Voor wie het nog niet wist:
Shell is Brits en van de Rotshilds,
Israël is een uitvinding van de Rotshilds,
De Russische revolutie is gefinancierd door Wall Street met hulp van het Amerikaanse Rode Kruis
Het nieuwe Duitsland is gefinancieerd door de Rockefellers
De BIS of eigenlijk de …


Rockefeller, Rothshild, Morgan en olie

Rond 1870 was John D. Rockefeller’s Standard Oil Imperium oppermachtig in Amerika en ook daarbuiten. In 1890 gaf koning Willem III toestemming voor de oprichting van de N.V. Koninklijke Nederlandse Petroleum Maatschappij (Koninklijke Olie), hetgeen via via in 2004 tot de Royal Dutch Shell plc leidde, een onderneming naar Brits recht.

Alfonse de Rothschild (uit de mega rijke Rothshild bankiers familie) was al vroeg druk in de weer met Russische olie. En in 1880 stond Baku bomvol met zijn olie raffinaderijen, tot grote schrik van het Amerikaanse Standard oil. De gigantische hoeveelheid olie moest vervoerd worden via het Suez Kanaal dat ze van het failliete Egypte opkochten.

Toen in Rusland Nicolaas II zijn vader opvolgde, begon hij joden het land uit, en het socialisme in te pesten. Deze joden zetten in west Europa de boel behoorlijk op stelten en in Rusland organiseerde Joseph Stalin stakingen in Rothschilds Baku. Edmond Rothschild bedacht dat het droppen van lastige joden in Palestina een perfecte oplossing voor hun probleem kon zijn. De joden zouden ze ver genoeg van Europa zitten en ook zou Palestina het voor de Rotshilds onmisbare Suezkanaal kunnen beschermen. Edmond Rothschild begon te lobbyen voor een thuisland voor de joden. Om geloofwaardig te blijven verkochten de Rothshilds hun Russische belangen aan de Royal Dutch Shell, waar ze in 1902 een verbinding mee waren aangegaan (waardoor de Asiatic Petroleum Company (APC) ontstond). De APC exploiteerde de zuid-Russische olievelden. Tegelijkertijd kochten ze een groot aantal aandelen van de APC. Door deze briljante wisseltruck kon alles zo blijven als het was.

Helaas stond de Russische regering toen niet open voor hulp van de Rockefellers en de Rothschilds.

In 1915 waren o.a. Morgan, Stillman, Rockefeller de National City Bank (Rockefeller), New York Life Insurance, en de FED (Federal Reserve Bank of New York) nauw betrokken bij de oprichting van de American International Corporation (AIC). Deze corporatie moest de belangen van Amerikaanse en buitenlandse banken, business en industrie behartigen.
Wall Street en de AIC concludeerden:

"the totalitarian socialist state is a perfect captive market for monopoly capitalists, if an alliance can be made with the socialist powerbrokers."

En ze besloten de Russische revolutie die tijdens WO-I plaatsvond, van harte te ondersteunen. Alle rebellen uit alle kampen konden rekenen op hun steun. De gigantische afzetmarkt en de enorme voorraad grondstoffen die Rusland vertegenwoordigde moest in de wacht gesleept worden.

Trotsky kreeg van president Wilson een Amerikaans paspoort en kwam in 1917 in Rusland aan met o.a. geldschieters van Wall Street en Charles Richard Crane, belangrijk lid van de Democratische partij en actief aanstoker van de revolutie.
Het Amerikaans Rode Kruis moest in Rusland ervoor zorgen dat of de Kerensky of de Bolsjewieke revolutionairen wonnen. Ze werden zwaar gesponsord door o.a. geldschieters van Wallstreet, de Federal Reserve Bank, J.P. Morgan, de Rockefellers en de FED.
Ook kregen de Bolsjewieken van de FED extra geld om hun ideeën in Duitsland en Oostenrijk te verspreiden. De AIC drong er bij de Amerikaanse regering op aan dat ze de Bolsjewiekse regering zouden erkennen (hetgeen pas in 1933 daadwerkelijk plaats vond).

In 1919 benutte Azerbeidjaan de politieke onrust en annexeerden de olievelden van Baku. SONJ (Standard Oil of New Jersey, onderdeel van Rockefellers Standard Oil) kwam met de regering van Azerbeidjaan overeen om die olievelden te exploiteren.

Een jaar later 1920 werd Russiche goud overgeheveld naar Zweden, waar het in Zweedse munten werd omgezet en vandaar doorgesluisd naar de Federal Reserve Bank of New York en de Kuhn, Loeb & Company and Guaranty Trust Company (Morgan).

Uiteindelijk wonnen de Bolsjewieken en onder Stalin 'hielpen' vele Amerikaanse firma’s Rusland ' belangeloos'.


