Wetenschappers hebben een verband gevonden tussen C8, een type van de vele perfluorchemicaliën (PFK's), en de ontwikkeling van ADHD bij kinderen. Ondanks deze bevindingen, en de vele andere risico's van PFK's die over de afgelopen decennia zijn ontdekt, gebruiken bedrijven ze nog steeds graag in hun producten.

Perfluorchemicaliën en ADHD

Volgens het onderzoek, dat van de Boston University en de Harvard School of Public Health komt, lopen kinderen die blootgesteld worden aan hogere niveaus van C8 een verhoogd risico op ADHD. "Voor elk extra 1 deel per miljard van C8 in het bloed, worden kinderen geconfronteerd met een 12 procent verhoogd risico op ADHD", volgens de West Virginia Gazette.

ADHD (attention deficit hyperactivity disorder) is de meest voorkomende aandoening in zijn soort bij de Amerikaanse jeugd. Het Centers for Disease Control schat dat vanaf 2007 9,5 procent van de kinderen tussen de leeftijd van 4 en 17 zijn gediagnosticeerd met deze ziekte en het is niet te zeggen hoe dat aantal sindsdien is gegroeid.

C8 wordt gevonden in de deklaag van anti aanbakpannen, de verpakking van levensmiddelen en vlekbestendig stoffen. Net als andere PFK's vindt het op een of andere manier zijn weg in de bloedsomloop waar het een ravage aanricht. Wetenschappers weten niet zeker hoe de chemische stoffen in het bloed terecht komen, hoewel sommige onderzoeken hebben gewezen op vervuild water.

De Environmental Working Group karakteriseert perfluorchemicaliën als onderdeel van de "schurken galerij van zeer giftige, buitengewoon persistente chemische stoffen die algemeen verbreid, over de hele wereld, menselijk bloed en dat van dieren in de natuur aantast". Andere onderzoeken hebben C8 en andere PFK's in verband gebracht met dingen zoals neurologische ontwikkeling, leverschade, immuun problemen, aangeboren afwijkingen en zelfs hoog cholesterolgehalte.

Omdat wetenschappers niet precies weten hoe perfluorchemicaliën hun weg naar de bloedbaan vinden is het moeilijk om met zekerheid te zeggen hoe de effecten ervan te vermijden. Sommige bronnen zeggen dat ze naast kookgerei en kleding te vinden zijn in de aarde en water door het hele land waardoor het moeilijk is om ze te vermijden.

Door, Elizabeth Renter.