Bij talrijke consumptie-artikelen is de levensduur voorgeprogrammeerd. Of het nu gaat om gloeilampen, computers of mobieltjes, de klant dient het kapotte apparaat niet te laten repareren, maar af te danken en een nieuwe te kopen. Deze voorgeprogrammeerde beperkte levensduur wordt ook wel geplande obsolescentie genoemd. Deze docu van Arte onderzoekt het fenomeen en werpt een kritische blik op de moderne wegwerpmaatschappij.

Gloeilampen, nylons, printers, handys etc., bij de meeste van dit soort producten is de maximale levensduur vastgelegd. De consument wordt getriggerd om het kapotte artikel te vervangen door nieuw in plaats van te laten repareren. Het bewust verkorten van de levensduur van een industrie-artikel, dit om de economie booming te houden, noemt men geplande obsolescentie. Al in 1928 schrijft een reclame-tijdschrift: een artikel dat niet slijt is een ramp voor de business.

Gebaseerd op meer als 3 jaar onderzoek, vertelt de duitstalige docu het verhaal van de voorgeprogrammeerde levensduur. Er wordt gestart in het begin van de 20ste eeuw door de oprichting van een kartel, welke de levensduur van gloeilampen aan banden legt. In het midden van de vorige eeuw wordt deze werkwijze pas echt succesvol door de consumptiemaatschappij.

Vandaag de dag wordt deze industriële werkwijze minder en minder door consumenten gewaardeerd en geaccepteerd. We worden doordrongen van de gevolgen van onze wegwerpmaatschappij, bijvoorbeeld de reusachtige bergen electronica-afval in de buurt van de Ghanese hoofdstad Accra.

Naast het harde oordeel over onze huidige wegwerpmaatschappij worden door de maakster, Cosima Dannoritzer, ook oplossingen van ondernemers gepresenteerd. Meer en meer intellectuelen roepen op om de techniek weer te gebruiken waarvoor deze oorspronkelijk bedoeld was, dit om de verwoesting van mens en planeet te voorkomen.

De meeste Zaploggers kennen het verhaaltje wel maar deze duitstalige documentaire vertelt het verrassend helder.