Likoed Nederland stelt:
''Uit de leaks blijkt dat de Palestijnen bereid zouden zijn om de Joodse wijken van Jeruzalem bij Israel te laten blijven. Deze wijken waren Joods voor 1948 - zijn destijds etnisch gezuiverd door het Jordaanse leger - of bevinden zich op uitbreidingsgebied, waar voorheen kale heuvels waren.''

Dat is dan heel aardig van de Palestijnen ,niet Likoed?Want tegelijkertijd willen de Palestijnen accepteren dat de etnisch gezuiverde enclaves die nu nederzettingen zijn gewoon Israëlisch blijven.
Israël wil gewoon geen akkoord met de Palestijnen en is elk plan een stap voor door dit meteen af te wijzen op argumenten die achteraf zoals ook nu bij deze lekken weer blijkt onwaar blijken.
Waren deze Palestijnse wensen publiek geweest ten tijde van de onderhandelingen dan had Israël er een harde dobber aan gehad om de wereld te overtuigen van zijn gelijk.

Want tegelijkertijd willen de Palestijnen accepteren dat de etnisch gezuiverde enclaves die nu nederzettingen zijn gewoon Israëlisch blijven.

Israel heeft nooit etnisch gezuiverd. Zoals bij Jeruzalem, vond de bebouwing plaats in onbebouwd heuvelgebied.

Israel heeft nooit etnisch gezuiverd. Zoals bij Jeruzalem, vond de bebouwing plaats in onbebouwd heuvelgebied.

Het boek staat vol gedocumenteerde feiten over de vernietiging van honderden Palestijnse dorpen en de gewelddadige verdrijving van ongeveer zevenhonderdduizend Palestijnen. Aangevuld met voorbeelden van latere verdringing van dat verleden, bijvoorbeeld met de aanleg van een dennenbosje of een themapark op de plek van een voormalig Arabisch dorp.

Afgelopen zondag promootte Pappe zijn boek in het Amsterdamse theater Desmet, als gast van ’Een ander joods geluid’ en UCP, ’United Civilians for Peace’. Inspiratie voor de titel leverde de Balkanoorlog, die de wereld vertrouwd maakte met het begrip ’etnische zuivering’.

Pappe, in een Amsterdams café: „Ik vind die term van toepassing. Het was minder wreed dan de Balkan, het was zeker geen genocide. Maar toch, wat de Palestijnen is aangedaan blijft wel een ernstige misdaad. En er is niemand voor bestraft, ook die elf van het ’rode huis’ niet. De wereld deed niets.”

Pappe is radicaal. Hij beschrijft een vooropgezette, geplande ’etnische zuivering’, waarbij het nodige bloed is vergoten, en weigert de verdrijving van de Palestijnen te zien als een gevolg van een oorlog.

Een van de argumenten, die hij in zijn boek aandraagt, is dat de dorpenvernietiging al vijf maanden aan de gang was, voordat de reguliere Arabische legers Palestina in mei 1948 binnenvielen, vlak nadat Israël zich onafhankelijk had verklaard. Er waren toen al een kwart miljoen Palestijnen verdreven. De dorpenvernietiging ging onverminderd door, ook toen Israël de Arabische legers moest bestrijden. Het voelde zich sterk genoeg om de etnische zuivering tegen de Palestijnen en de oorlog tegelijk aan te kunnen. In orders aan strijdgroepen heette de dorpenvernietiging tihur, schoonmaak.

Pappe’s collega Bennie Morris toont, in tegenstelling tot Pappe, wel begrip voor de Joodse leiders in 1948 en zegt dat ook hij de Palestijnen onder de toenmalige omstandigheden het land zou hebben uitgezet. Pappe: „Ik vind dat een verachtelijk standpunt.”

Hij put uit Britse en Israëlische archieven. De Britten beheerden tot 1948 Palestina als mandaatgebied van de Volkenbond en later de VN. De Britse rapportages zijn feitelijk. Joodse rapportages, vrijgegeven in 1988, bieden meer inzicht in de bedoelingen. Pappe bestudeert verder archieven van de VN en het Rode Kruis. Ook Arabische rapportages neemt hij door.

De Palestijnse universiteit van Bir Zayt legt in een groot project mondelinge verhalen over 1948 vast, ook daar doet Pappe zijn voordeel mee. Pappe: „Het is zwart-wit. De Palestijnse visie op 1948 klopt in grote lijnen gewoon.”

In 1982 deed een jonge Israëlische journalist en historicus, Benny Morris - nu hoogleraar geschiedenis aan de Ben Goerion Universiteit - onderzoek naar de Palmach, de gevechtseenheid van de Haganah [?er wordt pas later verklaard wat dit is]. Morris kreeg toegang tot geheime Palmach-documenten, en deze vormden de sleutel tot een heel ander verhaal.

