In 2007 verbruikte de wereld dagelijks 85 miljoen vaten vloeibare brandstof. Voor het grootste deel gemaakt uit aardolie. De prijs voor een vat aardolie bedroeg toen $50 – $75.
In 2010 gebruikt de wereld elke dag nog altijd 85 miljoen vaten brandstof. Omdat het gebruik van biobrandstof is verdubbeld in de tussentijd, is daar iets minder aardolie voor nodig. Maar de aardolieprijs is wel hoger dan 3 jaar geleden: $65 – $85 per vat.

Maakt die hogere olieprijs veel uit?
Vijftien dollar per vat erbij betekent dat de wereld in 2010 iedere dag 1,257 miljard dollar meer uitgeeft aan aardolie dan in 2007. Op jaarbasis betekent dat: 465 miljard dollar.

Als je er van uitgaat dat de hoeveelheid geld gelijk blijft, dan moet er wereldwijd 465 miljard dollar bezuinigd worden op andere dingen om de gestegen energierekening te betalen.
Je kunt je ook voorstellen dat de centrale banken gezamenlijk 465 miljard dollar nieuw geld creëeren: krediet, een hypotheek, die we later als de olie weer goedkoper is zullen terugbetalen.
De waarheid ligt ergens in het midden. We bezuinigen op een aantal dingen: onderwijs, particuliere consumptie, ruimtevaart en de aanleg van kunstmatige eilanden. En we staan toe dat er nieuw krediet wordt verstrekt aan particulieren, aan banken en landen.

De economische crisis van de afgelopen 2 jaar is een resultaat van de bovenstaande oplossing. De schuldenlast loopt te snel en te hoog op. De toezichthouders en kredietbeoordelaars zien dat het onverantwoord uit de klauw loopt. De steeds hoger oplopende energierekening dwingt burgers, bedrijven en landen (Griekenland, Groot-Brittannië enz.) tot bezuinigen. Minder kopen, minder investeren, minder sociale voorzieningen, minder pensioen.

Er is nog altijd genoeg brandstof om de dorst van alle auto’s en alle vliegtuigen te laven. Maar om dat vol te houden, moeten we andere dingen inleveren.
De nieuwe keuken, de nieuwe flatscreen, het tulpvormig eiland.

Gaat het volgend jaar beter ?
Ik ben bang van niet.
Het zal steeds moeilijker worden om die 85 miljoen vaten brandstof te blijven maken en te kunnen verkopen. Het wordt ook steeds moeilijker en duurder om andere grondstoffen uit de grond te halen en om voldoende voedsel te blijven produceren.
Zolang we de banken, toezichthouders en kredietbeoordelaars kunnen overtuigen dat we de opgebouwde schulden gewoon zullen terugbetalen en onze pensioenverplichtingen zullen nakomen, is er niets aan de hand. Er is altijd nog het vangnet van de centrale bank.

Zolang de mensen geloven dat politici hun beloften niet zullen breken, gaan ze niet de straat op om te staken, te protesteren en te plunderen. Het belangrijkste is volgens mij verzwijgen dat het nooit meer beter gaat worden, alleen nog maar minder. Je moet uitleggen dat het slechts een tijdelijke crisis is.
Dat wordt een moeilijke klus om het evenwicht te bewaren tussen liegen en uitleggen.
Ik wens de nieuw gekozen Kamerleden veel succes bij hun koorddansact.

meer over de rol van de olieprijs in de economische crisis lees je op theoildrum
en in andere bijdragen van Gail Tverberg