In de moderne westerse wereld staat men niet aan één man-made chemical bloot maar aan honderden tegelijkertijd. Vergelijk de mens maar met een spons die synthetische verbindingen opzuigt. Indien men zich bedenkt dat de huidige chemische wetgevingen gebaseerd zijn op de blootstelling aan één enkele stof, dan heerst er toch enige reden tot zorg.

Studies over het chemische cocktail-effect

Men gaat er vanuit dat de overheid van het chemische cocktail-effect op de hoogte is en actie onderneemt. Niets is minder waar, de overheid baseert zich op oude wijsheden, het gevarenpotentiaal wordt per stof bekeken en beoordeeld. Daarnaast acccepteert de overheid, oftewel de industrie, niet eens het lage dosis effect van endocriene disruptors. Als een enkele stof door zijn aanwezigheid al een hormoonverstoorderend effect bezit wat zijn dan de gevolgen van een chemische cocktail in je bloed:

- Reageren deze giftige stoffen dan niet met of op elkaar?
- En als twee stoffen met elkaar reageren is het effect accumulatief van de afzonderlijke chemicaliën of treedt er synergisme op?

Chemische coktails behoren tot de grote onbekenden in de toxicologie, ondertussen staat de moderne mens dagelijks bloot aan vele honderden chemicaliën. Men moet zich het probleem eens indenken: iedere moderne mens zeult al honderden detecteerbare man-made chemicals met zich mee en per persoon variëert de chemische cocktail ook nog eens. Moderne wetenschap is niet staat om al de mogelijke combinaties te onderzoeken, het zal de moderne wetenschap duizenden jaren kosten......

Maar wat er bekend is roept grote vragen op, er bestaan maar enkele studies maar deze laten duidelijk zien dat de chemicaliën met en op elkaar reageren met nadelige gezondheidseffecten als gevolg.

Sommige effecten remmen elkaar af en anderen versterken toxische effecten (synergisme). Maar het grootte van het effect, oftewel de synergetische interactie, is onvoorspelbaar. Veel meer weet de moderne wetenschap niet.

Om het effect van een klein aantal chemische stoffen op elkaar te onderzoeken is een echte uitdaging maar mogelijk. Een groot aantal experimienten zal men moeten uitvoeren waarbij eerst de invloed van de afzondelijke verbindingen onderzocht dienen te worden. Vervolgens zal men iedere mogelijke combinatie van stoffen moeten gaan onderzoeken.

Eén de elegantste studies op dit gebied is die van Rajapakske uit 2001 en 2002. Hierbij het het effect van meerdere hormoonverstoorders met het vrouwelijk geslachtshormoon estradiol onderzocht. De conclusie van de studie luidt dat de onderzochte endocriene disruptors, waaronder bisfenol A oftewel BPA, de werking van het hormoon versterkte.

De studie uit 2002 is zo interessant daar het effect van wel 11 zwak oestrogeen reagerende synthetische verbindingen op de werking van het geslachtshormoon estradiol werd bekeken. Bij de afzonderlijke verbindingen werd bij zeer lage dosis geen effect waargenomen maar het elftal in een lage dosis tesamen verdubbelde de werking van het vrouwelijk hormoon.

Experimenten zijn uitvoerbaar indien men uitgaat van een klein aantal verbindingen in de chemische cocktail maar de mens is vervuild met vele giftige stoffen. Hiervan bestaat van de meeste van deze verbindingen niet eens een volledig veiligheidsdossier, laat staan dat de hormoonverstorende werking bekend is. Op dit moment denkt de wetenschap dat, waarbij als basis het werk van Rajapakse wordt genomen, via extrapolatie het effect te "voorspellen" is, benadrukt moet worden dat het slechts een poging is.

Een studie van Work uit 2002 kwam met het resultaat dat er low-level non-monotonic effecten (simpel gezegd niet lineair gedrag bij een lage dosis) optreden in zwangere muizen bij een mengsel van onkruidbestrijdingsmiddelen. Het aantal miskramen bij de muizen steeg significant, maar volgens de wetgeving waren de afzonderlijke pesticiden veilig. Duidelijk moge zijn dat deze reductionistisch werkwijze van de wetgever geen rekening houdt met nieuwe wetenschappelijke inzichten. Een veiligheidsbeoordeling is gebaseerd op de effecten van slechts één man-made chemical.

Als klap op vuurpijl, synergisme: de afzonderlijke effecten versterken elkaar, oftewel 1 + 1 = 3. Deze effecten worden in de moderne wetenschap zelden meegenomen in de experimenten, de huidige wetenschap blijft hangen bij 1 + 1 = 2. De onderzoekers missen eenvoudig het gereedschap om zulke effecten waar te nemen, laat staan te bestuderen.

De industrie reageert dan ook als een bok op een haverkist op zulke studies, onmogelijk volgens de huidige wetenschap. Indien de industrie zou toegeven dat deze effecten bestaan dan wordt de beerput pas echt losgetrokken, vrijwel de gehele industriële activiteit van de coorporations zou uit veiligheids overwegingen worden stilgelegd.

Maar langzaam maar zeker komen werkelijke bedreiging bovendrijven, duidelijk wordt dat vele man-made chemicals in dagelijkse produkten terug zijn tre vinden. De hormoonverstorende werking wordt ondertussen ook door de wetgever meer en meer erkend, alhoewel er nog een lange weg is te gaan. Daarnaast worden er meer en meer wetenschappelijke onderzoeken op dit gebied gepubliceerd. Giftige synergetische effecten worden onderdeel van de moderne toxicologie, het wachten is nu op de wetgever.......