Door Ness, Op zon 7 sep 2014 12:25, 5 reacties,    

Dromenland


Een theorie van alles zou alles moeten bevatten; alles wat wij als natuurlijk fenomeen zouden kunnen beschrijven. Daar valt heel veel onder, bijvoorbeeld biologie, chemie, studies van levende organismen, kortom, het hele veld van wetenschap, met uitzondering van bv economie, want dat is gewoon boekhouden.

Wiskunde is de taal die wordt gebruikt om de diverse fenomenen te beschrijven en er begrip en inzicht aan te hechten en daarom komt zij in iedere wetenschap kijken. Maar de wiskunde is ook een wetenschap op zich; als er aan fenomenen een bepaalde betekenis, een getal of een functie gehecht kan worden, dan volgen daaruit bepaalde welomschreven wetmatigheden. Pi is een leuke. Via die functie, die wet, kunnen we het verdere gedrag van de elementen die in die functie bevat zijn, onmiddellijk inzien. Dan gaat de taal 'spreken' in een bepaald ritme.

Helaas lukt dat bij de formule e=mc^2 maar ten dele, met als gevolg dat een kloppende 'allesomvattende' theorie maar niet gevonden kan worden, terwijl de formule toch de meest kernachtige en bijna rake definitie is van de werkingen van het universum. De functie heeft een inherent spraakgebrek. In die c zit een factor TIJD verstopt, en tijd is tot op heden NIET gedefinieerd. Nu kan de wiskunde op zich wel overweg met een factor tijd; het is in die wetenschap gewoon een volgorde. Een vaste, regelmatige opeenvolging, die de ritmen van verandering een plaats weet te geven op een as. Let wel, iedere as, dus ook alle 3 de assen van een orthogonaal stelsel. 2 komt zeker voor 3. Een volgorde legt een ruimte ordelijk vast en levert het nulpunt of de oorsprong.

Helaas wil dit besef, dit begrip van volgorde en van tijd, maar niet doordringen tot 'fysici'. Want, zo wordt gesteld, een volgorde kan op 2 manieren worden doorlopen; namelijk 'naar links' en 'naar rechts' vanaf een bepaald startpunt. En alles wat we zien duidt erop dat dat er geen sprake is van 'teruggaan' in de tijd. De pijl van de tijd wijst van verleden naar toekomst. Dat zeggen onze zintuigen ons. Tijd kan dus geen volgorde zijn. Tijd gaat maar één kant uit. Omkering is niet mogelijk. En "sneller dan licht" kan niet worden gebruikt.

Maar onze zintuigen liegen. Of beter gezegd, zij laggen. Het is voor een levend, uit materie opgebouwd lichaam, dat zich van verleden naar toekomst voortbeweegt over de as van de tijd, niet mogelijk een fysiek deel te hebben dat precies andere kant uitgaat, van toekomst naar verleden. (Of wellicht wel, als ziekte, bv kanker, of radio-aktief verval). Al onze zintuigen staan gericht op het (zeer dichtbije) verleden. Alles lagged; elke prikkel heeft tijd nodig om de hersenen te bereiken, al is die tijd nog zo miniem. Wij nemen dus uitsluitend het (zeer) nabije of zelfs hele verre verleden waar. De toekomst - datgene wat zich in tegengestelde tijdsrichting op ons afbeweegt over onze tijdsas - kunnen we slechts anticiperen maar hij bestaat niet voor ons. We hebben geen instrumenten en geen zintuigen om hem waar te nemen, lijkt het.

En toch bestaat die toekomst, fysiek, en hij hangt ons allemaal boven het hoofd, letterlijk. De zon loopt 8 lichtminuten op ons voor; iedere gebeurtenis hier op moment 'nu' is 8 minuten geleden vanaf de zon gezien. De zon bevindt zich blijkbaar in op een ander 'nu' moment van de dezelfde tijdruimte, en ligt permanent 8 lichtminuten voor op het onze. Wat er hier ook gebeurt, voor de zon is het geen verrassing meer, want die wist het al, had het al waargenomen. Binnen die 8 minuten tijdsduur is zelfs onze nabije toekomst voor de zon het verleden - de gebeurtenis heeft zich al gemanifesteerd alleen wij zijn nog niet op dat punt aangekomen. Ons nu loopt achter op het nu van de zon. Ten opzichte van een punt op de as van de tijd, 4 minuten in onze toekomst, nemen zon en planeet een tegengestelde, omgekeerde positie in tijd in.

