Hormoonverstoorder BPA en verstopte slagaderen

Over de hormoonverstoorder bisfenol (BPA), die onder andere wordt gebruikt in de coating van blik en als bouwsteen voor de plastic polycarbonaat (PC), is op Zaplog al veel geschreven. Zo wordt de man-made chemical gelinkt aan kanker en ontwikkelingsproblemen van foetus en kind. En onlangs werd lange lijst van schadelijke effecten voor mens en milieu weer eens uitgebreid. Een nieuwe studie brengt de synthetische verbinding in verband met vernauwde slagaderen.
Ondertussen is de chemicalie (vrijwel) wereldwijd verbannen uit plastic babieflesjes en drinkbekers. En zelfs de industrievriendelijke voedselwaakhond uit de VS, de FDA (Food and Drugs Administration) maakt zich sinds 2010 openlijk zorgen over de bijwerkingen. Voor de duidelijkheid: in 2008 verklaarde de FDA dat BPA onbedenkelijk was.
De nieuwe studie, gepubliceerd in PlosOne, werd uitgevoerd door onderzoekers van de University of Cambridge en de University of Exeter. Onderzocht werd het verband tussen vernauwde slagaders oftewel kritische stenose en het gehalte van BPA in de urine.
De onderzoekers bepaalden het gehalte BPA in de urine en vergeleken de resultaten met de vernauwde slagaderen van 591 mensen. De onderzochte mensen namen deel aan het project Metabonomics and Genomics Coronary Artery Disease in de UK. Van de personen bezaten er 385 een ernstige vernauwing van de slagaderen, 86 hadden er last van en 120 mensen bleken geen problemen op dit vlak te bezitten.
En jawel, er blijkt een significant verband te bestaan tussen verhoogde gehaltes BPA in de urine en vernauwingen in de slagaderen.
Volgens het Texas Heart Institute is een logisch gevolg van de vernauwingen een blokkerende bloedstroom. Dit kan leiden tot pijn en druk op de borst en uiteindelijk kan het, volgens de Mayo Clinic, leiden tot een hartaanval.
David Melzer (University of Exeter): we zijn ervan overtuigd dat BPA invloed heeft op ons hart maar deze studie is bijzonder omdat het de eerste is die het verband legt tussen de man-made chemical bisfenol A en menselijke hart- en vaatproblemen. Echter het echte probleem is dat volledig bewijs moeilijk te verkrijgen is. Experimenteren op mensen is ethisch gezien geen optie.
Trouwens dit is niet de eerste keer dat de onderzoekers een verband vinden tussen het BPA gehalte in urine en hartproblemen. Eerder dit jaar publiceerde Reuters nog een nieuwsbericht van een studie, van dezelfde onderzoekers, die het verband legt tussen verhoging van de kans op hartproblemen door BPA-opname.
De onderzoekers begrijpen ook wel dat de hormoonverstoorder BPA in onze westerse wereld niet alleen schuldig is aan hartfalen. Zo staan bijvoorbeeld ook roken en obesitas in het verdachten bankje.
Ondertussen zijn er ook al mogelijke verbanden gevonden tussen bisfenol A en diabetes, alhoewel het hier om dierproeven handelt. Wat blijkt, muizen met de endocriene disruptor BPA in hun bloed produceren tweemaal zoveel insuline als noodzakelijk. Bij mensen wordt deze ongecontroleerde insulineproductie diabetes type 2 genoemd.
Op dit moment staat de schadelijke invloed van BPA op onze samenleving volop in de schijnwerpers. De industrie reageert als door een (met uitsterven bedreigde) bij gestoken en proberen hun beste beentje voor te zetten. Vol enthousiasme worden BPA-vrije producten op de consumentenmarkt gedumpt. Echter als men deze aangeprezen vervangers gaat onderzoeken op hormoonverstorende activiteit blijken deze nog veel schadelijker te zijn.
En zoals het artikeltje al aangeeft is BPA niet de enigste dader. Dagelijks staan we bloot aan vele tienduizenden chemische verbindingen die na WO II op de markt zijn gebracht en ondertussen deel uitmaken van onze moderne samenleving. Voor de duidelijkheid van de meeste van de chemicaliën bestaat niet eens een volledige risiscobeoordeling. Laat staan dat de nieuwe wetenschappelijke inzichten van de afgelopen 20 jaar überhaupt meegewogen worden.
We zijn een spons geworden voor chemische verbindingen die pas sinds 60 jaar deel uitmaken van onze moderne wegwerpmaatschappij. Miljarden jaren evolutie worden door een chemische cocktail weggegooid..........



(vandaag de dag zou het gratis bij de voedselbank komen, maar dat is een verwijzing naar de eerste regel)
In ieder geval zat het meeste in blik of was gevriesdroogd.
Het blik spul kon je nog wel 10 jaar bewaren en het smaakte nog steeds goed.
Het blik bestond uit ijzer en...... verder niets!
Waarom moet er nu een chemische verbinding als coating in dan ?