geleden onder de keiharde Britse kostschoolmentaliteit, en hoe hij was getreiterd vanwege zijn haast meisjesachtig voorkomen. Nandy stelt dan het volgende:

'zijn hardvochtige Engelse jaren gaven Kipling onvermijdelijk de boodschap dat Engeland een deel van zijn ware zelf was, dat hij zijn Indiase achtergrond van zich af moest schudden en moest leren zich niet met de slachtoffers te identificeren, en dat het slachtofferschap dat hij in Engeland leerde kennen vermeden kon worden, misschien zelfs verheerlijkt, door zich te identificeren met de agressors, vooral door loyaal te zijn aan de waarden van de agressor... Wat waren de banden tussen de twee Kiplings: tussen de held, trouw aan de westerse civilisatie, en de verindiaaste westerling, die het Westen in hem haatte, tussen de held die culturen koppelde en de anti-held die culturele bastaarden verafschuwde en de onduidelijke identiteit van hemzelf betreurde? Het was blind geweld en een honger naar wraak.'

Blind geweld en wraakzucht als antwoord op de eigen zwakte, als overlevingsstrategie. En zo maakt het slachtoffer op zijn beurt zelf weer slachtoffers. Ik moest aan deze psychologische wet denken toen ik op zaplog een filmpje zag waarin de joods-Israelische homoseksueel Omer Gershon (al dan niet homoseksuele) Palestijnse slachtoffers van de zionistische terreur probeert te criminaliseren. Ik meld hier expliciet dat deze Omer Gershon, opererend onder een valse naam, een joodse homoseksueel is en wel omdat dit weer eens aantoont dat de mens als soort niet van ervaring leert. Op dat feit wees me 20 jaar geleden nog eens de joods-Israelische schrijver Amos Oz toen ik hem vroeg uit welke gat Ariel Sharon was gekropen, en waarom deze terrorist niets van de geschiedenis had geleerd. Oz antwoordde:

'Zijn volk is niet met een of ander moreel schoonmaakmiddel besproeid maar met Zyclon-B.’

De mens leert niet van de geschiedenis, zo was zijn boodschap, en hij voegde hieraan toe:

'Op de vraag waar Sharons drang vandaan komt om met vlaggen te zwaaien en wat al niet meer, is het enige juiste antwoord: onzekerheid. Hij moet zichzelf keer op keer eraan helpen herinneren dat hij en zijn volk niet langer meer slaven zijn. De diepte van de Joodse onzekerheid is iets wat buitengewoon moeilijk te begrijpen... de obsessieve behoefte van de Joden in Israël om te horen dat iedereen van ze houdt, die drang om bevestiging te krijgen van de buitenwereld, om te worden geaccepteerd door de rest van de wereld, om te worden begrepen en te worden gekoesterd, is een syndroom van een buitengewoon diep zittend onzekerheidsgevoel. Het is een van de gevolgen van de lange en pijnlijke joodse geschiedenis, de joodse geschiedenis in christelijk Europa, moet ik helaas zeggen. Verplaatst u zich met een zekere mate van verbeeldingskracht in onze situatie. Duizenden jaren is je verteld dat je onmenselijk bent, een monster, een vrek wiens God geld is, dat je niet werkelijk gevoelens bezit, dat je niet lief kunt hebben, dat je sluw, doortrapt, onbetrouwbaar bent en daarnaast ook nog eens de moordenaar van Gods zoon. Na al die eeuwen kun je niet anders dan jezelf afvragen: wat mankeer ik? Zoiets is een menselijke reactie. Je vraagt je niet langer af: wat mankeert mijn vijand, wat mankeert degenen die mij vervolgen, wat mankeert de antisemieten, wat mankeert die christenen? Nee, je begint je af te vragen: wat mankeer ík toch dat me dit altijd overkomt? Het gevolg is dat je wilt bewijzen dat jij niet bent wat zij denken dat je bent. In het geval van Sharon is het waarschijnlijk een niet volledig bewuste emotionele drang om te reageren op een duizenden jaren oude bewering dat de Jood een lafaard is, een zwakkeling die zichzelf niet kan verdedigen, een soort muis die altijd ontsnapt en zich verschuilt. Sharon wil laten zien dat hij geen muis is, maar een leeuw.'

Een dag later zag ik hoe gelijk Oz had toen voor mijn ogen een Palestijns kind werd doodgeschoten door een Israelische scherpschutter. De moord bewees niet alleen dat ‘nooit meer Auschwitz’ een holle frase was, maar ook hoe betrekkelijk de Verlichtingsgedachte is dat de mens door kennis leert.

Oktober 1953 schreef de toenmalige Israëlische premier Moshe Sharett in zijn dagboek met afschuw over de bloedbaden die Ariel Sharons elitetroepen aanrichtten onder de weerloze Palestijnse bevolking. Bij een aanval van een eenheid paratroepers, onder commando van Sharon, werden volgens de historicus Bar-Zohar, biograaf van Ben-Goerion:

‘zeventig lijken onder het puin aangetroffen, onder wie tientallen vrouwen en kinderen.’


