Bankiers spekken hun portefeuilles. De landbestuurders gaan hun weg, zoeken macht, doen hun dansjes en bedenken steeds weer zaken die niet verder komen dan lastenverhogingen, bezuinigen en zeer beperkte structuuraanpassingen.

De eurofielen zijn voortdurend in overleg, maken steeds weer nieuwe regels, leggen eerdere afspraken opnieuw uit en loven vooral elkaar en de soortgenoten. Meer regels, meer controlerende instanties en het komt allemaal goed is hun sprookje. Tot die tijd is het pappen en nathouden. Dreigen, water bij de wijn doen, schouderklopjes uitdelen, constateren dat de zondaars toch wel heel erg hun best doen maar toch nog wel...