Weg met de keizerrijken, leve de Amerikaanse hegemonie

Tijdens WO-I vroeg president Woodrow Wilson een groep geleerden hoe Amerika het Duitse keizerrijk kon verslaan. Deze groep heette 'The Inquiry'. De contactpersoon van de president was Edward M. House, die een grote rol had gespeeld bij de oprichting van de FED. 'The Inquiry' legde de basis voor de latere oprichting van de Council on Foreign Relations (CFR) in New York en de britse tak Royal Institute of International Affairs in Londen beiden hoofdzakelijk bestaand uit advocaten en financiers en beiden nog steeds nauw samenwerkend.

Tijdens de vredes conferentie in Parijs in 1919 speelde de britse Milner Group, de geheime vereniging door Cecil Rhodes opgericht, een belangrijke rol in de stichting van de League of Nations (een voorloper van de United Nations). Ze stichtten de bovengenoemde Royal Institute of International Affairs dat ze nu nog steeds controleren. Er werden nog meer groepen opgezet, die allemaal dezelfde belangen vertegenwoordigen als de Milner Group, zoals de RIIA, de CFR dus, en parallelle groeperingen in Canada, Australië, Nieuw Zeeland, Zuid Afrika en India. Ze worden samen de Round Table Groups genoemd.

In de periode vóór het uitbreken van WO-I werden er allerlei allianties gesloten tussen Duitsland Oostenrijk-Hongarije en Italië, tussen Rusland en Frankrijk, tussen Frankrijk en Engeland, tussen Rusland en Engeland.

Het einde van WO-I luidde ook het einde in van het Ottomaanse Rijk daterend uit 1299, in. Het Rijk was in begin 1900 danig verzwakt in feite door uitputting van grondstoffen, verwerkt in producten die aan het buitenland verkocht werden. De Europese allianties keken likkebaardend naar de olierijkdommen in het rijk en toen in 1909, Oostenrijk-Hongarije, Bosnia-Herzegovina inpikte was dat het startsein voor allerlei oorlogjes die uitmonden in WO-I. Het Rijk werd uiteindelijk onder Brittannië en Frankrijk verdeeld. Het Duitse keizerrijk was ook finito en idem gold voor het Oostenrijks-Hongaarse imperium. Duitsland kreeg de schuld van het hele verhaal en werd flink te grazen genomen in Versailles.

Rusland was al een jaar eerder uit het oorlogstumult gestapt in verband met de Russische revolutie, maar in dat zelfde jaar in 1917 ging Amerika mee doen met oorlog voeren. En met groot succes. Uiteindelijk eindigde WO-I het meest profijtelijk voor Amerika maar de Britten en Engelsen hadden ook een beetje gewonnen.


Balletje balletje

Sir Josiah Stamp, Director of the Bank of England, stelde in 1927 dat in feite de hele wereld van de bankiers is: Ze kunnen geld uit het niets creëren en zolang de mensen het spelletje niet doorzien zijn zij de slaven van de bank.

De twee bazen van de Federal Reserve Bank of New York en de Bank of England bedachten in die tijd dat het financieel gezien, uiterst voordeling voor Brittannië en de Amerika kon zijn om alle belangrijke landen wereldwijd een en dezelfde goudstandaard te laten toepassen zonder tussenkomst van de politiek en regeringen.
In 1927 kwamen de Bank of England, de Reichsbank en de Bank of France bij elkaar omdat de Bank of England het toch een beetje moeilijk had. Als de FED nou de rente zou verlagen dan konden er meer leningen binnengehaald worden. Het goud zou zo ook bij de bank blijven. De FED gaf toe en verlaagde de rente.

Op de Amerikaanse markt werd intussen waanzinnig gespeculeerd en het geld daarvoor leende men van de banken, die het weer van de FED leende. Er werd geen kapitaal gestoken in werkelijke producten. In 1929 vroeg de FED tevergeefs de banken om speculeren te ontmoedigen. In oktober was de beruchte beurs crash. Engeland verliet in 1931 de goudstandaard waardoor wereldwijd het vertrouwen in de banken naar beneden duikelde en deze in grote getalen vielen resulterend in de grote depressie.


De Bank for International Settlements (BIS)

Om de Duitse herstel betalingen voortvloeiend uit het verdrag van Versailles goed af te kunnen handelen werd in 1929, het Young Committee opgericht. De voorzitter was Owen D. Young, co/auteur van het Dawes Plan, met belangrijke posities in de Rockefeller Foundation en de FED. Young ging samen met J.P Morgan Jr naar Europa. Hun plan, het Young Plan kwam in feite neer op een in beslagname van Duitse bezittingen in ruil voor Amerikaans geld. Ook steeg het aantal werkelozen door het Plan aanzienlijk, hetgeen de weg voor Hitler vrij maakte. Het Plan werd vlak na de beurs crash van kracht.

