Het verhaal begint rond Gosse Boxhoorn. Tot 2003 leidde hij de Nederlandse fabriek van Shell zonnepanelen. Tot deze werd gesloten. Uit frustratie richtte hij in 2004 de zonnepanelen fabriek Solland in Limburg op. Dit werd een groot succes. Solland heeft een kwalitatief hoogwaardig product. Uitbreiding met 2800% werd in enkele jaren bereikt. Tot 2010 is de gehele productie al verkocht. De tien jaar daarna is ook al voor 50% verkocht. Duitsland is een grote afnemer. Er komt, volgens mij, geen enkel zonnepaneel op de Nederlandse markt terecht!

In 2007 verkocht Solland 90% van zijn aandelen aan energiebedrijf Delta om kapitaal voor de groei te vergaren. Delta is een energiebedrijf dat relatief 8x meer nucleaire energie aankoopt dan andere energiebedrijven. Toegeven dat ze hierdoor relatief minder CO2 veroorzaken. Maar deze nucleaire belangen lijken een gezond Solland in de weg te staan. In oktober 2008 kwam het tot een uitbarsting en werd de gehele directie van Solland door Delta ontslagen. De huidige ontmanteling staat in schril contrast met het succesverhaal uit de eerste alinea.

Gosse Boxhoorn was ondertussen al begonnen aan een fabriek voor silicium wafers. Dit is de grondstof voor zonnepanelen. Ondanks zijn ontslag bij Solland zet hij de bouw van “The Silicon Mine” door. Het hadden zusterbedrijven moeten worden. Hoewel de fabriek pas eind van dit jaar af is, is de productie van de eerste tien jaar al verkocht. Een van de financiële partijen is Essent. Hij zou hier misschien beter vanaf kunnen komen. Het risico bestaat dat het voor energiebedrijven niet interessant is om duurzame energie producten voor particulieren te maken...