Ondertussen heeft vrijwel iedereen in de westerse wereld gehoord van de plastic soep, de erfenis van onze wegwerpmaatschappij verzamelt zich in de oceanen en op stranden. In onze huidige cultuur, volgens sommigen een democratie en volgens anderen een schijnmaatschappij, wordt voor onze kinderen plastic meer en meer een natuurproduct.

Allereerst is dit een geweldige goocheltruc en zolang het publiek zich blijft concentreren op de betovernarij is deze schijnwereld niets meer dan de werkelijkheid. Ondanks dat we voelen dat we worden beetgenomen snappen we er niets van. Jaarlijks belandt er volgens schattingen 6,4 miljoen ton plastic in het oppervlaktewater welke we onder andere gebruiken voor drinkwater. Wat er niet uitgevist wordt eindigt in de zeeën en oceanen.

Schildpadden die plastic zakken aanzien voor voedsel, (kuikens van) zeevogels met uitpuilende magen vol met plasticresten en stervend door voedselgebrek. Walvissen, bomvol met resten van onze wegwerpmaatschappij, spoelen stervend als natuurlijke kliko’s op stranden aan.

Regelmatig zien we opmerkelijk nieuwsberichten voorbijkomen. Plastic blijkt niet zo inert te zijn als verwacht. De krachtige golfslag in de woelige oceanen en de sterke UV-straling vermaalt het plastic. Lantaarnvisjes zien de minuscule resten van de plastic fantasy voor voedsel aan en ondertussen wordt het product plastic onbewust opgenomen in de voedselketen. De lachwekkende visie van onze kinderen: plastic als natuurproduct is geen fabel meer ......

Vergelijkbaar met een duitse Krimi wordt ontdekt dat kreeftjes resten van sleepnetten bevatten. De sleepnetten zijn een soort kunstvezels, welke onder andere ook in onze kleding worden gebruikt. En jawel tijdens een wasbeurt blijkt dat er vele synthetische vezeltjes in het afvalwater belanden.

Om de extremen nog maar eens te benadrukken: huidverzorgingsproducten bevatten tegenwoordig plastic micro-deeltjes. Deze hele kleine kunststofresten (helaas, meer is het niet) worden winstgevend door hun inzet in cosmeticaproducten. Primair doel is het verwijderen van dode huidcellen (srubbing). Deze wijze van huidverzorging is werderom een een bron van man-made plastic vervuiling.

Als een olievlek lijken de resten van plastic zich te verspreiden en vormt een bedreiging van onze zeeën en voedsel.

En waar we staan we nu?

Volgende week organiseert de NGO The Plastic Soup Foundation een driedaagse conferentie waar wetenschap, politiek, jeugd en studenten bewust gemaakt worden over de milieucatastrofe die op dit moment plaatsvindt. Onder andere Charles Moore, milieu-activist en ontdekker van de plastic soep, zal op 30 november in Den Bosch een lezing geven over zijn nieuwste bevindingen. Hoop de komende weken hierover op Zaplog te berichten.