PVV'er wilde lagere plek op lijst

Nadat Raymond de Roon door zijn vader een verbod opgelegd gekregen heeft nog langer met de NVB in zee te gaan, gooit hij het over een andere boeg. Hij stort zich volledig op zijn rechtenstudie waarvoor hij ondertussen colleges in Leiden volgt. Er ligt voor hem een glansrijke juridische carrière in het verschiet. Ondanks de belangstelling van de BVD voor de extreemrechtse kringen waarin hij verkeerde, wordt Raymond de Roon er niet uitgepikt bij de screening voor functies binnen justitie. Het is onduidelijk of dit ligt aan de gebrekkige samenwerking tussen de verschillende diensten of dat men er simpelweg geen probleem in zag. Vanaf de jaren tachtig kan hij steeds verder opklimmen en in 2003 wordt hij zelfs Advocaat-generaal bij het Gerechtshof in Amsterdam.

Nadat hij voor de PVV in de Kamer is gekozen, haalt hij het oude NVB-plan van een gezagsgetrouwe burgerwacht weer van stal en vormt dat om tot stadscommando’s. Dat plan wordt veelal met verbazing ontvangen. Het leger inzetten in de eigen maatschappij, dat kan toch geen serieus plan zijn? Of bedoelt de PVV iets anders met de legerterm “commando”?
De hierboven geschetste denkbeelden van De Roon alsook zijn politieke soulmates uit die jaren, beloven niet veel goeds. De afschaffing van de parlementaire democratie, het instellen van een militaire dictatuur en het leger de orde laten handhaven? De geschiedenis leert dat dan alle problemen zijn opgelost. Toch?