Door community (initieel Best Well), Op vri 24 nov 2017 19:15, 0 reacties, nieuws

Verreweg de grootste en oudste ‘Trollenfabriek‘ in de wereld.



In 2015 kondigde het Britse leger formeel aan dat het haar ‘77ste Brigade‘, de Britse ‘trollenfabriek‘, zou versterken met een ‘“focus on non ‐ lethal psychological operations using social networks like Facebook and Twitter to fight enemies by gaining control of the narrative in the information age” (Bron). In een iets verder verleden werd dit soort politieke propaganda via het internet aangeduid als ‘Astroturfing‘, en stelde de Britse Guardian toen nog de vraag hoe we het konden stoppen? Tegenwoordig schrijft diezelfde redacteur stukken met een geheel ander karakter.

Toen maakte men zich nog zorgen over een Amerikaanse overheid die groots investeerde in het opzetten van ‘Fake-Accounts‘ ten behoeve van het beïnvloeden van de publieke opinie in binnen- en buitenland. Maar inmiddels maakt de ‘Guardian‘ deel uit van die inspanning, en hoor je er weinig meer over, tenzij het over ‘Enge Russen‘ gaat.

Niet alleen overheden maken gebruik van organisaties die tot doel hebben op achterbakse wijze de publieke te beïnvloeden, en ons klaar te stomen voor oorlog, ‘Koud‘ of ‘Heet‘. Ook tal van multinationals, of takken van de industrie die in een kwade reuk staan, zoals de ‘tabaksindustrie‘, hebben hun ‘trollenleger‘. En zoals hier al eerder aangehaald, werden we op enig moment ‘geholpen‘ om te kiezen voor de eerste oorlog tegen Irak door een staaltje bedrog waar je koud van wordt. Vervolgens verspreid door ‘trollen‘ en goedgelovige zielen, die zich niet voor konden stellen dat je een verhaal over baby’s die uit couveuses worden getrokken, en op de grond worden gesmeten, kon verzinnen. Toch wel, dus. Zoals ze daarna de ‘Weapons of Mass Destruction‘ uit hun duim zogen. Gevolgd door een ‘Nucleaer Reactor‘ in Syrië.

Problematischer nog zijn de bewijzen die er nu liggen over schutters die op het ‘Maidan-plein‘ zowel politieagenten als demonstranten doodschoten, om een gewelddadige coup af te dwingen. En de vele verhalen over gifgasaanvallen in Syrië die niet werden gepleegd door een gruwelijk cynische Assad, maar gruwelijk cynische ‘rebellen‘, om de publieke opinie in ons deel van de wereld op hun hand te krijgen, en militair ingrijpen af te dwingen. Het roept de vraag op hoe ver mensen die verzot zijn op macht bereid zijn te gaan?

Propaganda, in de vorm van het verspreiden van informatie dat het eigen land, en de bedoelingen van haar leiders in een gunstig daglicht plaatsen, is van alle tijden. Giftiger wordt het, als een groep binnen de eigen bevolking, of een ander land, doelbewust wordt afgeschilderd als een vijand, die er op uit is ons schade te berokkenen, of zelfs met militaire middelen te veroveren. Als de propaganda die kant op gaat, bestaat de kans dat het uiteindelijk een ‘self-fulfilling-prophesy‘ wordt. Een gegeven, omdat geen mens het nog kan stoppen.

Zowel ‘deskundigen‘, als leken zoals u en ik, hebben altijd het idee dat een militair conflict niet uit de lucht komt vallen. Dat het een bewuste keuze vergt. Dat je altijd nog ‘Nee‘ kan zeggen. Maar dat is niet de praktijk. Sommige conflicten ‘escaleren‘. Ze beginnen klein, maar voor je het weet is het een uitslaande brand. Andere oorlogen zijn direct ‘the real thing‘. Maar achteraf blijkt niet zelden dat degenen die betrokken waren bij het besluitvormingsproces op enig moment het idee hadden dat ze domweg geen andere keuze hadden. ‘Groupthink‘ binnen de selecte groep leiders en adviseurs nam hen op sleeptouw, en zelfs als er een dissident was die tegensputterde, luisterde er toch niemand naar hem of haar. En als de oorlog verloren wordt, claimen die beleidsmakers dat ze blijkbaar waren gaan geloven in hun eigen propaganda. De schuld daarvoor leggen ze onveranderlijk niet neer bij zichzelf, maar bij mensen die hen ‘onjuiste informatie‘ gaven.

Maar als ‘trollen‘ op hun toetsenbord beginnen te rammen om ons er van te overtuigen dat nieuwszender als ‘RT‘ en ‘Sputnik‘ in feite ‘Foreign Agents‘ zijn, en politici nemen dat over, evenals de kranten en nieuwszenders in ‘bevriende naties‘, dan is het hek van de dam. Bedenk dat de wet die het politici mogelijk maakt om te eisen dat de media van een land zich laten registreren als ‘Foreign Agent‘ in de Verenigde Staten stamt uit de jaren dertig, toen het werd ingezet tegen Japanse media. En we weten hoe dat afliep.

Ook voor die oorlog tegen Japan trokken de Verenigde Staten alles uit de kast om dat land economisch te isoleren. Dat is een angstaanjagende overeenkomst met nu, waar de Verenigde Staten Rusland met sancties op de knieën tracht te krijgen. Verschil is echter, dat Japan destijds kwetsbaar was, vooral vanwege haar afhankelijkheid van olie. Terwijl Rusland eerder juist opleeft door die sancties. Zozeer dat ze bij ‘Russia-Insider‘ zelfs een aparte sectie hebben onder de kop ‘More Sanctions Please!‘ Zonder enige twijfel niet het product van enige ‘trollenfabriek‘ die door Poetin aangestuurd wordt, want die wil wel degelijk dat er een eind komt aan die animositeit in de wereld, die zijn ‘EurAziatische‘-droom frustreert. Maar Rusland is niet het Japan van voor de Tweede Wereldoorlog.

Wie vervolgens kijkt naar die voorgeschiedenis van ‘Pearl Harbor‘, ziet dat ‘FDR‘ als president tegen een olieboycot van Japan was, omdat hij voorzag dat dat zou leiden tot oorlog, en Japan zou dwingen om olieproducent ‘Nederlands Indië‘ te veroveren. Maar ene Dean Acheson, lid van wat we tegenwoordig de ‘Deep State‘ zouden noemen, en na de oorlog minister van Buitenlandse Zaken, zette de president voor het blok. ‘Goed gedaan, jochie!‘

Zoals Lubach zondag zei over die (vermeende) Russische ‘trollenfabriek‘ in Petersburg: ‘Het klinkt mij in de oren als een mislukte attractie op de Efteling!‘ Maar bepaalde trollen kun je maar beter serieus nemen! En nu de ‘mainstream media‘ bij ons is gecapituleerd, is het oppassen geblazen.
Annotaties:
aanmelden / inloggen