Vorige week heeft het Huis met overweldigende meerderheid een maatregel goedgekeurd om een nieuwe reeks van sancties tegen Iran te plaatsen. Als deze maatregel de Senaat passeert kan de Verenigde Staten niet langer zaken doen met ieder die geraffineerde aardolieproducten aan Iran heeft verkocht of hen hielp hun vermogen om hun eigen aardolie te raffineren te ontwikkelen.

Het trieste is dat veel van mijn collega's voor deze maatregel hebben gestemd omdat ze vonden dat het een militaire betrokkenheid met Iran kan verhinderen. Ik zou hen de vraag willen stellen, hoe zou het Congres reageren als een andere regering onze cruciale handelspartners op deze manier zou bedreigen? Zouden we dat niet zien als vragen om oorlog?

Dit beleid is pure isolationisme. Het is ontworpen om de oorlog aan te wakkeren door het afsnijden van handel en diplomatie. Te vele hebben vergeten dat het moeras in Irak begon met een embargo. Sancties zijn geen diplomatie. Ze zijn een voorloper van oorlog en een schande voor een land dat lippendienst bewijst aan de vrije handel. Het is ironisch dat mensen die isolationisme afkeuren acties als deze ondersteunen.

Als een buitenlandse regering probeert om de VS economisch te isoleren, onze levering van benzine afsnijd of ons tot de dood verhongerd, zou dat ertoe leiden dat Amerikanen die buitenlandse entiteit zouden bewonderen? Of zouden we in plaats daarvan ons onder de vlag verenigen voor het voortbestaan van ons land?

We zouden geen geheime buitenlandse operaties tolereren die regimeverandering van onze regering stimuleren. Toch heeft onze CIA zich voor decennia met Iran bemoeit. Natuurlijk zijn de Iraniërs hier gepikeerd over. In feite zijn vele in Iran nog steeds verontwaardigd over de betrokkenheid van de CIA in het omverwerpen van hun democratisch gekozen leider in 1953. Het antwoord is niet benzine af te snijden voor het Iraanse volk. Het antwoord is om ons niet met hun zaken te bemoeien en eerlijk handel met hen te voeren.

Als onze agenten niet langer in Iran waren zouden ze niet langer beschikbaar zijn als zondebok voor het regime om, terecht of onterecht, de schuld te geven voor elke slechte zaak die plaatsvindt. Zo slecht als andere regimes kunnen zijn, het is aan hun eigen volk om met hen om te gaan zodat ze echte zelfbeschikking kunnen verkrijgen. Wanneer buitenlanders aanzetten tot regimeverandering word de nieuwe regering die ze installeren altijd gezien als het belang dienend van het ten val brengende land, niet van de mensen. Zo nemen we tweemaal de schuld voor slecht bestuur. In plaats daarvan moeten we geheel en al buiten hun zaken blijven.

Met uitzondering van het militair-industrieel complex, willen we allemaal een vreedzamere wereld. Velen zijn hysterisch over de onmiddellijke dreiging van een nucleair Iran. Hier zijn de feiten: Er is nooit ontdekt dat Iran het nucleaire Non-proliferatieverdrag (NPV) dat zij ondertekend hebben niet naleeft. Echter, omringd zijnde door nucleaire machten kan men begrijpen waarom ze nucleair in staat zouden willen worden om zichzelf te verdedigen en met meer respect te worden behandeld.

Uiteindelijk sanctioneren wij geen nucleaire landen. We nemen diplomatieke onderhandelingen veel serieuzer en we sturen in plaats daarvan regelmatig geld naar ze. De niet-nucleaire landen zijn degene die we bombarderen. Als Iran een schending van het Non-proliferatieverdrag van plan was, kan dat ze nauwelijks worden verweten aangezien de Amerikaanse buitenlandse politiek hen elk motief geeft om dit te doen.