Een kort artikel over de mysteries rond de Bijlmerramp (4 oktober 1992), de verzwijgingen, de verdraaiingen, het verdwijnen van bewijs, de gezondheidsklachten van omwonenden, het feit dat er verarmd uranium aan boord van het toestel was en de gehaaste extra vrachtvluchten vanaf Schiphol naar Tel-Aviv enkele uren na de ramp.

De paralellen met de gebeurtenissen op 11 september.

Een vrachttoestel van EL AL met een ‘militaire’ status verliest kort na de start twee motoren, keert via een merkwaardige route terug naar Schiphol en stort neer in de woonwijk Bijlmermeer.

Daarbij komen de bemanning, een passagier en voor zover bekend 39 bewoners om het leven. Tijdens de brand die ontstaat spelen zich vreemde gebeurtenissen af, maar ook bij de El Al vestiging op Schiphol en tijdens de bergingswerkzaamheden blijken er mensen te zijn die meer weten dan anderen en reden hebben daarover te zwijgen.

Zelfs over de rol van een helderziende wordt deels gezwegen, evenals over de lading van het vliegtuig. Vervolgens zal dat zwijgen overgaan in leugens.



Op de avond van de ramp moest op hoog ambtelijk niveau de beslissing worden genomen om bepaalde zaken te verhullen. Al zou daartoe moeten worden gelogen en misleid, verzwegen en verdraaid, gemanipuleerd en geïntimideerd. Ooggetuigen zouden voor gek moeten worden verklaard - zoals omwonenden, politiemensen, brandweerlieden, medische hulpverleners en journalisten - maar ook artsen en externe deskundigen. Jammer, maar het kon niet anders. Dossiers zouden moeten worden ‘geschoond;’ bewijsstukken ontkend, ontvreemd of vernietigd; de Wet openbaarheid van bestuur zou moeten worden overtreden; ambtenaren zouden tot leugens en meineed moeten worden aangezet. Tegenover de pers, de nabestaanden, de huisartsen, de volksvertegenwoordigers en ten slotte tegenover een parlementaire enquêtecommissie. Vervelend, maar het was noodzakelijk, want dit alles was ‘het minste kwaad’ en in het landsbelang mag men burgers belazeren, ongestraft de wet overtreden en de slachtoffers negeren.

Dit betrof niet alleen een keuze door overdonderde of laffe ambtenaren, maar ook door topfunctionarissen: ministers, officieren van Justitie, burgemeesters, wethouders, kamerleden, technische deskundigen, politiecommissarissen, brandweercommandanten en zelfs de minister-president. De Israëlische ambassadeur, El Al, sommige hoofdredacteuren, bedrijfsartsen en bergingsbedrijven speelden eveneens het spel mee. Nu nog steeds, ondanks hun ontmaskering door Heijboer.