Door Antares, Op zon 26 jul 2015 14:47, 3 reacties,    

Jemen: Het regent raketten - een nachtmerrie die weigert te eindigen



Layla M. Asda (26) is bezig met haar doctorandus in Internationale Ontwikkeling en Sexe aan de universiteit van Sana'a. Zij is klaar om haar land vooruit te trekken. Maar ze is gestrand in de oorlog. Zoals miljoenen andere jonge Jemenieten. In haar tekst geeft ze een pijnlijk verslag van hoe de oorlog haar en haar land beïnvloedt. En ze doet een beroep op de oorlogvoerende fracties om te realiseren dat het geen zin heeft om oorlogen te voeren. Het creëert slechts vernietiging, haat en het verlangen naar wraak.



"Het regent!" Ik was gelukkig want "regen is wat ik aanbid" zei ik in mezelf toen ik het geluid hoorde van donder. Ja, het bleek regen te zijn - maar een ander soort regen: Het regende raketten!

Mijn lieve land wordt aangevallen. Het is oorlog en het heeft de deuren wijd opengezet voor ellende voor ons. Mijn land heeft het nieuws gehaald wat totaal niet veelbelovend of opgewekt is, aangezien het niet is vanwege nieuws over een ontdekking of uitvinding maar nieuws over vernietiging en lijden. Het voelt verpletterend om het in het nieuws te zien en alles wat we zien zijn ruïnes en dood. We zien en lezen normaalgesproken nieuws over oorlog op andere plaatsen, maar om het te horen of te lezen is één ding, er in te leven is een compleet ander verhaal.


Een foto van de beschieting op 13 juli die op burgers mikte en een complete wijk in het Bait Bous gebied. (Gemaakt door Assim Asda, mijn broer)

Oorlog doodt ieder mooi ding binnen ons en in ons land. Het is hartbrekend om dat gevoel van veiligheid te verliezen, om voortdurende bezorgd te zijn over je geliefden, om eindeloze verschrikking te doorstaan terwijl je leven zelfs niet de minste betekenis kan hebben. Leven is voor ons een somber vooruitzicht geworden, iets waar we over fantaseren. En zo is het om een oorlog te ondergaan. De lucht verdwijnt en we kunnen onze harten horen bonzen als de bombardementen beginnen, en we vragen ons af of het onze beurt is om bij de slachtoffers onder de ruïnes te worden gevoegd. De lucht verdwijnt bij de gedachte alleen. De kinderen bibberen met grote angst terwijl ze tegen ons zeggen dat ze niet dood willen gaan. Mijn kleine broer Anas (7) zegt tegen me dat hij niet wil slapen omdat hij doodsbang is voor het geluid van de bommen. Eens vroeg hij me bitter waarom zijn jeugd was gevuld met oorlog. Vol onschuld legde hij me uit dat zijn jeugd wordt verondersteld over spelen te gaan en niet angst: "Ik wil spelen met plezier, niet met angst!", zei hij.

Helaas, ons huis bevindt zich vlakbij een raketbasis (het Faj Attan gebied) waarop het meest werd gemikt. Wat we hebben gezien was de hel: tijdens een van die aanvallen bedekte de geur van gas het hele gebied en verstikte ons bijna. Het was ijzingwekkend, de dood zweefde over onze hoofden. Toen de grote bom insloeg waren we thuis, een weerzinwekkend geluid schokte het huis gevolgd door het geluid van brekend glas overal. De druk duwde me over het gebroken glas. Ik wist niet waar mijn moeder was. Ik begon haar te roepen om met mij weg te rennen maar er kwam geen antwoord. De gedachte trof me voor een moment, ik was verlamd door afschuwelijke angst. Wat als mijn moeder gewond is, God verbiede het? Na momenten van angst die eeuwen leek te duren hoorde ik haar snikkende kreten in de andere kamer. Toen wist ik dat ze gezond was. Het was het gelukkigste moment van mijn leven.

Toen moesten we ons huis ontvluchten. Het is 83 dagen geleden sinds we ons huis verlieten. Ik mis mijn huis, iedere hoek ervan.


