01/23/09 - "World Prout Assembly" - Na de omverwerping van de communistische regeringen in Oost-Europa, pronkte het kapitalisme als het onoverwinnelijke systeem dat welvaart en democratie brengt, het systeem dat zou overblijven tot het einde van de geschiedenis.

De huidige economische crisis echter overtuigt zelfs enkele prominente vrije markt volgelingen dat er iets ernstig mis is. Eerlijk gezegd, het kapitalisme moet nog in het reine komen met verscheidene historische krachten die zorgen voor haar eindeloze problemen: democratie, welvaart, en het kapitalisme zelf, precies die entiteiten waarvan de kapitalistische heersers beweren dat ze die koesteren.

Plutocratie versus Democratie

Laten we de democratie eerst nader bekijken. In de Verenigde Staten horen we dat kapitalisme is getrouwd met de democratie, vandaar de uitdrukking "kapitalistische democratie." Volgens de feiten echter is tijdens heel onze geschiedenis er een grotendeels vijandige relatie geweest tussen democratie en kapitaal concentratie. Ongeveer tachtig jaar geleden was het commentaar van Supreme Court Rechter Louis Brandeis: "Wij kunnen democratie hebben in dit land, of we kunnen grote rijkdom hebben geconcentreerd in de handen van een paar, maar niet beide." Geldbelangen zijn tegenstanders geen voorstanders van de democratie.

De Grondwet zelf was gemaakt door welgestelde heren die verzameld waren in Philadelphia in 1787 om herhaaldelijk te waarschuwen voor de giftige en gevaarlijk nivellerende effecten van de democratie. Het document dat zij maakten was verre van democratisch, het was geketend in controles, veto's en eisen, een systeem ontworpen om populaire eisen af te remmen.

In de vroege dagen van de Republiek legden de rijken en voornamen kwalificaties wbt eigendom op om te mogen stemmen en voor publieke functies. Zij verzetten zich tegen de rechtstreekse verkiezing van kandidaten (toelichting, hun verkiezingseenheid college bestaat nog). En decennia lang verzetten zij zich tegen het stemrecht van minder ontwikkelde groepen zoals de bezitlozen, werkende mannen, immigranten, etnische minderheden en vrouwen.

Tot vandaag verzetten conservatieve krachten zich tegen meer rechtvaardigheid in de democratie zoals de evenredige vertegenwoordiging, onmiddellijke herstemming, en door de overheid gefinancierde campagnes. Zij gaan door met het creëren van belemmeringen om te stemmen, zij het door middel van overdreven strenge registratie-eisen, onvoldoende stembureaus, en de elektronische stemmachines die consequent 'storing' vertonen in het voordeel van de meer conservatieve kandidaten.

Soms onderdrukten de heersende belangen radicale publicaties en publieke protesten, door hun toevlucht te nemen tot de politie razzia's, arrestaties en opsluiting - toegepast voor het laatst met volle kracht tegen demonstranten in St. Paul, Minnesota, 2008 tijdens de Republikeinse Nationale Conventie.

De conservatieve plutocratie is ook gericht op de terugdraaiing van democratische, sociale voordelen verworvenheden, zoals het openbaar onderwijs, betaalbare huisvesting, gezondheidszorg, collectieve loononderhandelingen, een voldoende loon, veilige arbeidsomstandigheden, een niet-giftig duurzaam milieu, het recht op privacy, de scheiding van kerk en staat, hetrecht op abortus, en het recht te huwen met iemand van eigen keuze.

Ongeveer een eeuw geleden werd US vakbond leider Victor Eugene Debs in de gevangenis gegooid tijdens een staking. Zittend in zijn cel kon hij niet ontkomen aan de conclusie dat in geschillen tussen twee particuliere belangen, kapitaal en arbeid, de staat geen neutrale arbiter is. De kracht van de staat - met zijn politie, de militie, de rechtbanken en wetten - werd ondubbelzinnig ingezet aan de kant van de bazen. Debs concludeerde dat kapitalisme niet alleen een economisch systeem is, maar een hele sociale orde, dat opgetuigd is om de regels van de democratie te gebruiken te faveure van de rijkaard.

