Door community (initieel Best Well), Op maa 11 jun 2018 19:24, 2 reacties, nieuws

Enkele opvallende zaken in de rechtszaak Michael P.



Het is lastig om niet rechtstreeks bij de rechtszaak aanwezig te kunnen zijn en dus moet ik het doen met de twitterberichten van Saskia Belleman van de Telegraaf. Gezien het feit dat ik in het buitenland verblijf en de kosten voor de reis niet kan dragen is dat de enige weg. Toch vallen meteen enkel zaken op. Het is duidelijk dat er een soort slimme juridische discussie opgeklopt wordt waarbij Michael P. beweert dat hij op zijn onverzekerde scooter die avond wilde gaan klussen en daarom zijn klustas (inclusief broodmes) bij zich had. Hij zou dan op een bospad tegen Anne Faber opgebotst zijn. Het OM probeert natuurlijk uit te vinden of dit geen excuus is voor moord met voorbedachte rade. Een opmerkelijke opmerking van Saskia Belleman tijdens de lunchpauze, is dat ze de ergste details weg zou laten. Dat biedt altijd ruimte voor een escape.

Als u de gehele tweetreeks (zie onderaan artikel) leest wordt duidelijk dat justitie Michael P. lijkt te willen betrappen op inconsistentie in zijn verhaal. Mijns inziens is dit een slimme tactiek om de lezer mee te slepen in een dialectisch spel waarin vooral de geloofwaardigheid van de moord in de hoofden ingebakken moet worden. Zelf kijk ik liever naar de inconsistentie in het verhaal an sich. Daarvan wordt zo de aandacht meesterlijk afgeleid, maar enkele vragen die juist zeer belangrijk zijn lijken bewust te worden gemeden. Ik ga niet de gehele tweetreeks van Saskia Belleman hier samenvatten. Dat doe ik vooral niet, omdat het er sterk op lijkt dat u meegezogen moet worden in een verhaallijn. Ik wil u juist even uit die hypnotische trance trekken en de inconsistentie in de verhaallijn eruit lichten.

De belangrijkste vragen zijn namelijk: Waarom rijdt een vrouw van 25 alleen een ANWB route tegen het donker en met slecht weer op komst? Goed, die vraag moeten we blijkbaar snel vergeten. Laten we dan even kijken naar de onlogische verhaal lijn. Het meest opvallende daarin is het volgende:

Als Michael P. Anne verkracht en vermoord heeft en met messteken om het leven heeft gebracht, waarom hebben de speurhonden die avond dan geen spoor op kunnen pikken? Er zou overal bloed moeten hebben gelegen. Ook zou er dan met 100% zekerheid DNA van Michael P. op de kledingstukken van Anne moeten hebben gezeten. Gezien de veronderstelling dat Michael al eerder meisjes zou hebben verkracht, zit zijn DNA dus tevens 100% zeker in de database van justitie. Hier hebben we een duidelijke indicatie dat we mogelijk met een psyop van grote proporties te maken hebben. Hoezo heeft het 6 dagen moeten duren voordat het lab van justitie na de vondst van de jas een DNA match met Michael P. had? Met de moderne DNA identificatietechnieken kan dat binnen 10 uur.

Daarnaast zou Michael P. het lichaam van Anne (na haar te hebben opgegraven van de eerste begraafplek) met chloor schoon gemaakt hebben. Opmerkelijk is het verhaal dat Michael P. ineens als CSI fan afgeschilderd wordt. Hij zou dus geweten hebben hoe je DNA sporen moet verwijderen met behulp van chloor. Klinkt goed! Er is echter nergens te vinden dat hij dit bij de jas en andere gevonden stukken zou hebben gedaan. Waarom enerzijds sporen wissen en anderzijds dingen rondstrooien? Er zit dus een grote ongeloofwaardige factor in deze hele moordzaak. Ook is het verhaal rondom de reden waarom hij Anne Faber van haar kleding zou hebben ontdaan bijzonder interessant. Dat is mijnsinziens vooral bedoeld om de zoektocht en de her en der verspreide bezittingen van Anne Faber vooral geloofwaardigheid te geven. Mijn gevoel bij deze rechtszaak is dus vooral dat het de (vermoedelijke) psyop-verhaallijn moet bevestigen en vooral het beeld neer moet zetten van een ritalinsnuivende gestoorde Michael P. die ook nog eens liegt over de aanleiding van de moord en inconsistent is in zijn verhaal. Dat laatste komt wel een beetje goed van pas, want anders had de “succesvolle zoektocht” nooit zoveel media-aandacht kunnen krijgen.

Een tweede belangrijk punt dat opvalt is dat Michael P. zijn telefoon zou hebben uitgezet. Ook zou hij Anne’s telefoon onklaar hebben gemaakt. Hier volgt wederom een afleidingsdiscussie over het wel of niet per ongeluk uitvallen van Michael’s telefoon. Waar echter met geen woord over wordt gerept is het simpele feit dat de politie op basis van peiling het laatste punt moet hebben kunnen traceren waar Anne’s telefoon actief was. Ze zouden daarmee onmiddellijk de locatie hebben moeten kunnen traceren; zijnde het punt waar Anne’s telefoon uitgezet is of onklaar gemaakt is. Daarvoor hoeft de telefoon niet fysiek in het bezit van de politie te zijn. Dat kan onmiddellijk (diezelfde avond nog) op basis van de netwerkgegevens van de telecomproviders (de mastlocatie-gegevens). Dat betekent dus dat de politie gericht had kunnen zoeken.