Een foto die het lijden van Jemenieten laat zien zonder electriciteit sinds de zogenaamde coalitie op de electriciteit mikte al drie maanden geleden, en sindsdien is electriciteit een droom geworden voor Jemenieten. (Gemaakt door Assim Asda, mijn broer)

Helaas, er is geen veilige plek waar dan ook. We gingen naar het huis van onze grootouders, dat zich eveneens vlakbij veel doelgebieden bevindt. Toen zij het huis van de voormalige president raakten, renden we weg naar de kamer waarvan we dachten dat die veilig zou zijn. Toen sloeg een andere raket in en we renden opnieuw weg naar een andere kamer. En zo gingen we door totdat we bijna naar buiten renden de binnenplaats op die ook erg gevaarlijk is. Maar we deden het impulsief, het was een moment waarop je geest ophoudt met denken en er alleen op uit is om weg te rennen hoewel het nergens veilig is.

Andere plekken werden geraakt op één dag, een dag van verschrikking. Ik sliep toen plotseling een enorme explosie vlakbij ons insloeg. Ik sprong uit het bed, vloog de kamer uit maar ik zag niets, het was volledig donker hoewel het ochtend was. Ik kon niet ademhalen en mijn benen konden me niet meer dragen en ik viel neer, toen verloor ik het bewustzijn.

Soms proberen we te vergeten dat er een oorlog is en normaal te doen. We proberen mooie momenten van ons leven voor de oorlog op te halen en een golf van nostalgie overmant ons met melancholie over ons leven. We denken terug aan grappige situaties om een lach te vangen, maar achter iedere lach is er een gevoel van bitterheid en onze harten doen pijn wat ons opbreekt met wanhoop. De oorlog heeft onze levens gestolen.

Duizenden zijn er gedood, zij zijn slechts getallen in het nieuws dat je leest. Maar zij zijn zielen voor degenen die hun geliefden hebben verloren. Talloze mensen hebben hun baan verloren en ik ben er één van. Prijzen zijn verdubbeld en veel mensen kunnen hun kinderen niet langer voeden. Dit geeft het alarmsignaal af dat hongersnood op de deur klopt als het al niet zonder vragen is binnengekomen. Volgens het VN-rapport lopen 20 miljoen mensen (80% van de bevolking) het risico op verhongering. De blokkade die ons is opgelegd vermoordt ons. Bijna alle basisbenodigdheden zijn weg: er is geen electriciteit, geen water, geen gas, geen benzine, geen diesel, nog afgezien van de verspreiding van ziekten. Voedsel, medicijnen en medische voorraden beginnen te verdwijnen van de markt en het zal slechts een kwestie van weken zijn totdat alles op is. Er zijn duizenden interne ontheemden, hulp is beperkt, hoewel er lokale initiatieven en instellingen zijn om hulp te verschaffen. Maar de nood is te hoog om aan te kunnen voldoen.

Andere provincies zijn veel slechter af dan we ooit hadden kunnen vermoeden. In Sa'da, Aden en Taiz, bijvoorbeeld, is de situatie catastrofaal voornamelijk vanwege het interne conflict. Het is afschuwwekkend wanneer geen enkele hulp er ook maar in slaagt om deze plaatsen te bereiken. Ziekenhuizen hebben om ondersteuning gevraagd omdat zij door de medische voorraden zijn. Dode lichamen liggen overal. Duizenden, die gelukkig genoeg waren om weg te kunnen gaan, ontvluchtten hun huizen. Dood in mijn land heeft vele vormen: zij die niet doodgaan door de Saoedische beschietingen of het interne conflict zullen sterven van honger of aan epidemische ziekten zoals knokkelkoorts die zich begint te verspreiden.

Geen woorden kunnen het lijden en de pijn die de Jemenieten ondergaan beschrijven.

In het begin van de oorlog begon ik koortsachtig politieke analyses te lezen om te proberen uit te vinden hoe lang deze vervloekte oorlog zou duren, en hier zijn we; we streepten meer dan 100 dagen af en nog is er geen teken van een einde. Er zijn alleen tekenen van wanhoop en dood die aan de horizon wapperen.