Ook voorzag het Plan in de oprichting van de Bank for International Settlements (BIS). De bank zou de betalingen van Duitsland aan de geallieerden moeten coördineren. Een nauwelijks bekende maar veel belangrijker functie was het coördineren van alle handelingen van de centrale banken wereldwijd. De BIS is een privé aangelegenheid, de handelingen zijn strikt vertrouwelijk en het publiek is zich dus meestel niet bewust van het hele gebeuren.
Carroll Quigley omschrijft de BIS als volgt:

"to remedy the decline of London as the world’s financial center by providing a mechanism by which a world with three chief financial centers in London, New York, and Paris could still operate as one."

Met de BIS is eigenlijk een system gecreëerd om een groep particulieren wereldwijd politieke en economische systemen te laten controleren, via financiële middelen.
De top van de BIS zetelt in Bazel in Zwitserland, is zoals gezegd een particuliere bank en is het bezit van centrale banken over de hele wereld, die zelf ook particuliere coöperaties zijn. De BIS is opgericht via de The Hague agreements (inderdaad: Den Haag) of 1930. In de BIS hebben o.a. zitting: Belgie, Nederland (Nout Wellink), Frankrijk, Duitsland, Italië, Engeland, Japan, Amerika, Canada, Mexico.

Ofschoon President Franklin Roosevelt precies wist dat Amerika in handen was gevallen van een groep banksters zag hij tot zijn grote frustratie geen kans om de tijd terug te draaien.


Samen met Hitler bankieren

Duitsland kon dankzij de leningen van de Dawes and Young Plans, een paar grote industriële kartels vormen, die uiteraard allemaal gefinancierd werden door Wall Street bankiers en industriëlen. De Morgan-Rockefeller internationale banken en firma’s en aan hen gelieerden waren nauw betrokken bij de groei van de Nazi industrie. Rockefeller’s Standard Oil Empire was essentieel in de hulp bij de voorbereidingen van Nazi Duitsland voor WO-II. Bovendien was de Rockefeller Foundation niet alleen cruciaal bij het oprichten van racistische en elitaire eugenetica bewegingen in Amerika, maar speelde ook een cruciale rol in het brengen van de eugenetica ideologie naar Nazi Duitsland.

Hjalmar Schacht (noot: de oorspronkelijke bedenker van de BIS), president van de Reichsbank tijdens de Weimar republiek, bleef aan als President van de Duitse centrale bank van 1933 tot 1939. Hij was een van de belangrijkste promotoren voor de Duitse re-industrialisatie, heropbouw en herbewapening. Hitler benoemde hem in 1934 tot minister van economische zaken.

De centrale banken van heel Europa begonnen Nazie goud in te slaan, dat het land was uitgesmokkeld en tot Zwitserse munten omgesmolten (zie Russische goud). Zweden, Spanje, Portugal, Argentinië, Turkije, Frankrijk, Groot Brittannië, Polen, Hongarije, en Amerika, allemaal handelden ze met de Nazi’s met goud, overgeboekt door de BIS.


De werkelijke start van het Amerikaanse imperium

Aan het eind van WO-II waren de Franse en Engelse imperiums nagenoeg van de kaart geveegd. Zowat heel Europa lag in puin, Rusland was volkomen uitgeput, en van het Japanse Keizerrijk was na de 'onverwachte' aanval op Pearl Harbour eind 1941 ook niets meer over.
De CFR had Amerika's betrokkenheid bij WO-II uitgebreid voorbereid. De CFR had tot doel Amerika voor te bereiden op de nieuwe plaats in de wereld. De zakelijke, bank, politieke, buitenlandse, militaire, media en academische top moesten allemaal doordrongen worden van de nieuwe ideologie, ter meerdere eer en glorie van big money.

Vlak nadat Amerika mee was gaan doen aan de oorlog, startte de CFR een zeer geheim project War and Peace Studies, waarin topleden van de CFR samenwerkten met de regering, en het hele project was geheel gefinancierd door de Rockefeller Foundation.
Zo had de CFR de post-War world al voor het einde van de oorlog uitgedacht. Het Marshall Plan, de NATO en de United Nations waren ook een van hun plannen.

Amerika mocht als redder in de nood overal basissen opzetten. Een klein probleempje was Rusland dat dwars lag, maar ja, zie boven.


Het liberalisme van John Maynard Keynes

Keynes wilde een vrije markt combineren met regulatie van boven af. Dit idee lag ten grondslag aan het Bretton-Woods System, van 1944, dat het uithield tot de 70er jaren.
Tijdens de Bretton Woods conference (United Nations Monetary and Financial Conference) ontstonden het International Monetary Fund (IMF), de IBRD nu onderdeel van de Wereldbank, en de General Agreement on Tariffs and Trade (GATT), nu opgenomen in de World Trade Organization (WTO). Een keer raden in wiens voordeel deze systemen opgezet waren.

De National Security Act van 1947 voorzag in o.a. de CIA. In feite was de Act de basis voor 'the national security state apparatus for empire building'.
De CIA kwam van het War and Peace Studies Project van het CFR begin 1940. Degenen de die het idee van de CIA ontwikkelden waren allemaal Wall Street advocaten, en leden van de CFR.


Oorspronkelijk van Andrew G. Marshall