Door Ness, Op don 9 feb 2017 01:13, 16 reacties,    

Quantumverstrengeling



Quantum entanglement may appear to be closer to science fiction than anything in our physical reality. But according to the laws of quantum mechanics — a branch of physics that describes the world at the scale of atoms and subatomic particles — quantum entanglement, which Einstein once skeptically viewed as “spooky action at a distance,” is, in fact, real.
Imagine two specks of dust at opposite ends of the universe, separated by several billion light years. Quantum theory predicts that, regardless of the vast distance separating them, these two particles can be entangled. That is, any measurement made on one will instantaneously convey information about the outcome of a future measurement on its partner. In that case, the outcomes of measurements on each member of the pair can become highly correlated.


In Fukushima is men bezig met een spelletje whack-a-mole. Heb je net de ene fast breeder, de mol, een beetje rustig, begint er elders een andere. Mijns inziens, maar dat roep ik al jaren, om precies te zijn sinds pakweg 7 maart 2011, moet je echt alles op die hoop donderen wat je kwijt moet. It will sort itself out. Dus alle radioaktieve troep, pleur op die grote Fuk You Shima hoop. Je moet niet raar opkijken als er af en toe lichtflitsjes uit opstijgen; dat is Chernenkov radiatie, het zichtbare effect van lag. Blauw licht, gaat naar wit in de atmosfeer, en is direkt dodelijk want de lichtdeeltjes komen zo snel aan, inclusief energie, dat ze je perforeren. Je wordt door een zeef geperst ahw.

Wat die molshoop daar nodig heeft is massa. Iedere massa maar het zwaarst en wat je kwijt moet, eerst; bij voorkeur radioaktief materiaal, maar wel met zorg aangelegd. Alles zal gerangschikt worden in de loop van pakweg 4 miljard jaar, maar het zakt weg dus wij hebben d'r geen last meer van tegen die tijd. Als je het een beetje slim afdekt kan het de komende tijd doorsudderen. De zwaarste deeltjes vervliegen; een deel van die energie wordt soms teruggekaatst in de vorm van Cherenkovlicht. De totale massa van wat daaronder hangt is namelijk 1. Er kan dus altijd wel wat bij. Kijk, zwarte gaten beslaan een wezenlijk deel van het heelal. Tegen de 90% ofzo. Dus da's al heel zwaar maar daar merk je niks van want dat speelt niet hier, op onze bergrug. Dat ligt allemaal onder ons, te beginnen met het totaalgewicht van deze planeet met punt M. Dus dat gewicht is niet 'weg'. Het heeft zich bij iets enorms gevoegd. Maar het is buiten bereik van onze zwaartemeters. De golfjes van wat er speelt in die chaos zwaartekracht kun je aflezen. Die kunnen wel waargenomen worden, met een GRACE-satellietenstelseltje, ook al een tweeling. Later meer over tweelingen.



Maar goed, dit gaat over quantum-verstrengeling. Kijk, alles is dubbel te fietsen. Als je de superbol op de eigen bol projecteert, dan ontstaan soms breuken op het vlak waar die bollen elkaar raar snijden. Een geheeltje, een dingetje uit die superbol wil wel eens 2 gedaanten aannemen in plaats van 1. En die 2 zijn exact gelijk, alleen de locatie in deze werkelijkheid is over de gehele matrix van Hesse exact tegengesteld van teken. Dan is er 1 reeel en de ander virtueel, en dat blijft zo. Maar ze kunnen wel beide van reeel naar virtueel en omgekeerd. Er is vooreerst geen verschil. Het deeltje heeft een lading en/of een massa, en een polarisatie, en beslaat een fractie van een tijdsspanne.

Dus als je de ene bepaald heb je tevens virtueel de andere bepaald. Die is exact hetzelfde maar 1 as is weerkaatst; er wordt ruimtelijk gespiegeld in de x=y as. Ga je naar de andere kant kijken, dan vind je 'm ook, natuurlijk. Want dan is hij reeel en het andere deeltje weer niet. Dat rare verschijnsel komt omdat je met lichtsnelheid naar deeltjes zit te kijken. Jij, de waarnemer, hebt altijd last van lag. Alles lagged. Dientengevolge kost het je een fractie van tijd om je aandacht elders te vestigen. Die Sequence blijft behouden want het is een fractie Tijd, en dat bestaat altijd. In die fractie van een tijdsspanne kan een deeltje bestaan - en 'vergaan', of de grens overgaan.