Op 31 maart 1955 schreef Sharett in zijn dagboek:

‘We rechtvaardigen het systeem van vergelding op grond van pragmatische overwegingen… We hebben de mentale en morele remmen op dit instinct vernietigd en hebben het mogelijk gemaakt om wraak als morele waarde aan te moedigen. Deze opvatting wordt gedeeld door grote delen van de bevolking in het algemeen en massa’s jongeren in het bijzonder, maar zij is geconcretiseerd en heeft de waarde van een heilig principe bereikt in Sharon’s bataljon, dat het vergeldingsinstrument van de staat is geworden.’

Nadat de Israëlische strijdkrachten tijdens de inval in Libanon in 1982 de bevolking maandenlang met fosfor- en fragmentatiebommen hadden bestookt, moest het jaar daarop Sharon aftreden als minister van Defensie vanwege zijn betrokkenheid bij de massamoorden in de Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Shatila. Hij bleef echter aan als minister zonder portefeuille. Naar aanleiding van de Israëlische oorlogsmisdaden verklaarde de orthodox-joodse hoogleraar Yeshayahu Leibowitz:

‘Dit is de noodzakelijke en natuurlijke voortzetting van onze politieke lijn. Wanneer we over een ander volk moeten heersen dan is het onmogelijk te voorkomen dat nazimethoden worden gebruikt. De massamoord werd door óns begaan. Wat in Libanon is gebeurd, het aanrichten van een gruwelijk bloedbad in de vluchtelingenkampen, is een nieuwe fase in het zelfmoordproces van de staat Israël.’

En Amos Oz, constateerde:

‘Na Libanon kunnen we het monster niet langer meer negeren, zelfs als het sluimert… Na Libanon moeten we niet net doen alsof het monster alleen in generaal Sharons verblijf huist… of alleen in de Joodse nederzettingen op de West Bank. Het houdt zich half slapend praktisch overal op, zelfs in onze… gemeenschappelijke mythen… We hebben het niet in Libanon achtergelaten… Het is hier, onder ons, deel van ons, als een schaduw.’

Vanuit die wraakzucht en blinde haat reageert ook de joodse homoseksueel Omer Gershon. De enige les die hij uit de geschiedenis heeft geleerd is dat hij moet haten om te kunnen overleven. Gershon is er niet in geslaagd een eigen identiteit op te bouwen die boven zijn joodzijn en zijn homoseksualiteit uitstijgt. Overal en altijd blijft hij de jood en de homoseksueel, altijd en overal ziet hij zichzelf als vervolgd en veracht, het eeuwige slachtoffer.

Daarentegen staat op deze zelfde site een bericht van Alice Walker, zwart en een vrouw. Ook zij behoort tot een groep die vervolgd is en veracht, en die nu een zwarte president heeft die zij -- o eeuwige ironie -- terecht ervan beschuldigt een oorlogsmisdadiger en een terrorist te zijn, door te stellen dat:

‘Israël en de VS de grootste terroristische organisaties ter wereld’ zijn. ‘Wanneer je mensen terroriseert, en ze zodanig bang maakt dat ze mentaal en psychologisch voor het leven getekend zijn – dat is terrorisme.’

Alice Walker is er wel in geslaagd boven haar huidskleur en geslacht uit te stijgen. Zij heeft een identiteit, is autonoom. Gershon niet, hij is een identiteitsloze, heeft een geleende identiteit, die van het slachtoffer. Hij ondergaat de geschiedenis, zij maakt geschiedenis. Het kan dus. Het slachtoffer is niet per definitie gebrandmerkt. Walker ontleent aan het slachtofferschap kracht en persoonlijkheid, Gershon zwakte en karakterloosheid.

Kijk nu naar Walker, een mooi gezicht met gave gelaatstrekken, en kijk dan naar Omer Gershon, naar het zwakke gelaat, die zwemmende ogen.

Het zijn de slachtofferisten met hun gekoesterde en gecultiveerde slachtofferschap die nu in het Westen en in Israel de geschiedenis bepalen.
Annotaties:
| #143314 | 26-06-2011 21:23 | Paul2
Goed stuk,rare sluiting:
Maar kijk nu naar haar gezicht, een mooi gezicht met gave gelaatstrekken, en kijk dan naar Omer Gershon, naar het zwakke gelaat, die zwemmende ogen. Het zijn de slachtofferisten met hun gekoesterde slachtofferschap die in het Westen en in Israel de geschiedenis bepalen.

Los van de waarde van beoordeling obv gelaatstrekken,
de slachtofferviool wordt ook continu bespeeld door Nethanyahu,en die heeft geen ''zwak gelaat en zwemmerige ogen".
| #143323 | 26-06-2011 21:59 | stan van houcke
de ogen zijn een weerspiegeling van de ziel. het is intuitie. een koe is een dier, maar niet elk dier is een koe. dat geldt ook voor netanyahu en gershon.
stan van houcke's avatar
aanmelden / inloggen