Leuk filmpje, doet mij toch een beetje denken aan de story off stuff van Ann Leonard.

Dat cradle tot cradle een oplossing is, staat buiten discussie. Door dalende voorraden aan mineralische grondstoffen zal dit idee automatisch praktijk worden.

Bijv. in de EU is dit al zichtbaar in de kunststofindustrie. In het crisisjaar 2008 zijn vele productieplants stilgelegd. Dit waren voornamelijk oude installaties die afgeschreven waren en niet meer voldeden aan de huidige eisen. Nadat de markt is aangetrokken werden deze installaties ook niet meer opgestart.

Op dit moment is er een tekort aan kunststoffen voor de verwerkende industrie. Het gevolg is dat er meer en meer recyclaten worden ingezet.

Allemaal positief echter deze recyclaten bezitten vaak nog een onaangename erfenis door aanwezigheid van ongewenste toxische stoffen. De giftige additieven waren enkele jaren geleden nog toegestaan. Door recycling brengt men dus deze stoffen terug in de kringloop.

Verwacht wordt dan ook dat stoffen die vandaag de dag nog als veilig worden beoordeeld in toekomst de kwalificatie toxisch kunnen ontvangen.

Een mooi voorbeeld hiervan is BPA (denk aan de babyflesjes) een endocriene disruptor. Enkele jaren geleden werd het begrip endocriene disruptors nog als een linkse hobby gezien echter in 2011 vindt er verbod op deze man-made chemical in de EU plaats in toepassingen voor kinderen van 0 tot 3 jaar.

Een wijze om cradle tot cradle bestaansrecht, welke het verdient, te geven is het verminderen van het gebruik van man-made chemicals. Dus inderdaad terug naar de natuur.

De volgende stap is spullen maken, die nooit meer afval zullen worden. Spullen die generaties lang meegaan, van vader op zoon en van moeder op dochter.

Spullen die generaties lang meegaan

Yes!

Appie, heb je het filmpje wel gezien? Hij zegt juist dat je niet minder chemicals moet gebruiken, maar dat je ze helemaal niet moet toepassen. Hij zegt letterlijk "minder vervuilend proberen te zijn, is als je kinderen nog maar 3 keer per week slaan in plaats van elke dag".

De gedachte achter cradle to cradle is leuk, maar ik mis hier concrete voorbeelden, het blijft een beetje vaag en abstract. Ik bedoel maar, om die metalen en kunststoffen te hergebruiken is ook energie nodig, toch? om ze om te smelten.

@ TDE9, ja ik heb het filmpje gezien. Het punt dat ik probeer te maken is dat men met de kennis van vandaag niet de werkende systemen van morgen kan ontwikkelen. Dit om de eenvoudige reden dat men vandaag niet de kennis van morgen bezit.

Tuurlijk is cradle tot cradle een oplossing, misschien wel de oplossing (daarom heb ik ook de annotatie toegevoegd). Trouwens concrete voorbeelden van cradle tot cradle worden in ook in de annotatie beschreven.

Appie dank voor de tip. Mijn kritiek ging over jouw slot-zin "Een wijze om cradle tot cradle bestaansrecht, welke het verdient, te geven is het verminderen van het gebruik van man-made chemicals." In het voorbeeld in de annotatie (intermediair.nl) van die vezelfabrikant uit Zwitserland wordt het trouwens ook genoemd. ALLE chemicalen verwijderen en niet enkel verminderen. Bijvoorbeeld kwik in spaarlampen. Ook al maak je het kwik-gehalte nog zo laag, wanneer ze verplicht worden, krijg je door de absurd grote hoeveelheden aan lampen, alsnog via de afvalstroom een enorm kwik-problem in het milieu.

Het voorbeeld uit de annotatie vindt ik trouwens beter dan het "slaan" voorbeeld uit dit filmpje. Als je naar België wilt en je merkt dat je naar Noorwegen aan het rijden bent, dan helpt het niet om steeds langzamer te gaan rijden. Je zult echt moeten omkeren.

TDE9, ben het met je eens. Inderdaad spaarlampen met kwik zijn niet de oplossing. Trouwens LED-lampjes ook niet:

http://www.c2w.nl/vieze-ledjes.118584.lynkx