Ze hebben dus precies gelijke lading, massa, gewicht. Maar ze bestaan op 2 plaatsen tegelijk vanwege een breukje in confrontatie superbol (met specifieke en soms rare eigenschappen) met wetgeving waar zij zich aan houden maar die wij niet waarnemen, dus in een eigen tijdruimtebol+superpositiebol. Samen zijn ze met al hun waarden afzonderlijk opgeteld precies 'niks', dwz die niks was de startwaarde van de oorspronkelijke tensor. Er wordt dus aan de - alle - realiteit geen geweld gedaan; het deeltje was al superminimaal, een lichtdeeltje, een bijna-niks, dus als er nu 2 opdagen is dat verder geen probleem. Voeg je ze samen gaan ze gewoon verder als 1 geheel.

Bij andere stofjes - heel licht en fijnmazig verdeeld, een gasje, wordt bij het aanmaken van zulke vreemde, verstrengelde deeltjes bij toeval - (in 2% van de bundel licht, iedere stof zal zijn percentage hebben) - volledig gespiegeld in die as die wij niet waarnemen maar die wel bestaat in de superbol. Dus het restant van iedere optelling apart is nul over de hele linie (het is een vectoroptelling met lading en spin op de kleinste korrel), op de normale verplaatsing met de lichtsnelheid in aangegeven richting na. Maar afzonderlijk koersen ze precies in tegengestelde richting over die bundel langs de x=y as gerekend. Je kunt ze in afzonderlijke buisjes schieten - het zijn per slot van rekening deeltjes licht - zodat de ene bundel precies meemaakt wat de andere, die een ruimte in koerst, meemaakt. Dus zich ook spookachtig begint te gedragen, zonder ogenschijnlijke oorzaak.

Er is een raadsel dat je moet beheersen om het proces te snappen. Je loopt over een weg, als onschuldig deeltje/dingetje. Je komt bij een verdomde T-splitsing. Die staat niet op de eigen kaart maar wel op de matrix-kaart; je loopt tegen een onzichtbare muur aan. Het is een grens; je moet kiezen of delen, links of rechts. Sommige deeltjes delen. Lichtdeeltjes doen dat gewoon. Andere - zwaardere (volume gevuld met massa) en/of te groot-korrelig (ruimtelijk gezien verdeeld in porties met behoorlijke afmetingen), en/of teveel spin - deeltjes (hitte, energie) willen gewoon naar huis. Maar dan moeten ze 'de weg' vragen - en wel in dat huisje op de splitsing, waar 2 broers wonen, een identieke tweeling. Welke vraag moet je stellen aan de broer die opendoet om niet in het moeras (de ene kant gaat naar huis, de andere naar dat moeras) maar thuis te komen? Je moet wel weten dat de ene broer altijd liegt, en de andere spreekt altijd de waarheid. Maar dat kun je niet zien aan de buitenkant van de broer die toevallig voor je neus staat.

Goed, het antwoord op die vraag bestaat maar U mag 'm zelf beantwoorden. Er IS een manier om via toetsing precies de helft van ALLE precies gelijke deeltjes 'naar huis' te sturen, of heel precies tussen 50% en 100% onder uitsluiting van toeval via schakelingetjes, maar dan kom ik in Boolse algebra terecht. Of om een geschikte stof daadwerkelijk precies in 2-en te scheiden, zoals een leuk gasje - je laat het tegen die muur lopen. Alleen wat in het moeras (in chaos) zit, daar ben je dan wel het zicht en de greep op kwijt. Als de zaken thuis bij de 50% gaan spoken, dan gebeurt er iets waarneembaars met de afgescheiden helft in het moeras. Dan heb je namelijk te maken met een quantum-verstrengeling zodat je gebeurtenissen kunt aflezen.
Annotaties:
| #258287 | 09-02-2017 04:08 | Ness
Hmmz er is wel een duideljke grens aan die grens, want we hebben het over fysica. Als je deeltjes tot de lichtsnelheid gaat versnellen in een vacuum, dan kun je ze over de grens jagen. Daarna zijn ze definitief buiten bereik. Maar je kunt ze ook laten kaatsen. Een voorbeeld: https://www.youtube.com/watch?v=-d9A2oq1N38