Op grond van die eigentijd van de zon is het duidelijk dat wij geen enkele rekening houden met de rare rek die blijkbaar in de tijd zit. Het moment 'nu' is een eigenschap van de volgorde die wij tijd noemen. Het is de plaatselijke oorsprong, de nul. En dit punt is aantoonbaar verschuifbaar langs een zwaartepunts-as. En het verschilt absoluut van de 'nu's' van alle andere zwaartepunten, en zelfs van persoon tot persoon aan het oppervlak van een zo'n zwaartepunt. Wat voor ons middag is, is ochtend in USA en avond in Azië. Tijd, zegt men, is 'relatief'. Een verre ster nemen we pas miljarden jaren later waar. Wij zien dus niet de realiteit, het 'nu' van die ster, maar wij zien een reeks momenten van die ster in het hele verre verleden. Het zichtbare en meetbare heelal is een magnifieke achteruitkijkspiegel. Wat ons tegemoet komt vanuit die reeds gemanifesteerde, gerealiseerde toekomst, wat op ramkoers aan komt stormen, dat nemen we domweg niet waar. Wat nog niet wil zeggen dat het niet bestaat.

Mijn stelling is, dat tijd inderdaad moet worden opgevat in de zin van volgorde, en dat zij onverbrekelijk verbonden is met de (3d) ruimte en daar niet los van kan worden gezien. Een 3d ruimte zonder tijd is een bevroren moment, een statisch geheel, waarin geen beweging mogelijk is, een 3d fotootje. Een 3d ruimte zonder tijd kan dus geen realiteit bevatten en moet worden gezien als een versimpeling, een truukje, net als een 2d 'ruimte'. De eigenschappen van ruimte (3d) en de eigenschappen van tijd (richting en volgorde) spannen dan ons universum op, en alle realiteit, ook de niet waarneembare maar slechts berekenbare, te anticiperen realiteit, die voor ons nog niet heeft plaatsgevonden, kan erin beschreven worden.

Bovendien stel ik (onder andere, er zijn nog veel meer verrassende aspecten) dat de mens wel degelijk beschikt over een zintuig dat de 'toekomst' kan 'zien' - een orgaan dus dat het moment 'nu' kan verschuiven, dat kan overstappen op een andere eigentijd, met een ander moment 'nu' langs dezelfde of een andere tijdsas. Dat orgaan is het brein; daarmee kunnen we datgene anticiperen dan wel berekenen dat zich NOG niet heeft gemanifesteerd in onze eigentijd, en ook teruggaan naar manifestaties die al hebben plaatsgevonden in onze eigentijdslijn. De ene soort gebeurtenissen slaan we op in het gewone, dagelijkse geheugen en de andere soort gebeurtenissen slaan we op in het droomgeheugen. En daarmee zijn tevens verschijnselen als voorspellende dromen en deja vu's verklaard: je hebt een correcte berekening of beschouwing van je toekomst gemaakt in een droom.

De mens heeft, net als de meeste gewervelde dieren, een 3e oog en dat kan wel wat oefening gebruiken. Het is een lichtgevoelig orgaantje, de pijnappelklier, en ooit, in aanleg, was het een echt oog. Maar wat het zou moeten waarnemen is niet echt duidelijk aangezien de meeste dieren al 2 ogen hebben; een derde is compleet overbodig. Ik stel dat dit het orgaan is waarmee je 'ziet' in dromen. En ik stel dat het mogelijk is, om aan de hand van jouw specifieke eigentijd, gebeurtenissen af te lezen die nog niet hebben plaatsgevonden maar zullen plaatsvinden tijdens jouw leven en die te maken hebben met jouw overleving of bv de overleving van mensen die je na staan.