Morris ontdekte dat Israël in 1948 een serie gruwelijkheden - massamoorden, vernietigingen en verkrachtingen - tegen de Palestijnse Arabieren had begaan. Hem werd de toegang tot de archieven ontzegd, maar datzelfde jaar werden geheime documenten uit de Israëlische staatsarchieven vrijgegeven en bijna tien jaar later militaire archieven, die zijn bevindingen bevestigden.

Tot die tijd, vertelt Morris, wisten niet alleen de gewone burgers, maar ook historici in Israël nauwelijks wat er gebeurd was. In de beginjaren van de jonge staat waren er wel incidentele kritische publicaties en polemieken over zijn ontstaansgeschiedenis, maar de Israëlische overheid hield gegevens geheim, en Joden die bij de acties betrokken waren geweest hielden hun mond of hun was verzocht te zwijgen.

Ook andere historici, onder wie Ilan Pappe en Avi Shlaim, beiden tegenwoordig werkzaam aan Britse universiteiten, begonnen aan de hand van de officiële documenten de zionistische geschiedenis te herschrijven. Ze noemden zichzelf de Nieuwe Historici.
Het zionistische project had eigenlijk vanaf het begin een koloniaal karakter, menen de Nieuwe Historici, dat werd gevoed door een soort romantisch nationalisme
Tijdens de militaire operaties in Arabische dorpen en stadsdelen die volgden werden in deze beginfase, nog voor de onafhankelijkheid, tussen de 280.000 en 400.000 Arabische Palestijnen verdreven. Een van de meest controversiële acties was de vernietiging van het dorp Deir Yassin op 8 april 1948. Het dorpje had een niet-aanvalsverdrag getekend met de Haganah. Maar de rechtse Joodse organisaties Irgoen en Lechi, die beide ondergronds tegen de Britten vochten, trokken zich daar niets van aan en vielen het plaatsje binnen. Toen de goed bewapende Palmach zich bij hen voegde, vluchtten de Arabische troepen.

'Daarna begon het drama,' vertelt Pappe. 'De Joodse troepen begonnen ongewapende burgers stelselmatig te vermoorden. De milities plunderden het dorp. Er werden die dag ongeveer 245 mannen, vrouwen en kinderen - onder wie 30 baby's - gedood. De rest werd door de straten van Jeruzalem geleid en het Arabische gedeelte van de stad in gedreven.'

De hele wereld, inclusief de Haganah en de Jewish Agency, keurde de actie af. In elk geval formeel; in de praktijk brachten de horrorverhalen die in de Arabische wereld werden verspreid een massale vlucht van Arabieren op gang, die de binnenkort op te richten Joodse staat goed van pas kwam.

Naarmate Plan D zich ontwikkelde, werden de acties agressiever. Joodse troepen richtten volgens Morris nog zo'n twintig soortgelijke bloedbaden aan. 'Zowel de Britten, die in Palestina de orde moesten handhaven, als de Verenigde Naties, die sancties hadden kunnen opleggen, keken de andere kant op en lieten al deze gruwelijkheden ongestraft plaatsvinden,' aldus Pappe.

Israel heeft nooit etnisch gezuiverd.

In response to one particular attack by Karsh on the work of the New Historians, Benny Morris said that:

Efraim Karsh's article (...) is a mélange of distortions, half-truths, and plain lies that vividly demonstrates his profound ignorance of both the source material (...) and the history of the Zionist-Arab conflict. It does not deserve serious attention or reply.[9]

Reviewing Fabricating Israeli History, Morris later said:

But this is Karsh's way, to belabor minor points while completely ignoring, and hiding from his readers, the main pieces of evidence. It is a measure of Karsh's ignorance of what actually went on in the Middle East in 1948 that he writes (p. 97) of "the Arab attack on the newly-established State of Israel, in which Transjordan's Arab Legion participated." Quite simply, it did not. Karsh employs his usual method of focusing on the one document that seems to uphold his argument-often while twisting its real purport-while simply ignoring the mas of documents that undercut it.[10]

Karsh employs his usual method of focusing on the one document that seems to uphold his argument-often while twisting its real purport-while simply ignoring the mas of documents that undercut it

De Palestijnen zouden bereid zijn om 2% grond te ruilen, waar de Israeli’s 7% wilden.
In lijn met resolutie 242 van de Verenigde Naties, die het recht van Israel op veilige grenzen onderschrijft.

In lijn met resolutie 242 van de Verenigde Naties, die het recht van Israel op veilige grenzen onderschrijft.

Ik begrijp wel dat de Palestijnen vanwege de verdeeldheid van de achterban (uiteraard, mede door toedoen van de desorganisatie die Israel bewerkstelligt door een recht en handhaving onmogelijk te maken) niet alle toegiften aan Israel willen delen met die achterban. Dat werkt namelijk contraproductief en zou dus in de weg kunnen staan van een mogelijk akkoord. Vooropgesteld dat Israel dat ook echt wil, maar ik vrees dat dit niet het geval is.

Morris staat zelf ook niet meer achter zijn oude bewering van 'geplande verdrijving'.

Door de Joden althans.