Die cone krijg je ook als je door de snelheid van het licht breekt. En daar kun je wel het een en ander aflezen lijkt me. Die puntjes komen zo op een grafiekje in 3d, een tekeningetje; een lichaam vormt zich, virtueel, als perforatieschemaatje. Dit doen ze bij CERN, de grote deeltjesversneller. Als alles heel licht van gewicht of lading in hele kleine en fijne verdeling, ideaal geproportioneerd, is kan alles op hoge snelheid worden gebracht, een mooi percentage van de lichtsnelheid. Gassen zijn heel geschikt.

Datzelfde gebeurd bij mass (MAX). Dat doorbreekt de muur via de maximale massa die nog een element genoemd kan worden, met idioot hoog atoomnummer. Daarna voegt de massa zich in de chaos, een totaalgewicht dat steeds groter oploopt. Maar gelukkig zijn er duidelijke scheidingen, alles in percentages natuurlijk. Dit gedeelte apart heet kernenergieleer. Omdat er zulke hele vreemde verschijnselen optreden die daadwerkelijk getoetst kunnen worden. Want die spin gaat heel erg tellen.

Bovendien, zaken worden heet of koud, en zetten uit of krimpen, maar niet noodzakelijkerwijs tegelijkertijd. Sommige stoffen nemen toe in volume bij zowel het opwarmen als het kouder worden, water rond 4 celcius en plutonium als je het nogal heet laat worden. Er komt dan dus spontaan ruimte bij. Dan breekt er van alles met geweldige kracht - alle leidingen springen. Dat gedeelte gaat naar de warmteleer, met punt S als startpunt. Die limiet kan nl ook gebroken worden.
Ness's avatar
| #258288 | 09-02-2017 04:10 | zanussi
Ffloor had het niet beter uit kunnen leggen.

Maken quantum computers ook gebruik van Booleaanse algebra? Zie http://www.dwavesys.com/ ?
zanussi's avatar
| #258305 | 09-02-2017 14:07 | Ness
Alle computers maken gebruik van boolse algebra. Het zijn poortjes waarvoor speciale regeltjes gelden: en, of, en/of, en/en en of/of.

Maar ik vind het zelf geen goede uitleg. Ik zou er meer in moeten duiken maar mij ontbreekt de tijd; het is lente lol

Je kunt de hele toestand wel vergelijken met een kraal aan een oneindig aantal kettingen. Er zit een oneindig groot gat in het midden van de kraal/knoop waar oneindig veel draadjes doorheen lopen. Da's een stukje topologie. Die kraal is ons "nu" momentje, da's het momentje waarvan je kunt zeggen dat het het allerkleinste tijdsmomentje is, zonder daar een waarde aan te geven. Maar alle andere tijdsspannes zijn groter, by default.

En die kraal schuift heel regelmatig op in tijd en in Sequence (basic begrip), onderwijl een steekje aan alle draadjes in de knoop toevoegend. Dat steekje valt helemaal te berekenen voor ieder draadje apart maar ook voor en in zijn geheel. Met zo'n grote regelmatigheid, dat je met vrijwel exacte voorkennis kan werken dwz voorspellen. Op de manier waarop de stoot de rol van de biljartbal voorspelt.

Maar bovenstaand artikel zint me niet. Dat moet beter. Q-verstrengeling verdiend een betere uitleg en kernenergie heeft er eigenlijk weinig mee te maken, dus 2 zulke grote onderwerpen zaaien verwarring.
Ness's avatar
| #258306 | 09-02-2017 14:29 | Ness
Ik wil wel even zeggen dat thermodynamica en quantum dynamica heel dicht bij elkaar liggen. De thermodynamica kent een limiet S. Vanuit de analyse voel ik me geroepen iedere limiet te kraken, het zijn gemene maar mooie puzzels. Die S is ook te kraken.
Ergens boven gebruik ik de insluitstelling, een heel klein en nauwelijks opgemerkt ideetje.

