?De Westerse wereld die door 13 jaar sancties en 7 jaar bezetting Irak en de Irakezen vernietigde, draait nu de slachtoffers zijn rug toe. Wat er nog over is van Irak wordt nog steeds gekweld door bomaanslagen, moordpartijen, corruptie, miljoenen daklozen en de voortdurende vernietiging van de infrastructuur. Maar het deel van de wereld dat hier verantwoordelijk voor is probeert een zonnig plaatje te schetsen van de sitiatie in Irak.?

-Maki Al-Nazzal, Iraakse politiek analist

Nu Afghanistan alle aandacht opeist in de gevestigde media en president Obama in de afgelopen maanden twee keer een grootschalige intensivering van de oorlog daar aankondigde, verdwijnt de bezetting van Irak naar de achtergrond.

En hoewel de VS stilaan hun troepen terugtrekken uit Irak, zijn er nog steeds ongeveer 130.000 soldaten en 114.000 huurlingen in het land (Congressional Research Service, 14/12/09), terwijl er een ambassade zo groot als Vaticaanstad in Bagdad is neergepoot. In een gemiddelde maand sterven er nog steeds 400 Irakezen door het geweld, en het totale 'resultaat' van de bezetting, geschat op ongeveer 1 miljoen Iraakse doden (Extra!, 2/1/08), heeft een invloed op het Iraakse leven van alledag waar de Westerse media helemaal geen oog voor hebben.

Vanaf het begin van de bezetting van Irak is een van de belangrijkste kopzorgen van de Irakezen ? naast het beëindigen van de bezetting en de onveiligheid in het land ? de basis-infrastructuur geweest. De gemiddelde woning in Irak heeft nu, zes-en-een-half jaar na de bezetting, minder dan zes uur per dag de beschikking over elektriciteit. (AP, 07/09/09). In het zuiden zitten meer dan 2 miljoen mensen zelfs helemaal zonder elektriciteit en bijna net zoveel hebben niet eens schoon drinkwater. (Guardian 26/08/09).

De vernietiging die de bezetting met zich meebracht, gekoppeld aan de alomtegenwoordige corruptie van de Westerse aannemers die de verwoeste Iraakse infrastructuur mogen herbouwen, zijn daarvoor verantwoordelijk (International Herald Tribune, 06/07/09).

, de Iraakse minister van Ontwikkeling zei vorig jaar (International Herald Tribune, 21/11/09) dat de miljarden die de VS hebben uitgegeven aan de zogenaamde wederopbouw geen voelbaar effect hebben. ?Misschien hebben ze het wel uitgegeven, maar Irak merkt daar niets van?.

Vorig jaar publiceerde de Los Angeles Times een artikel (26/01/09) over het tekort aan elektriciteit: ?Terwijl de verkiezingen naderen zeggen de mensen dat het moeilijk is vertrouwen te hebben in hun leiders als ze niet eens stroom hebben,? zo luidde de onderkop. Maar de meeste andere kranten in de VS omzeilen het onderwerp, tenzij het zo gedraaid kan worden dat men de Irakezen er de schuld van kan geven, zoals de NY Times (21/11/09) deed met zijn artikel ?VS vrezen dat Irakezen herbouwde projecten niet zullen kunnen onderhouden?.

De situatie wordt verder bemoeilijkt door een droogte die nu al vier jaar aanhoudt in bijna geheel Irak. In het noorden van Irak hebben sinds 2005 al meer dan 100.000 mensen huis en haard verlaten, met nog eens 35.000 op het punt hetzelfde te doen ((AP, 13/10/09).

Terwijl de VN schatten dat meer dan 4½ miljoen vluchtelingen Irak hebben verlaten(UNHCR.org, 1/09), berichten de gevestigde media er maar zelden over. De verhalen die wel verschijnen staan meestal in lokale kranten en gaan over vluchtelingen die in de stad waar de krant wordt uitgegeven zijn terechtgekomen. (bv. Chicago Tribune, 25/10/09).

Voor de Irakezen die in hun land zijn achtergebleven is kanker weer een ander problematisch verhaal. Het Engelse en Amerikaanse leger hebben sinds 2003 meer dan 1.700 ton verarmd uranium over het land uitgestrooid (Jane?s Defence News, 02/04/04), bovenop de 320 ton die al tijdens de Golfoorlog werden gedropt. (Inter Press Service, 25/03//03). Iedereen in Irak kent wel iemand die lijdt of gestorven is aan kanker.

De eerste paragraaf van een artikel van Jalal Ghazi, voor New America Media (06/01/10), neemt wat dat betreft geen blad voor de mond: ?Vergeet olie, bezetting, terrorisme of zelfs Al-Qaeda. Het echte gevaar voor Irakezen deze dagen is kanker. Het verspreidt zich als een lopend vuurtje. Duizenden kinderen worden misvormd geboren. Doktoren zeggen moeite te hebben de toename van het aantal gevallen van kanker en de zuigelingen met afwijkingen het hoofd te bieden, vooral in de steden die zwaar zijn gebombardeerd door de Engelsen en Amerikanen.?

Ghazi schreef dat in Fallujah, dat het in 2004 zeer zwaar te verduren kreeg, een op de vier kinderen geboren wordt met serieuze fysieke afwijkingen. Het aantal gevallen van kanker in Babil, een gebied ten zuiden van Baghdad, is gestegen van 500 in 2004 tot 9.000 in 2009. Dr. Jawad al-Ali, het hoofd van het Oncologisch Centrum in Basra zei tegenover Al Jazeera English (12/10/09) dat er in heel 2005 1.885 gevallen van kanker werden behandeld in zijn kliniek. Nu zijn dat er tussen de 1.250 en 1.500 per maand.

Kinderen van de VS-veteranen van de Golfoorlog in 1991 vertonen soortgelijke afwijkingen bij de geboorte als Iraakse kinderen(Sunday Herald, 30/03/03), en veel Amerikaanse soldaten spreken nu over Gulf War Syndrome 2, maar bedoelen dat ze kanker hebben gekregen door de blootstelling aan verarmd uranium (New America Media, 06/01/10).

Hoe hebben de gevestigde media over dit alles bericht?

Niet.

Lees verder (Engels)