Iedereen de het nieuws uit het Midden-Oosten min of meer volgt weet hoe Israël bezig is om de hele Westerse wereld zo ver te krijgen om Iran aan te vallen. Natuurlijk ligt het zwaartepunt op de medewerking van de VS maar als de bondgenoten van de VS zich koest houden en geen bezwaar maken tegen een aanval op Iran is dat mooi meegenomen "wie zwijgt stemt toe".

Benjamin (Bibi) Netanyahu, de PM van Israël, heeft het er maar druk mee om de senaat in de VS en Barack Obama te overtuigen wat voor vreselijk gevaar Iran voor Israël zal zijn als het de beschikking heeft over kernwapens. Als de "beschaafde" wereld niet onmiddellijk ingrijpt en Iran niet zoals Afghanistan, Irak en Libië het stenen tijdperk in bombardeert is Israël zijn bestaan niet zeker.

Echter, dit theatrale, pathetische, oei oei wij zijn zo zielig toneelspel is namelijk niet nieuw, de trukendoos van Israël om anderen de kastanjes voor hun uit het vuur te laten halen lijkt wel heel erg beperkt en infantiel. Dit gehuilebalk is niets nieuws en Israël wil al decennia lang de wereld laten geloven dat Iran kernwapens nastreeft, ondanks dat daar nooit enig bewijs voor is gevonden noch voor het feit dat Iran een wapenprogramma heeft voor agressief of offensief gebruik.

Laten we wat feiten in een tijdslijn plaatsen, dan zien we dat de ongegronde beschuldiging dat Iran kernwapens wil bezitten al lang geleden boven is komen drijven en dat het vooral Israël en de VS zijn die dat vuurtje en verdachtmakingen iedere keer weer oprakelen.

Eerste waarschuwingen al in 1979-1984

Aan het eind van de jaren 1970 ontving de VS inlichtingen dat de Sjah een clandestien nucleair wapen ontwikkelingsprogramma had opgezet.

In 1979 werd de Sjah afgezet tijdens de Iraanse revolutie en werd Iran een Islamitische republiek. Na het omverwerpen van de Sjah stopte de VS met het leveren van hoog verrijkt uranium aan Iran. De revolutionaire regering onder leiding van Ayatollah Khomeini veroordeelde nucleaire wapens en energie en alle projecten werden tijdelijk stopgezet.

In 1984, kort nadat West Duitse ingenieurs de onafgebouwde nucleaire reactor in Bushehr hadden bezocht citeerde Jane's Defence Weekly West Duitse inlichtingenbronnen dat de productie van een bom door Iran "een eindstadium had bereikt". VS senator Alan Cranston beweerde dat Iran 7 jaar verwijderd was van het maken van een kernwapen.

In 1992 voorspeld Israëlisch parlementslid Benjamin Netanyahu dat Iran "3 tot 5 jaar" verwijderd was van het hebben van een kernwapen.

Ook in 1992 voorspeld minister van Buitenlandse Zaken van Israël, Shimon Peres, de French TV dat Iran in 1999 een nucleaire oorlogskop heeft.

In 1995 citeerde The New York Times ambtenaren uit de VS en Israël dat Iran tegen 2000 een kernwapen zou hebben.

In 1998 vertelde Donald Rumsfeld het Congres dat Iran tegen 2003 een intercontinentale ballistische raket zou hebben die de VS kon treffen.

Tot ongeveer 2010 was er een hoop gekissebis tussen groepen, landen, ambtenaren en inlichtingendiensten of Iran al dan niet kernwapens had of stiekem bezig was met een kernwapenprogramma. De realisten, zowel in de VS als Israël hielden vol dat Iran géén kernwapens had, noch de intentie had kernwapens te verkrijgen en dat er niets op wees of bewijzen waren dat Iran een geheim kernwapenprogramma had.

De oorlogshaviken van hun kant bleven bij hoog en laag volhouden dat Iran wel degelijk aan het verkrijgen van kernwapens werkte en kwamen met "bewijzen" die een behoorlijk hoog Osama bin Laden gehalte hadden. Het resultaat was dat er onder niet aflatende druk van Israël alvast sancties werden opgelegd tegen Iran vanwege een niet bewezen beschuldiging. Echter, dat was niet voldoende voor Israël.

Afgelopen maand stapte Benjamin Netanyahu, jawel dezelfde Netanyahu die 20 jaar geleden in 1992 voorspelde dan Iran binnen "3 tot 5 jaar" een kernwapen zou hebben, het podium op met onder zijn ene arm een wit bord met daarop een cartoonbom en in zijn andere hand een rode viltstift waarmee hij theatraal een dikke lijn trok ergens boven in de cartoonbom en de wereld verklaarde dat Iran zó dicht bij het hebben van een kernwapen zat en Israël dus zó dicht bij vernietiging dat de wereld (VS) wel moest ingrijpen en Iran onmiddellijk aanvallen.

Tja, of Netanyahu lijd aan een vorm van geheugenverlies of is van mening dat de wereld aan geheugenverlies lijd, immers om na 20 jaar met hetzelfde hoewel aangedikte sprookje te komen en dan denken nu wel serieus genomen te worden roept toch wel enige vragen op over de verstandelijke vermogens van de persoon in kwestie, hoe gek wil je wezen of doen om je zin te krijgen.

Eén ding is echter wel duidelijk, het schiet niet op met die kernwapens van Iran, na 20 jaar beschuldigingen van het werken aan kernwapens zou je toch mogen verwachten dat ze eindelijk zo'n ding, of meerdere kernwapens hadden. In dit tempo moeten we nog 50 jaar wachten voordat Iran eindelijk een kernwapen heeft maar misschien is de reden wel dat Iran zich, als ondertekenaar, aan het non-proliferatieverdrag (NPT) houd en geen behoefte heeft aan kernwapens.

Wat ook de reden is, Israël heeft dat probleem niet en ondanks dat het moord en brand schreeuwt over het legale gebruik van kernenergie door Iran, is en blijft Israël een illegale kernmacht en is geen ondertekenaar van het non-proliferatieverdrag noch laat het inspecties van zijn kernprogramma toe, in tegenstelling tot Iran dat wel binnen aanvaardbare grenzen zijn medewerking verleend aan inspecties, maar ja, in tegenstelling tot Israël heeft Iran weinig te verbergen.

Bronnen oa:

Imminent Iran nuclear threat? A timeline of warnings since 1979.

1992 Breaking News – Netanyahu Says Iran Close to Nuclear Weapon