Er is een ondergrens aan tijd want tijd bestaat. Het allerkleinste momentje is zó klein dat het niet fatsoenlijk deelbaar is. Het is voldoende te weten dat tijd altijd bestaat, en daarom gaan we uit van een tijdruimte, een ruimte(bol) dus opgebouwd uit allemaal piepkleine korreltjes tijd. Het is een "priemetje", die tijdsspanne, een wiskundig anomalietje en een noodzakelijke aanname. Alle wiskundige anomalietjes vertonen die vreemde priemetjes-eigenschap, ook de priemgetallen, een reeks.

Er is ook een bovengrens, een kleinste getal dat je kunt vinden, en dan weet je dat het nog kleiner kan maar je weet niet hoe. Dan is het tijd voor de insluitstelling. Je knijpt dat puntje tussen 2 andere puntjes die bij 2 gelijksoortige functies horen, bv 2 sinussen of 2 exponentielen of 2 andere basic vormen en je zegt met de nodige wiskundige bravoure:
er IS een puntje te bedenken waarvoor geldt dat ze in de functie X valt, waarmee de gezochte functie X als geheel geldt als een gelijkvormige sinuskromme of exponentiele of andere basic vorm. Hiermee kun je iedere limiet omzeilen. Als t of T naar nul gaat dus.

Want dat kan niet vanwege de aanname. Er is dus een grens en die grens komt tot uitdrukking in een getalletje; ieder stofje heeft zijn eigen max-getalletje op een quantumverdeelde schaal, nauwkeurig gerangschikt, de entropielimiet :P
Ness's avatar
| #258311 | 09-02-2017 16:03 | Ness
Een korreltje tijd is heel nauwkeurig te plaatsen. Het heeft 4 dimensies, een van de tijd-Sequentie en een met zg poolcoordinaten, waarmee je de posities van x, y en z-as weergeeft. En dan te weten dat het een piepklein korreltje ofwel een "volumetje" tijd betreft, van 4 dimensies, weer te geven in exact 2: een 3D-hoek en een positie in de ruimte, op regelmatige tijdsafstandjes via een asje. Dat maakt "een korreltje tijd" heel geschikt om als kleinste volumetje te gelden.

En tevens als korreltje binnen het geheel van de korreltjes, die allemaal een oneindig gat in het midden hebben waardoor een aftelbare hoeveelheid oneindige lijnen lopen. Zo zit alles 'keurig op zijn plekkie". Daar kun je iets mee. Vervolgens is tijd zowat hetzelfde als afstand, want weet je de tijd dan weet hoe groot de afstand is in meters via lichtsnelheid = (3.10^8 meters) per seconden of iets dergelijks. Dus ruimtelijk valt alles te plaatsen in tijdslijnsequentie als in fysieke zin, met een volumetje of lading.

Over die Sequentie: dat is een "aftelbaarheid". De tijd is aftelbaar. Je kunt er een stopwatch op zetten, de zaak in keurige deeltjes hakken via een sinuskromme over de as, eventueel verder te verdelen in seconden of lichtjaren. Da's dan jouw momentje nul; maar momentjes nul zijn natuurlijk willekeurig te kiezen over de lengterichting van de oneindige tijdslijn door dat enorme gat.

Als iedereen het ermee eens is dat we uitgaan van een heelal, opgebouwd uit korreltjes tijd, met de bovenstaande voorwaarden, kun je alle limieten waarvan de tijd naar nul loopt kraken mbv de insluitstelling; je neemt dan de ideale functie en duwt net zo hard tegen je nulpunt aan van links óf rechts (niet en/of!) tot je eigen functie qua vorm "past" over die ideaal, met inbegrip van zijn eigenaardigheden, zijn eigenwaarden.

