Voorwoord
Het aantal gevallen van auto-immuunziektes is de laatste jaren sterk aan het stijgen. Wat weet de wetenschap eigenlijk van deze ziektes? Volgens schrijver W. Schmidt niet veel, dit is in deel 1 beschreven. In deel 2 en 3 wordt de invloed van het milieu besproken.

Het verband met het milieu

Volgens Pollard (Scripps Research Institute) wordt het beste bewijs van milieuinvloeden op auto-immuunziektes geleverd door medicijnstudies van de farmaceutische industrie. Dit is geen verrassing, vertelt Pollard, de patienten in de studies worden van dichtbij gecontroleerd (dosis etc.). Zo worden, dankzij het monitoren van patienten, er in het bijzonder twee medicijnen in verband gebracht met systemische lupus erythematodes (SLE). Procainamide, behandeling van hartritmestoornissen en hydralazine, gebruikt tegen hoge bloeddruk. Het meest ironische was toch wel, zodra de patient de medicijnen niet meer innam verdwenen de klachten van lupus.

Naast de farmaceutische blootstelling komt er ook gedegen bewijs uit het onderzoek van het verband tussen gluten met de ziekte coeliaki. De symptomen verdwijnen wanneer de gluten uit het voedsel wordt verwijderd, volgens Alessio Fasano (Center of Celiac Research, University of Maryland School of Medicine). Echter het bewijzen van auto-immuunziektes door milieuverontreiniging is moeilijker, vertelt Fasano, mensen zijn mobiel en zij worden blootgesteld aan vele man-made chemicals tegelijk, daarnaast duurt het enige tijd voordat de auto-immuunziektes zich ontwikkelen.

Voorgestelde verbanden lijken ook sterk onderhevig te zijn aan studies die dit weerspreken. Bijvoorbeeld, het roken was in verband gebracht met SLE in studies uit Engeland, Zweden en Japan (1, 2, 3) echter 3 Americaanse studies konden het verband niet vinden (1, 2, 3)

De bronnen van dit artikel zijn het erover eens dat in de stijging van auto-immuunziektes door diabetes type 1 het meest overtuigende bewijs van milieu-invloeden zijn. Data uit Finland laten een stijging zien van 31 gevallen per 100.000 inwoners in 1980 tot 64 in 2005. Ook in Euroepse landen werd een stijging waargenomen: 3,9% per jaar van 1989 tot 2003. De schrijvers van de studie verwachten een verdubbeling van kinderen onder 5 jaar met diabetes type in 2020, dit in vergelijking tot 2005. De gevallen van kinderen onder de 15 zullen over dezelfde tijdsperiode stijgen met 70%.

Jill Norris ((Colorado School of Public Health) verklaart dat de stijging van diabetes type 1 in de Verenigde Staten goed beschreven is door het programma SEARCH for Diabetes in Youth welke gecoordineerd wordt door het U.S. Centers for Disease Contrel and Prevention. SEARCH verzamelde de data van diabetes type 1 over 6 staten: Colorado, Californie, Hawaii, Ohio, South Carolina en Washington. Het aantal gevallen in Colorado steeg van 15 per 100.000 mensen tussen 1978 – 1988 tot bijna 24 tussen 2002 en 2004. Dat is een stijging van 70%, verklaard Norris, niet zo groot als waargenomen in Finland maar significant!.

Diabetes type 1 nader bekeken

Wat veroorzaakt dan de stijging in het aantal gevallen diabetes type 1? Terence Wilkin (specialist op het gebied van endocrinologie en metabolisme, Peninsula Medical School in Plymouth, UK) neemt een stijging in lichaamsgewicht op jongere leeftijd waar. Volgens Wilkin is de toename in lichaamsgewicht mede verantwoordelijk voor de weerstand van insuline of het proces waarbij insuline niet meer het proces van de glucose metabolisme kan sturen. Dit veroorzaakt in de beta-cellen in de alvleesklier een verhoogde activiteit, zij proberen wanhopig het tekort aan insuline aan te vullen. Dit initieert de ziekte, er wordt een continue toename van ontwikkeling van diabetes type 1 in jongere kinderen met overgewicht waargenomen. Wilkin voegt toe: het verband tussen insuline weerstand overgewicht verklaard dit.



Diabetes Type 1(vergroting)

Volgens Norris is de hypothese van Wilkin’s gebaseerd op intuitie in plaats van gezond verstand. Uit de data van DAISY (Diabetes Autoimmunity Study in the Young (DAISY), University of Colorado, Denver) volgt volgens Norris, dat sommige kinderen auto-immuniteit bevestigen met overgewicht echter volgens haar data kan er geen verband tussen overgewicht en auto-immuniteit worden bevestigd. Overgewicht en insuline weerstand kunnen ook het gevolg zijn van auto-immuniteit. De gegevens van Wilkin’s worden niet uitgesloten maar nauwkeuriger onderzoek van de data is noodzsakelijk.

Daarnaast zijn de data van het DAISY onderzoek beperkt door selectief onderzoek van kinderen met een waargenomen HLA- type. De hypothese van Wilkin is niet op deze beperking gebaseerd. Echter het idee van Wilkin’s is niet getoetst op een algemene populatie, verklaart Norris, er ontbreken teveel gegevens.

Ondertussen komen sommige onderzoekers met de optie dat diabetes type 1 misschien in verband staat met de consumptie van kunstmatige babyvoeding. Deze werd na WO II populair. Retrospectieve studies, hoofdzaklijk uit Finland, gingen een stap verder. Er werd een verband met koemelk gevonden. Echter meer recente onderzoeken (1, 2, 3 en 4) kunnen het retroperspectieve verband niet leggen, vertelt Norris. Deze studies leggen het verband tussen diabetes type 1 met blootstelling van van babies en kinderen met andere voedingsbronnen zoals: ontbijtgranen (cereals) met en zonder gluten, wortelgorenten en fruit.

Norris gaat door: er is op dit moment geen enkele factor als hoofdoorzaak in babyvoedsel aan te wijzen. De variatie in de resultaten van de studies is te hoog, waarschijnlijk zijn meerdere factoren verantwoordelijk. Daarnaast bestaan er nog studies die diabetes type 1 in verband brengen met enteroviussen, bijvoorbeeld polio (1) en vervuilingen van nitraten en nitrosaminen in drinkwater.