Ik doe mijn doctorandus in internationale ontwikkeling. Ik had dromen en veel plannen voor mijn land. Ik stond te popelen om deel te nemen aan de ontwikkeling van mijn land. Maar nu, vraag ik me af, hoe kunnen we denken aan ontwikkeling als er alleen vernietiging bestaat?


Een foto van een huis in Oud Sana'a. Vanwege de beschietingen van de historische binnenstad van Sana's, begon het ene na het andere huis in te storten. Het huis op de foto is één van de huizen die ernstig werd getroffen en het is begonnen in te storten. (Gemaakt door Ahmed Shahari, mijn neef)

Het is een nachtmerrie die weigert te eindigen. Ik sta iedere ochtend op slechts om te ontdekken dat deze nachtmerrie me nog steeds achtervolgt. Iedere dag die verstrijkt vraag ik mezelf alsook mensen om me heen wanneer deze oorlog zal eindigen. Ik vraag het aan mensen omdat ik hoop dat ze me zouden vertellen dat het snel zal zijn - zelfs als het een leugen is. Dan zou ik leven terwijl ik me met mijn hart zo sterk vastklamp aan die leugen met een sprankje hoop dat het echt zal worden en oorlog zal eindigen en ik hoop dat ik dat moment in mijn leven zal meemaken.

Ik hoop dat alle mensen die deze oorlog hebben ontketend zich realiseren dat het geen zin heeft om oorlogen te voeren. Oorlog genereert slechts haat en wraak en bevordert vernietiging van mensen en huizen. We vervloeken deze oorlog duizenden keren omdat het ons plezier heeft ontnomen, het nam onze zielen weg en beroofde ons van leven.

Ik weet niet hoe lang we zo door zullen gaan. Ik weet niet zeker hoe lang mensen de last van deze ellende zullen kunnen dragen. Vrede is wat we nodig hebben. Onze stemmen moeten zich laten horen. Jemenieten willen hun land zien bloeien met ontwikkeling, niet met oorlog. Oorlog heeft Jemenieten inderdaad veranderd, maar het leerde hen hoe te overleven en nooit hun dromen op te gven.

Ik wil veilig wonen in mijn huis. Ik wil mijn dromen over en hoop op een betere toekomst terug, en ik wil mijn plannen voor mijn land terug. Wij willen slechts in vrede leven. Is dit te veel om te vragen? We verdienen het om te leven!
Annotaties:
| #235167 | 26-07-2015 15:52 | Ness
Bedankt voor de vertaling, Antares.Helaas berust deze uitspraak
Ik hoop dat alle mensen die deze oorlog hebben ontketend zich realiseren dat het geen zin heeft om oorlogen te voeren.
niet op waarheid. Bijna de hele Amerikaanse industrie, en voor een aanzienlijk deel ook die van EU, berust op zg creative destruction: het business model waaraan dmv het kapotslaan van een land vet verdiend wordt. Er zijn vrijwel geen kosten aan verbonden want de belastingbetaler draait daar altijd voor op.
Ness's avatar
| #235171 | 26-07-2015 16:30 | Antares
Helemaal mee eens, Ness, maar het is nu eenmaal haar visie daarop.

Het is schokkend om te zien hoeveel landen meevechten:
Saoedie-Arabië, Egypte, Marokko, Jordanië, Soedan, de Verenigde Arabische Emiraten, Koeweit, Qatar en Bahrein.

Wapens worden geleverd door:
Verenigde Staten, Verenigd Koninkrijk.

Dat is 11 tegen 1, vergelijkbaar met de strijd tegen Griekenland op economisch vlak.
Antares's avatar
| #235173 | 26-07-2015 18:30 | ..................
Het is schokkend om te zien hoeveel landen meevechten:
Saoedie-Arabië, Egypte, Marokko, Jordanië, Soedan, de Verenigde Arabische Emiraten, Koeweit, Qatar en Bahrein.



Allemaal soennieten

Is ook
aanmelden / inloggen