Door Ness, Op zon 11 sep 2016 11:59, 2 reacties, citaat / intro / linkdump

De artsen bleven vragen om organen, het leek wel koehandel




Hoewel de hersenen geen activiteit vertonen, functioneert het lichaam nog wel. Een hersendode patiënt urineert bijvoorbeeld nog.

Dat roept de vraag op in hoeverre een hersendode patiënt nog kan voelen. Zeker tijdens de uitname van organen, waarbij als laatste het kloppende hart wordt verwijderd. De patiënt krijgt wel spierverslappers, maar wordt niet onder narcose gebracht. ...
Annotaties:
| #254451 | 11-09-2016 13:35 | ouwe knar
Daarom is het belangrijk om als het even kan thuis te sterven.
Men denkt dat pas na een paar dagen het stervensproces echt is afgerond. Bijvoorbeeld:

Wat zien we in de drie dagen na het overlijden?

Aan het moment van het sterven gaat vaak een doodsstrijd vooraf. Dat is in het begin ook aan het gelaat af te lezen. Wanneer je in de loop van de eerste drie dagen na het overlijden regelmatig bij de overledene waakt, kun je opmerken dat de uitdrukking van het gelaat geleidelijk verandert. Het lijkt zich te ontspannen. De overledene lijkt jonger te worden, iets van zijn wezen wordt zichtbaar. Onder omstandigheden, waarin niet mechanisch wordt gekoeld en geen thanatopraxie wordt ingezet, zien we na die drie dagen aan het gelaat, vooral bij de ogen, dat dit proces zich afrondt.
Wonderlijk is dat in die drie dagen nog baardgroei plaatsvindt, ook de nagels groeien nog een beetje. Daaraan kun je aflezen dat de levensprocessen langzamer sterven dan het fysieke lichaam zelf. Dood is dus niet op alle gebieden dood. De levenskrachten 'verwelken' geleidelijk.
Daardoor komt ook iets vrij: de herinneringen, het 'levenstableau'.

Wat maakt de overledene in de drie dagen door?

Mensen die een bijna dood-ervaring hebben meegemaakt vertellen soms, wanneer ze weer bij bewustzijn zijn gekomen, dat zij hun hele leven in beelden voor hun ogen voorbij zagen komen.
Dat kan zelfs in een heel korte tijd gebeuren, bijvoorbeeld tijdens een val in de bergen, die maar enkele seconden duurt. Dit gebeurt, omdat tijdens zo'n val het etherlichaam voor korte tijd wordt losgemaakt van de organen (longen, nieren, lever en hart), waarin de levensherinneringen worden opgeslagen.
Het gevolg hiervan is dat bewuste en onbewuste herinneringen aan het hele leven, in omgekeerde volgorde, aan het geestelijke oog voorbijtrekken, in feitelijke, maar ook in morele zin. Een mens die zo'n bijna-dood-ervaring heeft beleefd, beseft wat er in zijn leven tot dan toe is gebeurd. Vaak verandert hij daardoor en slaat nieuwe wegen in.
Dit beleven van het levenspanorama overkomt ook ons, wanneer we net overleden zijn: een begin van het verwerkings-proces van ons gehele leven, waarmee het leven na de dood begint.
Na ongeveer 3 a 3,5 dag is het proces van loslaten zover gevorderd dat tot crematie of begrafenis kan worden overgegaan
ouwe knar's avatar
| #254458 | 11-09-2016 20:48 | Debsy
Aan de andere kant heeft A. een week opgebaard gelegen in z'n eigen bedje. Daar waren we elke dag bij hem. Toen hij er net lag, waren we een beetje bang voor dat dode lijfje. Onze engel Ank (van de uitvaartbegeleiding) leerde ons dat de dood bij het leven hoort. Dat een dode aangeraakt, zelfs gekust en geknuffeld kan worden. Dat dat zelfs fijn is, en heel belangrijk voor ons rouwproces. We kleedden hem aan en aaiden zijn koude handen en gezichtje. Het mooie kuiltje boven z'n neus, waar ik zo graag kusjes gaf. In de eerste drie dagen was het net of hij er gewoon lag te slapen. Maar toen veranderde zijn lijfje geleidelijk. A. verdween uit z'n lijf, zelfs uit z'n kamer. Het lichaampje dat we hebben gevoed en gekoesterd werd ineens een lijkje. Een stoffelijk overschot. Hoe vreselijk dat ook klinkt, het was voor mij een troost. A. zou ik nooit onder de grond willen stoppen. Maar een oude jas, een materieel iets dat niet meer functioneert, daar kan ik wel afstand van doen. Graag zelfs. En zo werd het moment van het sluiten van de kist geen moeilijk moment, maar iets moois. Een moment waarop we samen konden verklaren dat A. is vertrokken voor zijn lange reis langs de sterren en tegelijkertijd overal bij ons is. Het lijfje leggen we respectvol in een mooie kist. Maar dat is dan niet half zo moeilijk als ik had gedacht.




a, prachtig ook om te zien hoe, bij het gaan 'door de Poort', stapsgewijs eerst het fysieke afscheid neemt, de dag erna het etherlijf en uiteindelijk ook het astrale, zodat de stof overblijft
aanmelden / inloggen