Al je een limiet op deze wijze van 2 zijden benadert, dus van links en rechts tegelijk, dan pas je een algoritme toe, een iteratieproces of iets dergelijks. Zo benader je pi met een reeksontwikkeling van Euler.
Ness's avatar
| #258319 | 09-02-2017 20:31 | Zinoco
Als je er van uit gaat dat alles volgens onze wetenschappers uit rond draaiende bolletjes bestaat ( atomen zijn 99% ruimte) , maar dat wij dat zien als realiteit, is er iets mis met ons observatie vermogen.
| #258322 | 09-02-2017 20:59 | Zinoco
Lichtsnelheid is het maximum ?
grow up!
| #258323 | 09-02-2017 21:38 | Zinoco
En als iemand het woord God noemt ga ik gillen.
| #258325 | 09-02-2017 22:20 | Ness
De lichtsnelheid is ONZE limiet, maar niet noodzakelijkerwijs geldend in het HELE heelal. Die lichtsnelheid is te kraken. Daar knaag ik nog op. hij mag naderen tot 1 maar niet 1 precies worden. Dat ideaal is weggelegd voor Het Ideaal, dat nooit of te nimmer bestaat.

Kijk, je doet er goed aan de lichtsnelheid als een volume te zien ipv een rechte lijn ergens naar toe. Daarom heb ik het steevast over soep. Als je een volume tot nul laat naderen hou je een 'leeg' puntje over (leeg kommetje), dat evengoed wel geteld moet worden. Het kan namelijk zijn dat de lading nul is. Dan is het qua lading een leeg puntje, maar wellicht qua spin of andere zaken niet.

Een volume dat zich naar alle kanten met de lichtsnelheid uitbreidt is de basic vorm. Vandaar dat licht als fysiek verschijnsel invariant is. En daarom moet je het altijd in percentages tellen. Want je hebt het over een percentage van de totale inhoud van een bol met straal ~1~ of liever, c. (ofwel vul je straal t in).

De totale lengte die vanuit ons middelpunt naar alle kanten kan worden overzien heeft een straal van ongeveer 13,7 miljard jaar, in aardse jaren gemeten, al kun je de laatste helft van de schaal er wel afkappen want die is te zeer uit focus. Dat wil niet zeggen 'dat daar niks achter ligt', maar over wat erachter ligt kan geen zinnig mens uitspraken doen. Want daar zijn geen gegevens over, tot nog toe.
Ness's avatar
| #258331 | 10-02-2017 11:33 | Ness
Over god, of allah - ik heb er niks mee. Maar ik ben niet fanatiek tégen geloof in een god, zolang mensen daar blij mee zijn. En zolang ze die god maar niet in mijn hoofd proberen te persen, want het idee past gewoonweg niet.

Het heelal is onvoorstelbaar groot, maar dat hoeft qua handig indelen geen bezwaar te zijn. Ik ben gewend om te gaan met enormiteiten, limieten, het onvoorstelbaar grote en kleine. Enorme of zelfs oneindige getallen kunnen je opfrommelen tot een 'dingetje'. Je kunt ze OPROLLEN. En ook exact in 2-en delen, en dat maakt het handig om ze ergens in te stoppen, ook als het 'oneindigheden' zijn. Pi is 'oneindig' in zijn reeksontwikkeling. Als ik pi helemaal exact wil hebben, dan schrijf ik zijn reeksontwikkeling op als algoritme, als perforeerder van een as, om er gaatjes mee te slaan op gelijke afstanden, zo rolt de wiskunde.

Dat heeft allemaal echter geen donder te maken met god. Het gaat me om fysieke zaken en fysieke processen, en om die een handige tijdruimte te geven zodat ze daarin plaats kunnen vinden. Het is wel abstract bouwkunde maar het blijft gewoon natrekbare bouwkunde, alleen de bouwsteentjes zijn wat vreemd, heten pi en e enzo, en als je niet oppast gooi ik er zomaar een logaritme tegenaan. Ik ben een officieel gediplodeerd ingenieur, en dat is geen toeval. Geloof is van een hele andere orde.