Er was dus helemaal geen (met opvallend veel media-aandacht en professioneel opgetuigde) burgerzoekactie nodig geweest als dit onmiddellijk gebeurd was. De politie had dus diezelfde avond met speurhonden en helikopter met flir-camera de exacte locatie kunnen bezoeken van de laatste peiling. Daar hadden de speurhonden met zeer grote zekerheid Anne’s geur op moeten pikken. Er zou immers sprake zijn van een worsteling (en dus zeker adrenaline). En zeker als Anne met een mes gestoken is, is het vrijwel onmogelijk dat er in de gehele vermissing- en moordzaak nooit ook maar met een woord gerept is over het vinden van enig bloedspoor.

Wat ook opvalt is dat Michael P. Anne Faber eerst slechts onzorgvuldig begraven zou hebben. Dat is tevens een indicatie dat er geen geloofwaardigheid zit in het verhaal van justitie. Een politiehelicopter met flir-camera kan zeker tot nog lange tijd na de dood een warmteverschil constateren bij het overvliegen. Of er is simpelweg niet met flir-camera gezocht of dit is een indicatie van een psyop. Als Anne echt vermoord was geweest hadden speurhonden en politiehelicopter haar eerder moeten kunnen vinden; beginnend vanaf de plek waar de telefoon uitgezet is. Hoe geloofwaardig is het überhaupt dat een zedendelinquent zoveel onopgemerkte activiteiten kan verrichten zonder dat er een bewakingscamera is geweest die dat vastgelegd heeft of een medewerker is geweest die iets bemerkt zou hebben en aan de bel getrokken heeft? Ah, Michael wist natuurlijk iedereen de ogen dicht te smeren (zo moeten we geloven).

De gehele rechtszitting lijkt dus vooral en alleen te draaien om het spinnen van een discussie over de gestoordheid van Michael P. en dat hij de boel bij elkaar liegt over de toedracht van de moord. Daarmee blijven de inconsistenties in de verhaallijn lekker buiten schot en blijft iedereen geloven dat Anne Faber daadwerkelijk een intelligente jonge vrouw in de bloei van haar leven was, die zo maar even spontaan in haar eentje een ANWB route ging fietsen terwijl er slecht weer voorspeld was.

Er is wel een erg interessante spin gegeven aan het verhaal achter de uiteindelijke biecht van Michael P; het opbiechten van de moord en de begraafplaats. Eerst verkracht en vermoord je iemand en ontdoe je haar van alle kledingstukken. Dan graaf je iemand weer op om het lichaam te spoelen met chloor en zo de DNA sporen te wissen, om haar vervolgens op een andere plek te begraven. De kledingstukken verspreid je echter wel her en der zonder je druk te maken over het DNA. Vervolgens moet er een goed verhaal komen achter het opbiechten van de moord en dat wordt ondervangen met het argument van een zwangere vriendin en het krijgen van een dochter, waardoor Michael’s geweten ineens ging spreken. Ach, als we de verschrikkelijke killer maar als ‘knettergek genoeg’ neerzetten, kun je elk verhaal verkopen wat je maar wilt.

Moeten we misschien blijven geloven dat er een nieuwe wetswijziging nodig is voor gestoorde idioten als Michael P? Alleen als we zouden ontdekken dat het gehele verhaal gebaseerd is op een psyop spinsel en acteerwerk, zouden we misschien doorkrijgen dat er een Probleem, gecreëerd is en een Reactie uitgelokt is (middels de grootste media-aandacht en de opgetuigde zoektocht en de nasleep van emobuilding rondom de familie) om vervolgens de Oplossing van een nieuwe wetgeving er met groots gemak door te kunnen drukken. Problem, Reaction, Solution heet die stelregel. Zou het kunnen dat daar in deze zaak sprake van is? Krijgen we daarom het “monster” Michael P. voorgeschoteld; de sympathie voor de succesvolle Anne ingeprent en de emotie rondom de nabestaanden zo opgedrongen? Moeten we nieuwe wetgeving accepteren waarbij straks iedereen zonder tussenkomst van psychiater of zonder toestemming voor een onderzoek ter beschikking van de staat kan komen te staan? Lees hier het gehele dossier. Wordt vervolgd.


lees verder via de link
Annotaties:
| #263799 | 12-06-2018 18:57 | Nico de Geit
De zaak rammelt, al vanaf het begin.
Nico de Geit's avatar
| #263800 | 12-06-2018 19:12 | Nico de Geit
Ik heb wel ideeën bij de moord op Anne Faber. Mogelijk ging het als volgt: Anne Faber werd van haar fiets getrokken, gangrape, zware mishandeling, de dood tot gevolg hebbend. Misschien hebben ze haar keel wel doorgesneden.

Politie was meteen ter plaatse, de daders zo achterlijk als het maar kan. Maar het waren verkeerde daders. Daders die geen dader mochten zijn, vanwege politieke redenen. En dat is niet voor het eerst.

Het moest die doofpot in. Het lijk lag al lang in de koeling, ze wisten alles al. Toch gingen ze zoeken, en vroegen uw hulp. Op plaatsen waar niks te vinden was. En die jas, ach, wie weet hoe dat ding daar komt.

Van de koeling naar de polder, daar was het lichaam van Anne plots weer. En een dader die ze de schuld konden geven hadden ze ook al. Een tbs'er. Het werd breed uitgemeten in alle massamedia, inclusief het zoeken, dus is het waar.

Om het officiële verhaal te geloven moet je behoorlijk wat vertrouwen hebben in uw overheid en de MSM.
Nico de Geit's avatar
aanmelden / inloggen