Met je droomoog beschouw je de situatie zoals die zich voor zal doen (of zou kunnen doen). Ik stel dat je bewustzijn zich vrijelijk kan verplaatsen binnen een ruimte waarin je fysiek, om voor de hand liggende redenen, geen toegang hebt. En die ruimte omvat ook de eigen toekomst, en de toekomst van de mensheid voor zover jij die gaat meemaken. Een heldere droom, een voorspellende droom, een herinnering aan de toekomst die je bijblijft, is een teken dat je overlevingsinstinct actief is en dat je pijnappelklier goed functioneert. En wellicht is het mogelijk die toekomst via dromen bij te stellen of op andere wijze te beinvloeden en daarmee wellicht het toeval een handje te helpen.

geschreven naar aanleiding van wat losse opmerkingen hier
Annotaties:
| #219077 | 07-09-2014 17:42 | Ness
Voor de goede orde: het is algemeen bekend dat 'licht er 8 minuten over doet om van de zon hier te komen', maar de vraag is, wat betekent dat precies en wat zijn de consequenties van dat gedrag.

Op het moment dat wij de zon zien, met instrumenten of het blote oog, nemen wij een moment uit het verleden van de zon waar. Want de zon is al een flink stuk opgeschoven in haar baan. Wij nemen dus altijd de schijnbare positie waar, een verleden tijd positie, en niet de werkelijke.

Hetzelfde geldt voor een ster. Tegen de tijd dat het licht ervan ons bereikt, is die ster allang weg van die plek, en de richting die hij uitging is lastig te bepalen, laat staan de huidige positie.

Als je dus het heelal 'bevriest', op een moment van tijd dat nu even overal als nul geldt, dan heb je domweg geen idee waar alles precies uithangt tov jou. Behalve de dichtsbijzijnde massa-bollen want die ware posities kun je berekenen - maar nooit meten.

Dit is een hele vreemde situatie waar iedereen nochtans volledig aan voorbij gaat. Maar als tijd gewoon een volgorde is, kan het wel geplaatst worden. In dat geval weten we zeker dat de zon haar 'nu' op 8 minuten afstand tov ons heeft over de lichttijdsas in positieve richting - dat is niet helemaal hetzelfde als 8 minuten in de toekomst, trouwens, maar toekomst is hier het dichtsbijzijnde begrip. Er is eerder sprake van een verschuiving van het 'nu' punt in positieve richting. En die 'verre' ster heeft een verschuiving van 3 miljard jaar in negatieve tijds-richting.

Tussen haakjes, hoe kom ik van die error-melding naast de like button af?
Ness's avatar
| #219085 | 07-09-2014 20:37 | ouwe knar
error-melding
Heb ik ook, maar ik doe nooit iets met likes. Raritiet van zap?
ouwe knar's avatar
| #219088 | 07-09-2014 21:09 | Ness
En die 'verre' ster heeft een verschuiving van 3 miljard jaar in negatieve tijds-richting.

Die zin moet je schrappen want hij geeft een verkeerd beeld; vergelijking gaat mank.

Die error komt van iets met owner is restricted. Maar waar dat op slaat, geen idee, OK.

Lichtsnelheid en zwaartekrachts-snelheid zijn hetzelfde:
http://www.astroblogs.nl/2013/01/04/chinezen-meten-de-snelheid-van-de-zwaartekracht-ongeveer-de-lichtsnelheid/
Ness's avatar
| #219108 | 08-09-2014 12:13 | Ness
Over die geschrapte zin: U mag nu gillend de klas uitrennen, of verder lezen:

Stel ditzelfde moment als startpunt, als nul in de tijd. En bevries 'm daar, hou het constant. Richt de blik naar buiten, desnoods met telescoop. Je ziet allerlei soorten bollen materie (massapunten), planeten, zonnen, sterren etc.

Voor je ogen ontrolt zich een hele hemelkoepel vol met verledens. Met verleden-tijd momenten. Wat je ziet bestaat allang niet meer; die samenhang is verbroken; praktisch alle massapunten die je in de (4d) koepelspiegel ziet bevinden zich op jouw bevroren moment nu - dus op het moment dat je bv gaat meten - heel ergens anders dan waar je ze ziet, in termen van ware positie.

De ware positie van de zon is makkelijk te berekenen. Die is op een afstand van 8 lichtminuten verderop in haar eigen baan. De posities van alle massapunten buiten ons zonnestelsel zijn niet zo gemakkelijk te achterhalen. Dan zou je de richting moeten weten waarin het ding zich beweegt tov jou en een forse berekening moeten doen.

