Kijk eens: daar is hij weer, die ouwe Haras Mormolus. Wie hem persoonlijk kennen, die weten dat zijn huis-tuin en keukennaam gewoon: Gerrit is. Maar Haras, die kent men gewoonlijk niet.
Een jaar of vier geleden onderging ik dertig bestralingen, tussen mijn long(en) en mijn slokdarm. Daar boven op, ook nog tien in mijn hoofd.
Per e-mail werd mij, omdat ik ineens een poos zo stil was, daarna gevraagd: “Leeft U nog?”
Ja hoor! Ondanks chemotherapie en bestralingen zat ik drie maande na mijn ontslag, toch nog vol energie. En van wat de longarts had gezegd: “Na deze ingreep, zult u wel kracht en energie kwijt raken,” dacht ik: Daar klopt niks van, terwijl ik een paar maanden lang, uitbundig feest vierde, rookte, werkte, dronk en vrouwen die ik tegenkwam, gek maakte in hoofd en hart,
Maar na drie maanden, kwam de grote klap. Toen ik op een ochtend ontwaakte, kon ik mij niet meer bewegen. Ik kon ineens niet meer lopen. En helemaal niks meer. En van je hela hola: terug naar het ziekenhuis.
Terwijl ik daar ten slotte, bleek, sterk vermagerd en kaal in het ziekbed lag, moffelde iemand die Maarten wordt genoemd, een pijpenverzamelaar, zich bij mij tussen de lakens:
“Ik wil jouw pijp hebben. Geef hem maar aan mij!”.
“Mijn pijp aan jou geven klojo? Geen denken aan. Loop maar naar de pomp!”
Er kwam ook nog een priester die mij insmeerde met geheiligde olie, om mij, net als ene heilige Theresia in een geur van heiligheid, te laten sterven. En die ondertussen (vermeend namens mij) bad: Domine non sum dignus, en daarbij een ouwel in mijn mond stopte, wat werd gevolgd door andere Roomse trallala.
Wat blief, ik ben niet waardig? En ik heb nergens spijt van. En ik heb mijzelf al alles vergeven wat er maar te vergeven valt. En God? Die is altijd bij mij. Hij woont in mij. Ik schijn al heel lang heilig te zijn.
Ik houd net als Jezus, veel van vrouwen en wijn. En vrouwen, die houden van mij! Ook al wil mijn Pigotto niet meer. Waardoor ik bij geile vrouwen geen marktwaarde meer heb en door de mand val!
Ondanks misschien slechts vermeende ziekte rook ik nu nog steeds. Als een ketter. En ik blijf gewoon roken en drinken. “Uw longen zijn nog schoon,” zegt mijn dokter. Wat zou ik mij nog ergens druk overmaken? Op 27 maart vier ik mijn 80ste verjaardag.
Nog lang zal ik leven in de gloria! Hieperdepiep; met Hoer A. Hoer B. En Hoer C! Daar praat ik altijd mee in mijn stamkroeg. Het zijn niet echt hoeren. Eerder bewonderaarsters, die mij graag trakteren Evenals zusters in de verpleegkliniek, heb die vrouwen de kop gek gemaakt met (snel)gedichtjes en rijmelaria in de trant van:
“Lieverd met jouw mooie ogen. Jij hebt de vlinders rond mijn hart bewogen,
Ik wil er niet om staan te liegen, ik liet ze graag naar jou toevliegen!”
Door mijn totale, redenloze instorting, Loop ik nu met een rollater en kleine stukken met een stok. En alleen als het niet te koud is verplaats ik mij in een scootmobiel. Ik mis het zelfstandig autorijden. Wat ik voorheen allemaal kon, dat kan ik nu niet meer. En ik ben van alles vergeten. Mijn interesses zijn ook op de loop gegaan. Ik heb altijd graag op mijn accordeon en keyboard gespeeld. Maar dat is afgezakt naar het niveau van een beginneling.
Muziek maken is desondanks het enige dat mij nog interesseert.
Ik moest daarom mij zelf dwingen om weer eens iets te gaan opschrijven.
Al een hele poos staat mijn computer voor spek en bonen op mijn bureau.
Maar omdat schrijven het enige is dat ik nog goed (?) kan, en ondanks dat ik op Koninginnedag van de trap ben gevallen en weer in het ziekenhuis kwam te liggen, en pas sinds twee weken weer thuis ben, moet ik van af nu, toch maar weer eens met mijn geschrijf beginnen.
En, al heb ik al eerder uit dat vaatje getapt. Er zit in mijn hoofd genoeg materiaal en inspiratie voor scheldkanonnades en pesterij tegen de EU, de euro, de nationale achterbakse wapenhandel, het geld, onze regeerders, het koningshuis, banken, instellingen en noem maar op,

Haras Mormolus.
'Some rights reserved