Toen Vladimir Poetin president Bush hoorde eisen dat de Russische troepen " Georgië’s grondgebied onmiddellijk moesten verlaten", deed hij wat iedere verstandige leider van een grote natie zou doen, hij gaapte, krabde zijn buik en kuierde naar het Kremlin zijn tijd verdoend om te zien of er restjes waren overgebleven van het keizerlijk banket van de afgelopen nacht met de Franse hoogwaardigheidsbekleders. Hij kan zelfs bij zichzelf peinzend geglimlacht hebben toen hij naar de Kip Kiev en de Siberische karbonaden keek, denkend, "Njet George, over de toekomst van Zuid-Ossetië kan niet meer onderhandeld worden ".



De door de westerse media gecreëerde illusie is dat de Russische president Dmitri Medvedev en premier Poetin aan ieder woord hangen dat uit het Witte Huis opduikt en overeenkomstig hun strategie bepalen. Fout. In feite luisteren ze niet eens, ze kunnen niet worden gehinderd. Wat Bush ook zegt is niet relevant. Wie maalt erom?

Niet Poetin, dat is zeker. Moskou werkt de details van de zogenaamde "terugtrekking plannen" uit met de Verenigde Naties, niet met Washington. Bush is niet eens een onderdeel van het proces, hij heeft helemaal niets te zeggen. Niets. Zijn uitbarstingen kunnen misschien nog een paar gifstoffen toevoegen aan de jet-stream maar anders dan dat, maken zij absoluut geen verschil. Poetin zit nu op de plaats van de bestuurder.

Amerikanen zijn ervan overtuigd dat hun activiteiten in de wereld nog steeds van belang zijn. Dat komt omdat Amerikanen gemarineerd zijn in een cultuur van narcisme. In werkelijkheid, is "Amerikaanse uitzonderlijkheid" gewoon een misverstand van eigen fundamentele onbelangrijkheid. De oproer in Zuid-Ossetië zal helpen sommige van die illusies de wereld uit te helpen en te verduidelijken hoe weinig invloed de VS écht heeft. Bush demagogie en stampvoeten zal niets veranderen, hij verspild zijn tijd. Dit is de achtertuin van Rusland. Zij zullen beslissen over de uitkomst. Bush moet stoppen met zijn gewauwel en zich met zijn eigen zaken bemoeien.