Afstand is congruent aan tijd en het zijn beide volgorden, de ene meting over de as in meters uitgedrukt en de andere in seconden, en ze zijn inwisselbaar in via hun absolute waarde.
Maar licht is congruent aan zwaartekracht en deze 2 fenomenen zijn ook inwisselbaar via hun absolute waarden.

Het moet mogelijk zijn met die gegevens en via [e = mc^2]dt een passend model van de realiteit, dus de ware posities, van ieder massa punt in die hemelkoepel te bepalen dmv wiskundige truuks die het berekenen behoorlijk versimpelen. Wellicht stuit men dan ook op grote hoeveelheden 'zwarte materie en energie'.

In dat geval is het nuttig te weten dat een volgorde nooit nul kan zijn; als is het moment nog zo miniem, het kan worden gekwalificeerd als 'nu' en het heeft altijd een richting. En die kan omklappen wanneer een limiet wordt bereikt. Dus tijd op zich kan nooit nul worden, maar kan er in een formule wel voor zorgen dat het teken omklapt, met hele rare, anomalische effecten. Dit verschijnsel doet zich voor bij bv thermodynamica.

http://www.nature.com/news/quantum-theorem-shakes-foundations-1.9392
Whereas many physicists have generally interpreted the wavefunction as a statistical tool that reflects our ignorance of the particles being measured, the authors of the latest paper argue that, instead, it is physically real.
Ness's avatar
| #219135 | 08-09-2014 15:29 | Ness
Linkje vergeten: http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2672/Wetenschap-Gezondheid/article/detail/3371825/2013/01/04/Het-kan-kouder-dan-het-absolute-nulpunt.dhtml (over thermodynamica)

Voor wat betreft je dromen: iedereen kan dromen. Bij het uitwerken van dromen is het van belang geen enkele interpretatie te geven van de zintuiglijke ervaringen in die droom, dus geen verbanden te leggen, met jezelf, je omstandigheden, causaal of anderszins. Je zit namelijk ALTIJD mis (kan ik wiskundig bewijzen). Als je je droomspieren wilt oefenen, probeer dan een droomverslag te maken, waarin uitsluitend de droge feiten worden genoemd, en probeer je je dromen te herinneren. (Maar bind er vooral geen conclusies aan vast!).

In het geval van dromen geldt, dat de waarnemer, dat is dus degene die droomt, door het waarnemen de toekomstige situatie kan beinvloeden. Als 'getuige'. Dromen inprenten kan daarbij helpen.

Heb je een waarneming gehad van een gebeurtenis die jouzelf betreft, dan zul je op het moment dat de gebeurtenis plaatsvindt (op het moment dat dit specifieke 'nu' samenvalt met je normale 'nu', op instinct de juiste keuze doen, dan wel de juiste ontwijkende beweging, en het moment zelf wordt gekenmerkd door een verhoogde staat van bewustzijn - een intenser bewustzijn - en preparedNess.

Om die reden, lijkt me, nemen wilde dieren de benen vlak voor aardbevingen en overstromingen, bijvoorbeeld. Hun voorspellende droom is tot (instinctief) weten geworden. Dit voorzien van kritieke momenten is een overlevingsmechanisme. Het mechanisme maakt gebruik van de faciliteiten die het universum biedt. En deze aanhaakmogelijkheid in een toekomstig 'nu' op je eigen (tijds)lijn via een droom kan heel handig uitpakken. Een gewaarschuwd mens (of dier) telt voor 2.

Tijd is heel raar oprekbaar. Het is geen nl rivier en geen waslijntje, het is een ordelijke bol met een middelpunt, 'nu', en een straal van 13,5 miljard lichtjaar. Het staat je vrij je aandacht en je focus, je bewustzijn dus, te verplaatsen over je eigen tijdspad binnen die bol, en die op te slaan als herinneringen in gewoon- of droomgeheugen.

En daarbij is je tijdspad de aaneenschakeling van alle 'nu's' die gegeven zijn omdat je leeft. Het zijn de nu's waar je recht op had en recht op hebt op grond van het feit dat je een levend wezen met een bewustzijn bent. De invulling van die nu's 'as they come' is bijna geheel je eigen zaak, natuurlijk. In die zin ligt de toekomst helemaal niet vast.
Ness's avatar
aanmelden / inloggen