Door community (initieel vonnegut), Op zon 12 okt 2014 21:27, 1 reacties,    

Buitenlandse hulp speelt dictators in de kaart



Buitenlandse hulp speelt dictators in de kaart

“The dictator’s handbook” beschrijft hoe dictators aan de macht komen en blijven. Naar mijn mening, een nogal saai boek maar er staan enkele interessante eyeopeners in .
De belangrijkste gaan over het geven van hulp aan arme landen en het kwijtschelden van schulden.

Wat is namelijk het geval, het geven van hulp aan arme landen, waar meestal een dictator of een corrupt regime aan de macht is, zorgt ervoor dat deze regimes en dictators aan de macht blijven.
In een normale democratie zorgt de overheid er voor, dat ze via belastingen inkomsten krijgen en vervolgens proberen ze die inkomsten zo goed mogelijk te besteden omdat ze anders weer worden weggestemd.

In een dictatuur zorgt de dictator er voor dat zijn supporters (een kleine groep van machtige en loyale aanhangers) het goed hebben. Zolang die supporters geld genoeg hebben en tevreden zijn blijft deze dictator aan de macht.
Goede doelen, die hulp leveren aan de landen waar deze dictators aan de macht zijn, moeten een bijna alle gevallen, geld betalen aan de dictator en zijn vriendjes om hulp te kunnen leveren in dat land. Vervolgens wordt het werk dat eigenlijk de dictator zou moeten doen uit zijn handen genomen door de hulp organisaties.

The Dictator's Handbook from Sy J. Abudu on Vimeo.



In een democratisch systeem zou de bevolking in opstand komen als de overheid niet goed zou helpen na een ramp, een hongersnood, enorme werkeloosheid of een economische crisis maar door de goede hulp van buitenlanders, kan de dictator achter over gaan zitten en zijn werk laten doen door de goedbedoelde hulp van buiten af.
Vervolgens worden dan meestal ook nog de schulden die zo’n land heeft, vaak kwijtgescholden en kan de dictator weer op nieuw beginnen met het maken van schulden, zodat hij het oude systeem in stand kan houden. De enige voorwaarden die deze dictators vaak krijgen is dat ze de lokale grondstoffen en markten beschikbaar moeten stellen aan enkele buitenlandse Multi nationals.

Heel cynisch gesteld zou je dus kunnen zeggen dat de wereld er waarschijnlijk een stuk beter uit zou zien zonder buitenlandse hulp en het kwijtschelden van schulden. De plaatselijke regimes worden dan immers aangespoord om hun zaakjes beter voor elkaar te hebben en als ze dat niet doen komt er veel sneller een grote oppositie die voor verandering zal pleiten.
Natuurlijk bereiken die goede doelen allerlei korte termijn doelen waarmee ze honderdduizenden mensen helpen en in die zin is het natuurlijk waardevol maar qua lange termijn doelen is het maar de vraag of al die goede bedoelingen positief uitwerken.
Annotaties:
| #221424 | 13-10-2014 11:56 | Ness
Dit boek raakt aan hetzelfde probleem maar Linda houdt het nog netjes. Zij suggereert dat wellicht al deze hulp het conflict jarenlang in stand houdt ipv ook maar iets op te lossen, doordat hulporganisaties een heel groot deel van de economie overnemen. Gaza is wat dat betreft een heel schrijnend voorbeeld. De UN dankt zijn bestaan aan die strijd.

Zelf vermoed ik dat elementen binnen sommige hulporganisaties het conflict zelf organiseren. Vooral USAID is daar sterk in. Door mensen veroorzaakte menselijke ellende is een goudmijn voor aasgieren.
Ness's avatar
aanmelden / inloggen