De gebeurtenissen tijdens de laatste koninginnedag in Apeldoorn met de mislukte, zeer onprofessioneel uitgevoerde aanslag op de koninklijke familie, hebben de Oranjefans dermate getraumatiseerd, dat hen door de rest van Nederland een plezier zou worden gedaan deze dag als feestdag af te schaffen. Feest, wie denkt er voortaan nog aan feest? Het was mij altijd al een raadsel, dat er ook maar iemand was die het begrip feest en de Oranjes aan elkaar verbond. Die Prins Pils, dat is me een feestnummer, net als moeder Trix. Legendarisch zijn de polonaises door de slecht verwarmde en schaars verlichte gangen van Soestdijk, samen met haar jolige zussen Irene en Margriet (Marijke mocht niet meedoen, die zag niet goed in het half duister en verdwaalde altijd) onder aanvoering van oma Juliana en tante Greet. Dit in een poging om het leed te verzachten als opa Bernhard weer eens de hort op was en zich met een van zijn maintenees in het mondaine leven, in Parijs of een andere wereldstad, met heel wat andere zaken bezighield dan bekrompen protestants Hollandse uitspattingen.
Dat er één persoon in Nederland was, die zo een diepe, persoonlijke haat tegen de oranjekliek koesterde, dat hij zijn eigen leven en dat van een tiental anderen ervoor over had, die haat zo stompzinnig te uiten, dat is voor de Oranjeslaven onbegrijpelijk en echt niet te verteren. En terecht. Moorden op vorsten en presidenten zijn weliswaar een beroepsrisico - vandaar hun riante vergoeding - maar niet in het beschaafde Nederland. Niet sinds Balthasar Gerards de ketterse Willem het eeuwige zwijgen oplegde. De hersenloze Oranjeaanhang heeft hopelijk de feestprullaria voorgoed naar zolder verbannen. Nee, koninginnedag zal nooit, nooit meer hetzelfde zijn.
Voor ons, die die 30 april altijd al beschouwden als een ‘een dag te vroege 1 mei’, voor ons is nu het moment aangebroken, die ons door het bevoegde gezag ontstolen eerste mei, terug te eisen als legitieme feestdag van de Arbeid. Zeker nu, in deze tijd, waarin de graaiende en rovende nietsnutten van het bankwezen, zichzelf zo openlijk en onmiskenbaar te kakken hebben gezet voor de smeerlappen die ze zijn. Zelfs een door de PVV en ander verwilderd tuig als onbeschaafd beschouwd land als Turkije is ertoe overgaan de eerste mei als erkende gedenkdag in te stellen. Dan kunnen wij, westers beschaafd land, dat zijn welvaart en rijkdom in de eerste plaats en grotendeels te danken heeft aan de Arbeid van miljoenen loonslaven, zowel hier te lande als in de rest van de wereld, toch moeilijk achterblijven. Eén dag om daar op gepaste wijze bij stil staan, dat is toch niet te veel gevraagd. Kunnen we meteen beseffen, dat die Oranjes ook bij die club van graaiers, opvreters en uitbuiters horen en dat het pas echt feest wordt op die eerste mei en zij lekker thuis blijven, in hun gouden kooi met zijn slecht verwarmde en schaars verlichte gangen.