Door community (initieel -JFK-), Op vri 31 okt 2014 01:13, 5 reacties,    

Duitse journalist verheldert media verbinding met inlichtingendiensten

Ronald L. Ray




AMERICAN FREE PRESS onthult regelmatig de schadelijke collaborateurs der tirannie die de MSM besturen. Nu heeft een moedige Duitse voormalige journalist, Dr. Udo Ulfkotte, een krachtige nieuwe bestseller geschreven die de ongebreidelde medewerking van de openbare media met 's werelds grootste inlichtingendiensten, trans-Atlantische organisaties, banken, corporaties en miljardairs blootlegt, deze gelijkstellend met een politieke "vijfde colonne."

Het boek, Gekaufte Journalisten ("Gekochte Journalisten"), is nog enkel in het duits verkrijgbaar, maar deze schrijver intervieuwde Ulfkotte op 17 oktober om de lezers van deze krant zijn verbazende openbaringen te tonen. Zijn eigen schuld van deelname aan de destructieve onderwereld van de journalistiek toegevend, noemd Ulfkotte in zijn nieuwste werk onbevreesd namen van andere collaborateurs en pleit hij voor een terugkeer naar een vrije en moreel gerechtvaardigde pers. Het boek oogstte wereldwijde belangstelling, maar het Duitse journalistieke establishment stopte het in de doofpot -of erger.

Ulfkotte, 54, groeide op in een vroom christelijk gezin en is opgeleid aan een religieuze school. Tijdens zijn vroege volwassenheid begon hij, zoals veel jongeren, met het onderzoek naar andere overtuigingen. Aan de universiteit van Freiburg in Breisgau nam hij een belang in de rechten en islamitische studies. Hij bemachtigde het Arabisch vloeiend -belangrijk voor zijn toekomstige carrière, zij het onbedoeld.

Tijdens zijn universitaire opleiding in de tachtiger jaren werd Ulfkotte in de wereld der spionage gerekruteerd. Voorafgaand aan een semester pauze, waarin hij hoopte op Italië reis te gaan en met jonge dames bekend te worden, vroeg een professor hem of hij een twee weken durende bijeenkomst in Bonn over het conflict tussen Oost en West zou willen bijwonen. Dit was tijdens de Koude Oorlog in een verdeeld Duitsland. Ulfkotte was helemaal niet geïnteresseerd, maar hoogleraren in Duitsland waren (en zijn) zeer gerespecteerd. Het was moeilijk te weigeren.

Het werd hem beloofd dat zijn reis zou worden betaald, evenals accommodatie en maaltijden, en dat hij op de koop toe drinkgeld zou krijgen. Voor een jonge man uit slechte economische omstandigheden was dit te veel. Ulfkotte beschrijft: "Ik voelde opeens het sterke gevoel in me dat ik 'altijd' al naar een dergelijke bijeenkomst wilde gaan". Dergelijke "onschuldige" beginselen waren de eerste smeergelden die hem steeds dieper in een wijdvertakt netwerk van corruptie en spionage zouden trekken, waar niemand dergelijk gedrag als immoreel beschouwde, maar eerder als een "geaccepteerde praktijk."

Niemand zei: "Ik ben van de CIA", of van de Bundesnachrichtendienst (BND) -De Duitse inlichtingendienst. Maar de seminar leiders zochten onder de jonge deelnemers uit "wie communist was en wie pro-westers was". Na verdere soortgelijke gebeurtenissen, vroeg iemand Ulfkotte of hij voor de BND zou willen werken-het laatste wat in zijn gedachten opkwam. Maar nogmaals, een professor-zijn doctoraal adviseur-zette hem onder druk "er over na te denken." En nog eens, als arme jongen vond hij een gratis auto en een goed salaris zeer aantrekkelijk.

Na het behalen van zijn doctoraat, werd Ulfkotte-die nooit journalistiek had gestudeerd-een baan gegeven als verslaggever voor de toonaangevende conservatieve Duitse krant, de Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ), aangenomen voor honderden andere kandidaten. Hij werd oorlogscorrespondent in Afghanistan, Libië, Irak, Iran en een groot deel van het Midden-Oosten, en later een FAZ redacteur. Uiteindelijk heeft hij inderdaad agenten ontmoet van de Central Intelligence Agency (CIA), BND, de Britisch Secret Intelligence Service, beter bekend als MI6 (Military Intelligence, Section 6), en de Israëlische Mossad, welke zijn mogelijkheden waardeerden vrij in landen te reizen die grotendeels naar het Westen gesloten waren. Zijn redacteuren waren wetend medeplichtig.

