Staten kunnen niet sterven. Ze hebben eenvoudig geen leven, ze hebben geen ziel. Ze zijn slechts organisaties die in een ideale wereld zorg zou dragen voor administratieve zaken en zich onderwerpen zou aan de fundamentele soevereiniteit van de burgers. Toch, in zekere zin, weerspiegelen staten het leven van hun burgers, als de burgers sterven, houd de staat op te bestaan.

Dus mensen zijn de basisentiteiten van de maatschappij. "Wij, Het Volk" zijn de mooie openingswoorden van de Amerikaanse Grondwet. De mensen vormden de staat en gaf het hun autoriteiten, in hen ontstaat de soevereiniteit.

Het volk heeft de verantwoordelijkheid over de manier waarop de entiteit, staat genaamd, zich gedraagt. En die entiteiten moeten de mensenrechten respecteren. Zo niet, moeten hun burgers alles doen wat ze kunnen om de schendingen te stoppen, zelfs te zeggen (en doen) "Ik verlaat deze slechte organisatie". Ik deed dat vele jaren geleden met betrekking tot de staat Israël.

Ik heb onlangs het Goldstone verslag opnieuw bekeken. het vermeldt dat de recente Israëlische aanval op Gaza ongekend was in zijn geweld, in een mate dat het in artikel 1690 Israël omschrijft als een terroristische entiteit. Maar er is meer over te zeggen.

Op het moment dat de Israëlische samenleving, door middel van het IDF, burgers aanhoud of zelfs dood terwijl ze zich proberen over te geven (art. 1684), vertoont het morele ongeschiktheid. Ongeacht zijn humanistische opleiding, bleek elke generaal en soldaat een morele imbeciel, ver van het Koninkrijk Gods.

Op het moment dat de Israëlische samenleving, door middel van het IDF, voedselvoorzieninginstallaties, waterzuiveringssystemen, betonfabrieken en woningen vernietigd (1688) verplaatst het zich moreel terug naar tijden waarin mensen baby's offerden aan houten afgoden. Het afvuren van witte fosfor granaten over het UNRWA complex in Gaza Stad (1716) en soortgelijke gebeurtenissen zijn in essentie niet verschillend van gaskamers.

Op het moment dat de Israëlische samenleving, door middel van het IDF, huizen met obsceniteiten en racistische leuzen met graffiti op de muren, schenden (1689), werd de Kristalnacht herhaald door de IDF soldaten en officieren, met de goedkeuring van de Israëlische regering en samenleving. Zonder die goedkeuring zouden ze onmiddellijk geconfronteerd zijn met de justitie. Toch worden deze woeste vandalen door de Israëlische samenleving als helden beschouwd. Het Beit Oranim Transcript, downloadbaar via mijn website, bewijst dat.

Op het moment dat de Israëlische samenleving, door middel van het IDF, Palestijnen als menselijk schild gebruikte (1689) verloor het zijn menselijke waardigheid. De dappere Israëlische soldaten zouden Palestijnse baby's aan hun voorhoofd moeten vastbinden, dat kan ze mogelijk ook beschermen.

Op het moment dat de Israëlische samenleving, door middel van het IDF, systematisch een burgerbevolking terroriseerde werd het niets anders dat een terroristische samenleving (1690).

Op het moment dat de Israëlische samenleving, door middel van de Shin Beth en Mossad, alle kritiek terroriseert, verloor zij haar recht om te worden gekwalificeerd als een democratische samenleving.

Op 27 december 2008, toen de Israëlische samenleving zijn woeste aanval begon op de Gazastrook, beging het zelfmoord. Op dit moment zijn wij getuige van zijn trage maar zekere dood. Moge God ons beschermen voor de laatste activiteiten van het beest.