Op Zaplog verscheen op 27 januari een bericht van P.uncia, beheerder van de website DKNWZ: Waarschuwing voor Zaploggers. Er volgden honderden reacties, daarom ben even in het auteursrecht gedoken.

De zaak ligt zo: Het weblog Argusoog heeft een foto geplaatst die men op Internet had aangetroffen. Daarover heeft Argusoog een claim ontvangen van de fotograaf, Peter Vincent Schuld, inzake auteursrechten. Deze sommeerde om binnen 8 werkdagen 2100 Euro over te maken. De rekening zou gebaseerd zijn op de Auteurswet. Argusoog heeft tevergeefs een advocaat in de arm genomen, dat kostte in het totaal 412 Euro. Vervolgens werd met Schuld een schikking getroffen van 750 Euro.

De vraag is echter, of deze vordering rechtmatig is. In de Auteurswet komt deze materie namelijk niet voor.

In zijn reacties beroept Schuld zich op een blog van Arnoud Engelfriet: Ius mentis. Daar staat: Soms voeren mensen wel aan dat een foto plaatsen zonder toestemming wel mag, als je hem maar meteen weghaalt als de eigenaar er over klaagt. In een recente zaak (12 januari 2006) besliste de rechter anders. Op een website werden drie foto's van een beroepsfotograaf gepubliceerd, zonder dat daar toestemming voor was. Ook ontbrak de naamsvermelding van de fotograaf. Toen de fotograaf een boze brief met factuur stuurde, verwijderde de website-beheerder per direct de foto's. Desondanks moest zij een schadevergoeding van ongeveer 2000 euro betalen.

De link naar de uitspraak werkte niet, maar de samenvatting klopte ook niet. De eis bedroeg ruim 9.500 euro, maar de schadevergoeding bedroeg volgens de rechter slechts 900 euro! En het ging daarbij niet om het overnemen, maar om het plaatsen van een foto op Internet.

Het was even zoeken, maar het blijkt te gaan om Rechtbank 's-Hertogenbosch, 12-01-2006. Wie de hele uitspraak wil lezen, kan op deze zoekpagina het LJN-nummer invoeren: AU9504.
Inhoudsindicatie: Eiser, die beroepsfotograaf is, is de maker en auteursrechthebbende van een foto waarop X is afgebeeld. Gedaagde, die een of meer websites exploiteert, heeft die foto ingescand en zonder toestemming en zonder naamsvermelding van (het persbureau van) eiser op internet gezet. Gedaagde wordt veroordeeld tot vergoeding van de wegens de auteursrechtinbreuk geleden schade, bestaande uit 1) de gederfde licentievergoeding en 2) de schade wegens het ontbreken van een naamsvermelding bij de foto.

Het plaatsen van een foto op Internet is wezenlijk anders dan het overnemen van een foto die reeds op Internet staat. Het ging om een foto die de fotograaf voor een vriendenprijsje had verkocht ten behoeve van een papieren folder van een galerie. Een kunst-website heeft de foto gescand en op Internet geplaatst. Omtrent het overnemen van foto's of plaatjes die reeds op Internet staan, gaat deze uitspraak dus niet.

Opvallend in de uitspraak is het volgende:

De rechter zegt: [gedaagde] is als uitgever van boeken en als exploitant van één of meer websites op het gebied van kunst een professionele exploitant van auteursrechtelijk beschermd werk. Zij had bedacht moeten zijn op het feit dat op de foto auteursrecht rustte, te meer nu onder de foto stond vermeld: "foto: Pevry Press".

Een van de slachtoffers van Schuld blijkt Power of Love. In al haar charme voldoet de schrijfster niet aan het criterium van professionele exploitant van auteursrechtelijk beschermd werk. Zij hoefde dus niet bedacht te zijn op etc.

De eiser zegt: Op elk van de drie websites is de foto drie keer geplaatst. [gedaagde] had voor die negen openbaarmakingen EUR 2.387,00 moeten betalen indien de foto met voorafgaande toestemming van [eiser] zou zijn geplaatst. Dit bedrag dient met 200% te worden verhoogd wegens de auteursrechtschending en met 100% wegens het niet vermelden van de naam van de maker, zodat de te betalen schadevergoeding in totaal EUR 9.548,00 bedraagt.

De rechter zegt daarover: [eiser] heeft betoogd dat de richtprijzen van de Fotografenfederatie in de fotografiebranche als gebruikelijk worden aanvaard. De toepasselijkheid van die voorwaarden is niet tussen [eiser] en [gedaagde] overeengekomen en er bestaat evenmin een wettelijke grondslag voor het opleggen van een dergelijke verhoging.

De boete die werd opgelegd, bedroeg ten slotte 900 Euro, plus 1.130,93 Euro proceskosten.

De vorderingen van Schuld vinden geen enkele steun in de jurisprudentie. In tegendeel! Ook de auteurswet biedt geen houvast of uitkomst. Zijn gepeperde rekeningen hebben geen enkele juridische grondslag! Ze zijn gebaseerd op dwaling, BW bk. 6, artikel 228. Dit leidde tot onverschuldigde betaling, BW bk. 6, artikel 203. Alle slachtoffers die hebben betaald, kunnen het volledige bedrag terugvorderen. De kans bestaat echter, dat Schuld niet betaalt. In dat geval moet men toch nog naar de rechter, om het geld terug te krijgen.

Er is echter een stok achter de deur. In zijn brieven, waarvan hier een voorbeeld (Word-document), dreigt Schuld naar de rechter te stappen, als men niet betaalt. In augustus 2003 kreeg Cervantes te maken met Schuld. Zij hebben niet betaald, maar er is nog steeds geen rechtszaak! Schuld uit dreigementen die hij nimmer waarmaakt. Dat is oplichting, artikel 326 Wetboek van Strafrecht stelt daarop maximaal drie jaar. Hoe groter het aantal mensen dat is opgelicht, des te hoger wordt de straf die Schuld zal krijgen als men aangifte doet. Poging tot oplichting is ook strafbaar, dus ook wie de rekening wel heeft gekregen, maar niet heeft betaald, kan bijdragen aan de motivatie van Schuld om alles héél snel terug te betalen.

Als men wil dat Schuld alles terug betaalt, dan zal men moeten samenwerken! Verzamel alle slachtoffers met hun rekeningen, betaald of onbetaald. Stuur een brief waarin je alle betalingen terugvordert, omdat je anders collectief aangifte zult doen van oplichting. Zo wordt Schuld van schuldeiser tot schuldenaar.