Er zijn heel wat zaken, die ik belachelijk wil maken, waar ik mij over erger, waar de beuk in moet en meer. Zaken waar wel iets over valt te schrijven. Doch waar het reguliere journaille, als een drol in een strontemmer om heen draait. Over wie, wat, waar, wanneer en waarom, durven of mogen zij niet te veel melden. En zo is het ook met hun commentaar.
Doen zij dat toch, en samen met Man en Paard dan kunnen zij hun tekstverwerkers en pennensetjes, wel bij het grof vuil zetten. Gelukkig hebben hier bij ZapLog, anderen en ik, daar geen last van. Wij voelen ons vrij, autonoom en ongebonden aan het slijmerige woord en valse eufemismen. En zal niet iedereen dit vinden. Wij hebben het grootste recht om wie daar volgens ons voor in aanmerking komen, te beledigen te intimideren en hun handelingen te schaden. Hen uit hun tent te lokken.
Maar de “slachtoffers” zijn meestal schijtlaarzen die zelf Internet niet durven te betreden om zich te kunnen verdedigen. Want zij weten dat daar, anders dan in de reguliere gevestigde media, op internet dus, de waarheid aan het licht komt. Hooguit zoeken zij als hun broek vol stront zit, via slinkse wegen in de rechtspraak en de wet naar genoegdoening. Doch die zal altijd een Pyrrusoverwinning blijken te zijn. Want zij maken de zaak alleen maar erger. En anderen nemen om hen en HET te krenken, het tot schade en schande over.

Wegens ziekte heb ik deze week geen kranten gelezen, niet op internet gekeken en de televisie interesseerde mij ook niet.
Het laatste wat ik daar zag, was de beëdiging van Barak Obama. Maar om twee uur in de nacht ging hij stuk. En mijn telefoons, die gaven ook nog de geest. Geen mobiel tegoed. Huistelefoon ook nog stuk.
Maar terwijl ik na dertig bestralingen een week lang in bed lag, zag ik als in een vorm van hallucinatie, op de grens van dromen en wakker zijn allerhande teksten voor mij. Maar ze waren onleesbaar. Alleen terwijl ik droomde, werden er teksten leesbaar. Maar dan interesseerden ze mij niet meer. En zij werden verworpen.
Wanneer ik echter klaarwakker was, dan was ik verdorie, zelfs als er tegen mij werd gepraat, de hele tijd in mijn hoofd aan het schrijven. Ik weet niet wat dat nou voor een raar verschijnsel is. Maar het kan knap lastig zijn. En nu, terwijl ik toch wel echt zit te schrijven, denk ik aan iets dat met dit, mijn geschrijf totaal niets heeft te maken.
Maar ik zal toch maar doorgaan. En ik stop een deel van die gedachten gewoon in dit stukje.
Ik hoorde dat de Koningin door de kredietcrisis ettelijke miljarden verloren heeft. Dat was op de televisie, terwijl ik sliep en vrouwlief als altijd het beheer had over de zapper en de keuze van programma’s.
Het doet mij zo goed, dat Trix nu wellicht miljardentrut af is. Dat zij nu misschien wel wordt veroordeeld tot de bedelstaf. Ik gun het haar van ganser harte.
In gedachten zie ik voor mij hoe zij uit Koninklijke tent wordt gezet. Ik hoor de deurwaarder zeggen: “Ga jij maar ergens onder een brug liggen troela!”
En wat zij nog bezit, dat wordt in beslag genomen.
Maar wat blijkt? Wat is de werkelijkheid?
Er zijn van die stompzinnige idioten in ons land, vooral leden van het bedrogen, bestolen en misleide juichvee, die van mening zijn: “Een arme koningin? Dat kan toch niet. Dat mag niet. Wat zullen de buren wel zeggen. Er moet een grote nationale actie komen, om haar rijkdom met giften van het trouwe volk en op een andere manier op te kunnen krikken. Zodat de Majesteit en Haar familie, mee in het belang van onder andere de nationale wapenhandel Koninklijke poeha kan blijven bedrijven.”
Ik en met mij een heleboel andere mensen, wij denken daar heel anders over.
Dat zij maar met een bijstandsuitkering in de Bijlmer of waar dan ook in een verouderde flat gaat wonen. En voor eventuele galadiners, moet zij maar tot de voedselbank wenden. Daar heeft men misschien wel een paar honderd Galagehaktballen, a la Toon Hermans, voor onze nu arme, tot Teitemajes verworden Queen.
Amen. (Het zij zo!)

Haras Mormolus.