Ik probeer kolossale zaken al bv een enorme zon in een systeem te vangen, en tegelijkertijd ook de uiterst minieme zaken, die van deeltjes inclusief spin en QM een plek te geven. In dat geval is een heelal dat bestaat uit korreltjes tijd de meest handige manier van aanpak. Maar het is een AANPAK. Een indeling. Is niks goddelijks aan. Het is gewoon praktisch gezien werkbaar. De beschrijving is de werkelijkheid uitdrukkelijk NIET. Met deze aanpak is NIETS verklaard. Maar hij werkt daarom wel als een trein :P
Ness's avatar
| #258332 | 10-02-2017 12:19 | Ness
Uhm pi komt tot uitdrukking in sinus x. Op 0, pi, 2pi, 3pi geeft dat ding een nul. Dus kun je de sinus als ideaal over alle assen gebruiken om een indeling te maken in natuurlijke getallen, en tevens een correcte hoogte van 1 en -1 standaard uit te beelden (op 0,5pi, 1,5pi etc. Dat heet iteratie, zo'n proces, afwisselend min en plus. Doe dat over ALLE (rooster)punten van je tijdruimte, laat het geheel draaien en geef de korreltjes een eigen draaimogelijkheid binnen de grotere draaiing (hun eigenwaarden qua spin) en je hebt een 'korreltjesvolume' van geregen bolletjes tijd met straal 1, neer te zetten op elk punt binnen die ruimte.

Of het nou met de planeet aarde als gekozen middelpunt is of met je bundeltje licht of je gasje in CERN, want dezelfde indeling geldt ook voor het superfijnverdeelde, de materie op QM nivo, waar je een plek nodig hebt om een deeltje in op te bergen met een spin en een ladinkje of gewichtje.

Of de zon als gekozen middelpunt, of voor mijn part Alfa Centauri. De schaal van je middelpunt is gebaseerd op oneindig fijnverdeelde tijdspannes, zowel in het hele grote als in het hele kleine. In het heelal, naar buiten, kun je enorme happen materie zien, dus dan ga je over op lichtjaren. Maar inzoomen kan dus ook, in lichtseconden of nog kleiner.

Je mag altijd kiezen, als dat handiger uitkomt, maar bij naar buiten kijken moet je wel een extra tijdspanne incalculeren van 8 lichtminuten lag bij alle waarnemingen want de zon buigt alle tijdslengterichtlijnen enigszins af. De eigen zon is prime qua gewicht. Het 'gewicht' van de planeet valt erbij in het niet, of juister gezegd, loopt er 8 lichtminuten op achter qua volume.

Zodra iets BUIGT heb je te maken met volumes waarop die buiging afgetekend staat. Het volume van de zon is wel groot maar de eigen planeet komt eerst dus moet er tijd verrekend worden. Tijd IS volume. Je kunt daarna dat volume vullen met wat je wilt, en een totale lading aan gewicht of energie toekennen. Maar het is even wennen, tijd te zien als een korreltje 'zand'.

Het grote voordeel van pi is dat het ALTIJD een benadering is. Het getal zelf is van een blijvende onzekerheid. Je kunt er altijd een decimaal bijrekenen; die lijst van decimalen wordt steeds langer iedere keer als je eenzelfde berekening uitvoert, maar er is geen peil op te trekken wat de volgende decimaal zal zijn.

Er wordt dus voortdurend aan pi toegevoegd, dus kun je pi EINDELOOS gebruiken, op een eindeloze maar aftelbare as. Over het getal e maar niet te spreken; daar kun je boeken vol over schrijven. Zoiets moet je niet verwarren met god. Al heeft het wel een zekere elegantie of schoonheid.
Ness's avatar
| #258333 | 10-02-2017 13:49 | Ness
Het gaat in de bouwkunde, en in de wiskunde, om verhoudingen. Uit het idee: "iets staat tot iets" kun je mooie ruimtetjes formuleren cq bouwen, waarbij je wel direkt overgaat op totaal abstract. Een snelheid is een verhouding, basically. Tijd staat tot afstand. Volume - ruimte dus - heeft ook zo'n eigenaardig grondgetal: straal staat tot volume, in een zeer bepaalde relatie.

Het staat nl tot omtrek van een cirkel, het staat tot het volume van een bol, het staat tot ideale hoogte bij gegeven inhoud. Van die 'staat tots' kun je gebruik maken bij verdelingen. Deze verdeling is wiskundig gezien ideaal. Een korreltje tijd heeft minimale straal 1, en die 1 is een verhouding dus die kun je zo klein kiezen als je wilt, maar blijft 1 'dingetje': iets gelijks gedeeld op iets gelijks.