Kapitalistische heersers blijven poseren als de stamvaders van de democratie, zelfs als ze ondermijnen, niet alleen thuis, maar in heel Latijns-Amerika, Afrika, Azië en het Midden-Oosten. Elke staat, die niet "investeerder vriendelijk" is, die een poging doet gebruik te maken van zijn eigen grond, arbeid, kapitaal, natuurlijke hulpbronnen, en zijn markten in een zelfstandige manier te ontwikkelen, buiten de hegemonie van transnationale bedrijven, loopt het risico te worden gedemoniseerd en te worden afgeschilderd als "een bedreiging voor de Amerikaanse nationale veiligheid."

Democratie wordt een probleem voor Amerika niet wanneer zij niet werkt maar als zij te goed werkt, het helpen van de bevolking naar een meer rechtvaardige en leefbare sociale orde, het verkleinen van de kloof tussen de superrijken en de rest. Dus democratie moet worden verdund en misbruikt, verstikt met desinformatie, mediareclame en gigantische campagne kosten; met geknoei met verkiezingen, met als resultaat nep overwinningen voor politiek min of meer veilige kandidaten van grote partijen.

Kapitalisme versus Welvaart

De kapitalisten moedigen welvaart niet meer aan dan ze democratie propageren. Het merendeel van de wereld is kapitalistische, en het grootste deel van de wereld is noch welvarend noch democratisch. Men hoeft alleen maar te denken van het kapitalistische Nigeria, het kapitalistische Indonesië, het kapitalistische Thailand, het kapitalistische Haïti, het kapitalistische Colombia, het kapitalistische Pakistan, het kapitalistische Zuid-Afrika, het kapitalistische Letland, en diverse andere leden van de vrije wereld - meer nauwkeurig, de Vrije Markt Wereld.

Een welvarende, politiek geletterde bevolking met hoge verwachtingen over de levensstandaard en een scherp gevoel voor recht, opkomend steeds betere sociale omstandigheden, is niet het idee van de plutocratie van een ideale beroepsbevolking en een goed meegaande staatsinrichting. Beleggers geven de voorkeur aan arme bevolkingsgroepen. Hoe armer je bent, hoe harder je zal werken - voor minder. Hoe armer je bent, hoe minder je uitgerust bent jezelf te verdedigen tegen het misbruik door de rijken.

In de zakelijke wereld van de "vrije handel" stijgt het aantal miljardairs sneller dan ooit, terwijl het aantal mensen dat leeft in armoede sneller groeit dan de wereldbevolking. Armoede groeit met de toename van de rijkdom.

Kijk naar de Verenigde Staten. In de afgelopen acht jaar alleen al, terwijl de grote fortuinen oplopen tot recordhoogte, zonken een extra zes miljoen Amerikanen onder de armoedegrens; het gemiddelde gezinsinkomen daalde met meer dan $ 2000; de consumentenschulden zijn meer dan verdubbeld; meer dan zeven miljoen Amerikanen verloren hun ziektekostenverzekering, en meer dan vier miljoen verloren hun pensioenen; de daklozen zijn toegenomen en huisuitzettingen bereikten pandemische niveaus.

Het is alleen in landen waar het kapitalisme in een zekere mate wordt beteugeld door de sociaaldemocratie dat de bevolking in staat is geweest om een zekere mate van welvaart te behouden; de Noord-Europese landen zoals Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken. Maar zelfs in deze sociale democratieën loopt men het risico dat vooruitgang wordt teruggedraaid.

Het is ironisch om het kapitalisme krediet te geven voor de economische welvaart, omdat de meeste pogingen tot materiële verheffing op meestal heftig en soms gewelddadig verzet stuitte van de kapitalistische klasse. De geschiedenis van arbeidersstrijd biedt eindeloze voorbeelden hiervan.

Het leven is draaglijk onder de huidige Amerikaanse economische orde, omdat miljoenen mensen een bittere klassenstrijd hebben gevoerd om hun levensstandaard te verbeteren en hun rechten als burgers te verdedigen, waardoor er een zekere mate van de menselijkheid is ontstaan in een aan de andere kant harteloze politiek-economische orde.

Zie verder deel 2