Voormalig journalist Udo Ulfkotte in eigen woorden

"Ik ben ongeveer 25 jaren een journalist geweest, en ik ben opgeleid om te liegen, te verraden, en om de waarheid niet aan het volk te vertellen... De Duitse en Amerikaanse media probeert de mensen in Europa oorlog te brengen, Rusland oorlog te brengen. Na dit punt is er geen weg terug meer, ik sta op en zeg dat het niet goed is wat ik in het verleden gedaan heb, mensen te manipuleren, tegen Rusland propaganda te maken, en het is niet goed wat mijn collega's doen, en in het verleden gedaan hebben, ze worden omgekocht het volk te verraden, niet alleen in Duitsland maar in heel Europa... Ik ben erg bang voor een nieuwe oorlog in Europa, en ik wil deze situatie niet herhaald zien. Er zijn altijd mensen die aandringen op oorlog, en dat zijn niet enkel de politici, het zijn ook de journalisten. We hebben onze lezers verraden... Ik heb genoeg van deze propaganda. We leven in een bananenrepubliek [Duitsland], niet in een democratisch land waar we persvrijheid hebben. "- Udo Ulfkotte

Wat bedrieglijk is, zoals Ulfkotte toegeeft, is dat inlichtingendiensten typisch "onofficiële dekmantels" gebruiken -mensen die voor de dienst werken, maar niet echt als agenten op de loonlijst staan. Het is een breed, los netwerk van "vrienden", die elkaar gunsten verlenen. Velen zijn vooraanstaande journalisten uit vele landen. Deze informaliteit biedt geloofwaardige ontkenning voor beide partijen, maar het betekent ook dat een "onofficiële dekmantel", zoals Ulfkotte er een werd, wanneer hij gepakt word op zich zelf gesteld is.

De Amerikaanse journalist James Foley, naar verluid door ISIS geexecuteerd, moest dat aan den lijve ervaren. Ulfkotte bevestigde aan deze auteur dat Foley inderdaad voor diverse inlichtingendiensten werkte, zoals deze krant vorige maand meldde. Hij verklaarde ook dat wanneer een journalist van spionage beschuldigd wordt, dergelijke rapporten vrijwel altijd geloofwaardig zijn.

We vroegen de voormalige spion over de omvang der aanwerving van journalisten naar spionage. Hij antwoordde: "Wel, ze dragen geen bord op hun voorhoofd," maar hij bracht de volgende anekdote ter illustratie.

Eens vergezelde hij Helmut Kohl, dan kanselier van Duitsland, op een bezoek aan de koning van Jordanië. De president van Israël was er ook. Ulfkotte ging de kamer rond, vrolijk begroete hij een aantal journalisten en ambtenaren met wie hij bevriend was-en waarvan hij wist dat zij ook voor de CIA, de BND en de Mossad werkten. Hij werd scherp op zij plaats gewezen. Anders " zou iedereen kunnen weten" wie de andere inlichtingendiensten activa waren. Het moet een aanzienlijk percentage zijn geweest, want Ulfkotte realiseerde zich toen dat ze "allemaal in hetzelfde schuitje zaten".

Ook herinnert hij zich aan het geven van een serie lezingen over contraspionage aan de Universiteit van Lüneburg, waar Richard Tomlinson van MI6 en andere inlichtingendiensten-activa rekruten zochten.

Ulfkotte onthult dat er vele quid pro quo uitwisselingen tussen nieuws correspondenten en inlichtingendiensten plaatsvinden. Grote sommen geld, geschenken, publieke erkenning en significante carriere bevorderingen gaan naar journalisten die nuttige informatie geven over mensen die ze ontmoeten of kennen, of over plaatsen waar ze naar reizen. Vaak hoeft een verslaggever, zoals Ulfkotte, enkel zijn naam op een artikel te zetten dat voor hem geschreven is door een geheime dienst of financiële instelling. Geld en geschenken worden overhandigd; deuren naar elitaire clubs openen zich, zoals de Trilateral Commission, Atlantik-Brücke, het Aspen Institute en het German Marshall Fund of the United States. Zij die niet meewerken worden ontslagen.