Een korreltje tijd heeft een minimaal volume, af te leiden uit pi + de formule van inhoud (neem dan de kleinst mogelijke t die je bekend is); het heeft een minimale perfecte draaiing over de 3 totaal loodrechte assen van het heelal zelf, dat absoluut draait, van huis uit - die mag je verzinnen, maar ook een eigen draaing vanuit zijn minimieme middelpuntje over alle mogelijke assen, dat korreltje dat in wezen een oneinig groot gat in het midden van die kraal heeft van waaruit tig lijnen lopen. Daarin past dus een lading of massa, en een poling of spin.

Maar als je de aarde als kraal aan een koord geregen ziet, dan komt dat middelpunt tot uiting in het middelpunt van alle massa van de aarde. Die heeft een gegeven waarde als 'zwart gaatje', en staat tot een zeer bepaalde verhouding met de zon met diep inside het eigen zwarte gat. Maar die verhouding ligt ook besloten in het volume, want pi.

Dus het volume van de aarde met haar straal kan ook gekozen worden als middelpunt van de plek van waaruit WIJ het heelal bezien. Ga je elders dan zie je ook elders, naar verhouding. Om te snappen wat je ziet moet je een 8 lichtminutenfactor incalculeren, en die 8 lichtminuten straal (afstand zon-aarde) geeft een bepaald volume tijd weer. Daarmee kun je de buiging van het zicht berekenen want de straal buigt over een zekere lengte op het oppervlak van die (enorme) bol krom.
Ness's avatar
| #258339 | 10-02-2017 19:32 | Unseen
Betreft Fukushima heeft The Guardian daar een aantal interessante artikelen over gepubliceerd:
https://www.theguardian.com/environment/2017/feb/03/fukushima-daiichi-radiation-levels-highest-since-2011-meltdown?CMP=share_btn_fb

In het artikel staan diverse linken, die ook lezenswaardig zijn.
| #258342 | 10-02-2017 20:07 | Ness
Het heelal draait 'linksom'. Maar het is een heel ingewikkelde draaiing, want er is geen middelpunt te bekennen in het heelal, of - dat komt op hetzelfde neer - het stikt van de middelpunten, er zijn net zoveel middelpuntjes als korrels of kraaltjes tijd. Dus het draait linksom, maar dat is een gegeven; de poling bepaal je zelf. Er kunnen wel zaken rechtsom draaien; die zijn gewoon stronteigenwijs. Maar dat is het dus in de richting -links, dubbelplus rechts.

Om een limietje te kraken:
Neem een idioot kleine t, bv t is een gigamiljoenste van een seconde. Voor de snelheid geldt: v = s/t, afstand gedeeld door tijd. de snelheid is wezenlijk constant, nl c, want dat is een zeer bepaalde verhouding. Dan geldt: idioot klein afstandje gedeeld door idioot kleine tijdsspanne = 1. Want afstand ~ tijd.

Voor het volume geldt: V = 4/3 pi r^3, met r = 1, dus minimaal volume = 4pi/3 van 'iets', da's in gewone taal 4x3,14)/3 =4,19 of 4,20 (grijns) 'van iets'. dus het is onverbrekelijk deel van iets, het getalletje bestaat niet op zichzelf zonder meer. Er moet wat bij. Het betreft een percentage. Het is een verhoudingsgetal, nl de verhouding tussen straal (1) en volume. Hierin komt spontaan pi opduiken. Dat doet pi altijd, zodra er iets krom is. Het gaat om een verhouding 1-dimensionaal (te weten afstand in een bekende grootheid, meters bv) /gedeeld door een 3-dimensionaal dingsigheidje, een volume, hou die dimensies in de gaten. Maar het getalletje zelf is makkelijk te berekenen, dat is 10 op 42 ongeveer. Dus de ideale verhouding hier is 1 op 4,2 of 10 op 42 of 4/3e van pi.

