Door Appie, Op maa 13 mei 2013 23:57, 3 reacties, all rights reserved

Plastic soep: wat (w)eten we, deel 2/3? Aanvuling deel 2



Aanvulling op deel2

En dan de nanoplastics

Uit bovenstaande moge duidelijk worden dat microplastics niet het eindpunt zijn van plastic in het milieu, er is meer aan de hand. Om het model te vereenvoudigen maken we bij volgende hypothese alleen gebruikt van fotodegradatie en golfslag. Duidelijk moge zijn dat deze parameters grote stukken plastic vermalen in microplastics. Maar hier houdt het niet op, microplastics staan ook bloot aan deze elementaire natuurkrachten en worden kleiner en kleiner, er ontstaan nanoplastics.

De eerste vraag die opdoemt: wat zijn nanoplastics? Wie het weet mag het zeggen maar de EU verklaart dat de definite van nanomaterialen deeltjes zijn die kleiner zijn dan 100 nm. Hoe men de veiligheid van dit soort materialen onderzoek is een gigantisch groot vraagteken. Men snapt er eigelijk helemaal niets van en politici vertrouwen de hoopvolle resultaten van de industrie.

Uit nieuw onderzoek blijkt dat de EU de plank behoorlijk misslaat en dat 100 nm een idiote lage grens is. Dat uit plastic nanomaterialen gevormd kunnen worden is voor latex wetenschappelijk al bewezen. Maar de gemeten deeltjes zijn groter dan 100nm.

Terwijl de voorstanders, hoofdzakelijk afkomstig uit de industrie, roepen dat de natuur ons continue blootstelt aan nanodeeltjes en daarom veilig zijn blijken deze man-made materials op zijn minst twijfelachtig. Nanomaterialen zijn bijvoorbeeld in staat zijn om in het weefsel en bloedbaan te belanden. Ze zijn zelfs in staat om de genexpressie te beïnvloeden.

Dit primair onderzoek toont aan dat de invloed nanoplastics op levende wezens weleens groter kan zijn dan gehoopt. Bekend is dat nanoplastics de fotosynthese van groenalgen kunnen beïnvloeden. Studies tonen aan dat microplastics op nanoschaal (500 nm) in het weefsel van onder andere mosselen wordt teruggevonden.

Maar hier houdt het niet op, nog kleinere, ruim boven de vastgestelde definitie van de EU, nanodeeltjes van polystyreen (PS, 240 nanometer) vrij de placenta te kunnen passeren en de foetus bereiken. Over de gevolgen tast men nog in het duister maar laten we allereerst ervan uitgaan dat deze troep gewoon niet in het lichaam thuishoort.


Het gevaar van nanodeeltjes

In deel 3 van deze serie worden biopplastics en wetgeving kritisch bekeken.
Annotaties:
| #199880 | 14-05-2013 00:14 | Appie
Dit artikteltje is de aanvulling op:

Plastic soep: wat (w)eten we, deel 2/3?
Appie's avatar
| #199931 | 15-05-2013 11:44 | ouwe knar
Oeps, deel 2 is iets te lang om ineens te plaatsen

Dat is helemaal niet erg, geeft mij de kans om nog en keer te stemmen.
Mooi dat ik alle delen ergens apart ga opslaan :)
ouwe knar's avatar
| #199961 | 15-05-2013 18:23 | Appie
@ ouwe knar, bedankt, ben nu bezig met een leuk boek van een echte specialist:

Plastic and the environment

Is al wat ouder (2003) maar nog altijd up to date, misschien ook iets voor jou.
Appie's avatar
aanmelden / inloggen