Altijd vroeg er wel een 'vriend' om iets kleins, zoals een grondmonster van een van Ulfkotte's reizen of een verslag over het gedrag van zijn Iraanse politieke vrienden. Omdat Iran geen V.S. ambassade heeft, betrad hij vannuit de Turkse ambassade een toen-geheime ondergrondse vluchttunnel naar de Duitse ambassade, waar hij aan de CIA of de BND bericht gaf. In een recent interview aan RT, merkte Ulfkotte op dat de BND door de CIA is gecreëerd. Voor hem is het een symbool van de status van Duitsland als een "bananenrepubliek", een 'kolonie van de VS "

Ulfkotte werd tijdens zijn journalistieke carriere meerdere malen zwaar verwond-hij was een van de weinigen die in 1988 een Irakese gifgas aanval op Iran overleefde, waarbij mosterdgas van Duitse produktie ingezet werd. In het voorjaar van 2003, onderging hij ernstige zenuwschade in één been en besefte hij dat hij niet in het Midden-Oosten kon blijven werken. Dat bracht hem ertoe bij FAZ ontslag te nemen.

In het voorjaar van 2004 vroeg een Duitse politicus Ulfkotte een politieke rivaal te bespioneren, voor deze criminele activiteit bood deze hem een grote som geld. Dit weigerend realiseerde Ulfkotte zich eindelijk: "Hoe diep ben ik gezonken?" en zwoer "Nooit meer" Bijna onmiddellijk daarna doorzocht de overheid zijn huis en kantoor in totaal zes keer, hem er van betichtend dat hij "staatsgeheimen" verraden zou hebben. Overduidelijk een vergeldingsmaatregel, voor het gerecht waren ze echter nooit in staat enig bewijs te tonen.

Waarom het boek Gekaufte Journalisten? Ulfkotte weet dat de massamedia enkel gewillige slaven zijn van oorlogszuchtige overheden en de op eigenbelang gerichte miljardairs zoals George Soros. Hij vreest het uitbreken van een nucleaire oorlog met Rusland, baserend op de 'North Atlantic Treaty Organization' propaganda die door zijn voormalige collega's als "nieuws" gevent word.

Door zich nu op deze manier uit te spreken hoopt Ulfkotte vooral andere journalisten te overtuigen de lucratieve maar corrupte wereld van spionage en valse verslaggeving op te geven. Hij was jong toen hij, net als vele anderen, in deze val viel." Hij wil een "nieuwe generatie journalisten" die zich niet laat omkopen. "Ik hoop enkel dat ik dit tegen zou kunnen houden".

De ratten zullen het schip echter niet zonder een gevecht verlaten. Verschillende verslaggevers werden bedreigd met strafrechtelijke vervolging omdat zij zich ingespannen hebben van FAZ een officiële reactie op Ulfkotte's boek te krijgen. Zo veel voor "persvrijheid."

Op de dag van ons interview gaf de FAZ een evenwel flauwe verklaring uit, schijnbaar ten onrechte implicerend dat Ulfkotte uit zijn functie ontslagen werd. Zoals in zijn goed gedocumenteerde boek echter aangetoond wordt heeft dit voormalig lid van verschillende internationale elitaire organisaties een troef in de hand: een getuigschrift waarin het nieuwsblad hem prijst, vooral voor zijn "geheime dienst activiteiten".

Ulfkotte heeft door zijn werk aan drie hartaanvallen en andere gezondheidsproblemen geleden. AFP's interview verzoek was een van de weinigen die hij heeft geaccepteerd. Hij heeft geen kinderen waar hij zich zorgen om hoeft te maken en kan dus niet gechanteerd worden. Dat is een goede zaak, want "Gekaufte Journalisten" lijkt de toorn van de Nieuwe Wereld Orde ontketend te hebben, welke nu duidelijker blootgesteld staat voor een verontwaardigd publiek.

Niet de beste vertaling, maar ik vond het een pakkend verhaal dat de moeite waard is.
Annotaties:
| #222416 | 31-10-2014 09:07 | democraatus
Het probleem: het grote publiek kijkt weg.
democraatus's avatar
| #222417 | 31-10-2014 09:23 | liedetecter
Het is ook intens ingewikkeld om je wereldbeeld verstoort te zien.
En dan van verstoorde illusie naar werkeloze hooivork in schuurtje is best nog weer een hele stap ...
| #222424 | 31-10-2014 10:56 | Patman
Verheldert.
Patman's avatar
| #222433 | 31-10-2014 17:47 | JFK
Het was laat en ik leef al te lang in het buitenland...
JFK's avatar
| #222438 | 31-10-2014 19:38 | DOS.
Gerald Celente noemt ze dus niet voor niets presstitutes.
DOS.'s avatar
aanmelden / inloggen