Nu geldt in z'n brede algemeenheid dat E = mc^2.
dus E (als inhoudsgegeven, in lading) = massa x c^2. Da's qua standaardeenheden (meter^3 x 3.10^8 meter) x 1 seconde in tijd. Maar tijd is 3-D, dus dit klopt helemaal; wat je overhoud is een afstand. De lichtsnelheid, nogmaals, is wiskundig gezien de soep waarin wij drijven. De lichtsnelheid is niet 1-Dimensionaal maar 3D van aard.

Dan hou je over die factor 3x10^8 meter, in 1!!! dimensie, in dit geval dus in meters. Maar je kunt ook een andere geschikte lengtemaat zoeken. Een jaar is een leuk getal. 8 lichtminuten is "zoveel (3x10^8) meters per seconden", gegeven in kilometers. Die buiging zal herkenbaar zijn in de totaalkromme die door de zon wordt opgespannen, en die alle licht doet afbuigen op een hele flauwe helling, wat ongetwijfeld gesodemieter met roodverschuivingen tengevolge heeft. Maar als je tijd niet kunt definieren, dan neem je tijd als grondslag, als axioma, ben je meteen klaar. Tijd bestaat. Meer hoef ik niet te weten. Tijd is, zo je wilt, van God gegeven. Het is een axioma dat je moet omarmen.

Ik zal bovenstaande verstrengeling als ik tijd heb beter omschrijven.. Want het wordt krap tijd met FukYouShima. Ik zou niet zo zeuren als daar niet een potje op het vuur stond te koken dat levensgevaarlijk is voor de omgeving. Wat daar nog gered kan worden, moet worden gered, ten behoeve van Japan maar in bredere zin ten behoeve van iedereen.

Want wij gaan allemaal met een compleet DODE 3e deel van de wateren, te weten de pacific ocean , te maken krijgen, ivm voedselvoorziening. Dat kan niet langer zo. Men moet iets gaan proberen Dit stelsel kan helpen.
Ness's avatar
| #258348 | 10-02-2017 20:33 | zanussi
Want wij gaan allemaal met een compleet DODE 3e deel van de wateren, te weten de pacific ocean , te maken krijgen, ivm voedselvoorziening.


niet alleen voedselvoorziening, ook zuurstofvoorziening. Als 3e deel van het plankton, ergens in basis van de voedselketen, sterft, zullen we merken dat een heel groot deel van de zuurstof door plankton werd geproduceerd. je wil niet weten hoeveel zuurstof plankton produceert.
zanussi's avatar
| #258354 | 10-02-2017 21:51 | Ness
E = energie; de E is nu gedefinieerd als een kracht nodig om 1 deeltje, al naar gelang zijn massa, 1 plekje te laten opschuiven op de sequence in seconden, of gedeelten van seconden, of veelvouden ervan. Alle grootheden vervallen aan dat getal, aan die meter afstand ~ 'meter' tijd. Je mag de resultante dus gewoon meenemen. Het is een momentum heh, in een bepaalde richting.

Wat je wel moet meenemen in dit verhaal is de verhouding als je met een volume werkt. Die verhouding was 4,2 ofwel, 3/4pi.
als je dus in problemen komt met die rare wortel uit niks, ofwel met de wortel uit (aangewezen massa) / wortel [ 1 - (v/c)2 ] moet je die 4/3 pi incalculeren. v blijft kwadratisch, maar c^2 = Vmax (min of meer, het is een verhouding die enigszins fluctueert) in meters^2/seconden^2 = afstand^2/tijd^2 = afstand^2/volume^2 = afstand^2/afstand^6 = afstand/afstand^3 = afstand/volume. Maar met dit volume is wel iets raars aan de hand, want dat volume is enigszins bekend.

Want tijd heeft een relatie met afstand en een relatie met inhoud, en wel 4,2 t = Volume cq 4,2 x afstand (want tijd !~ afstand !) dus tijd = t = 1 = V/4,2 = 0,24 meters kubiek naar alle kanten = uitbreidingsgolfsnelheid. Onder die wortel krijg je dan 1 - 0,24^2 voor t = 1. Dat moet te berekenen zijn voor alle gevraagde massa's. Want zodra die de lichtsnelheid benaderen, krijg je onder dat wortelteken 1 - 0,0576 = 0,9424. Daarmee is die limiet wel gekraakt lol
Ness's avatar
aanmelden / inloggen