Door community (initieel Best Well), Op zat 9 apr 2016 18:28, 0 reacties, nieuws

Brice Taylor: ‘Thanks for the memories’ (10)..



Er vond nog meer programmering plaats op een legerbasis waar ik heen gebracht werd, en waar ik langs enkele mannen in legeruniformen werd geleid naar een ondergrondse faciliteit die zich onderaan twee lange, erg steile trappen bevond, in een betonnen ruimte die bekleed was met metalen platen. Ik werd meegenomen langs een ruimte waar wat bureaus en computers stonden, naar een ruimte achter de ruimte waar alle computer apparatuur stond opgesteld.

Ik werd in een lange cilindrische machine geplaatst waarin ik ofwel zat of stond, terwijl ze allerlei dingen met me deden. Ik werd ook in een decompressietank gestopt, waar ik het ene moment het gevoel had dood gedrukt te worden, en het volgende moment kwam er gas binnen en moest ik onbedaarlijk lachen, en voelde ik me volledig gewichtloos. Ze maakten electrodes en draden aan mijn ledematen vast en ze gebruikten hele harde geluiden die afgewisseld werden met juist weer hele zachte geluiden, om dan ineens weer het volume enorm op te voeren.

brice taylor foto klein jonge vrouw
Brice Taylor werd vanaf haar geboorte door haar vader volledig in mind control opgevoed. Via diep-traumatische ervaringen werd haar persoonlijk geknakt en werden nieuwe robot-achtige persoonlijkheden gecreëerd..!

En dan stond er een man in legeruniform en die gaf mij woorden en zinnetjes door, die voor mijn bewustzijn niet hoorbaar waren, vanwege het enorme lawaai waar ik tegelijkertijd aan werd blootgesteld.Ze haalden me door een hele reeks machines, de een tolde me rond, de ander draaide in een andere richting, en bij weer een andere werd ik, alsof ik koprolletjes maakte, rondgedraaid voor een behoorlijk lange tijd. Dan werd ik op een tafel gelegd en werd er met felle lichten in mijn ogen geschenen en erg harde geluiden in mijn oren gedrongen via koptelefoons.

Tegelijkertijd stond er een officier ontzettend tegen me te schreeuwen. Ik was zo ontzettend de kluts kwijt en geschrokken en ik was zo doodsbang, dat een andere officier me moest proberen te kalmeren en me van de tafel moest helpen, zodat ik mezelf kon aankleden en kon gaan. Ik werd naar buiten gebracht waar een limousine stond te wachten. Ik herinner me nog dat het gebied waar we toen waren veel leek op de Californische woestijn. Ik nam alles in me op wat ik zag, zoals een reporter bij een besloten rechtbank waar geen foto`s gemaakt mogen worden.

Nog binnen zag ik, terwijl de Amerikaanse doktoren mijn voorhoofd in een band vastklemden en me weer aan electroden aansloten, om me heen, andere mensen zitten als zombies met ook hun hoofd in een band geklemd en electrodes op hun hoofd. We hadden allemaal een nummer dat ons overal achtervolgde, onwillekeurig naar welk adres we gebracht werden. Ze onderzochten onze hersenen met een varieteit aan onderzoeksmethodes, onder allerlei omstandigheden en met de meest vreemde impulsen.
Annotaties:
aanmelden / inloggen