Door community (initieel ouwe knar), Op woe 7 jun 2017 10:37, 0 reacties, nieuws

Verstrikt in de slangenkuil die ‘NAVO’ heet



Carin Bruekers woont in Deurne werd in 1941 geboren in Oudenbosch en groeide op in Helmond. Na de middelbare school ging ze naar Zwitserland voor de opleiding Europees Secretaresse. Op 23-jarige leeftijd, in januari 1964, wordt ze door het Ministerie van Buitenlandse Zaken uitgezonden naar het buitenland en werkt onder andere op de Nederlandse ambassade in Bonn; later in Pakistan en Dacca. Dan nog meer omzwervingen: Parijs, Luxemburg, Monaco en Johannesburg, om tenslotte te belanden op het hoofdkwartier van de NAVO in Brussel. Daar ontmoette ze o.a. de presidenten George Bush sr. en Gorbatsjov.

Carin spreekt vier talen en werkte tot aan haar pensionering voor de NAVO in Brussel. In de jaren negentig was ze secretaresse in het kantoor van de hoogste baas, secretaris-generaal Manfred Wörner. Na diens overlijden werd ze overgeplaatst naar Sectie Vijf, een afdeling waar hooggeplaatste militairen werken. Al gauw raakte Bruekers daar verstrikt in een web van interne chantagepraktijken.

Deze afdeling Sectie Vijf blijkt een regelrecht wespennest. Daarover schreef ze een boek, dat bol staat van onthullingen: ‘De Slangenkuil’. Memoires die voor een groot deel gebaseerd zijn op feiten en voor een klein deel op fictie. Hieronder enkele citaten uit haar interview met het Eindhovens Dagblad, ter gelegenheid van de presentatie van dit boek op 11 juni.

Ze bladert door het blauwe boek; een op het eerste gezicht nietszeggend blauw boekje. Maar schijn bedriegt; Carin Bruekers glimlacht. “Hierin staan de belangrijke telefoonnummers van alle NAVO-medewerkers binnen de organisatie. Echt geclassificeerde dingen mocht ik bij mijn vertrek niet meenemen. Ik heb dingen gezien die ik nooit in de openbaarheid mag brengen. Nooit. Daar heb ik een eed voor afgelegd.” Het is een deel van de erfenis van haar carrière, vertelt ze, terwijl ze ook wat documenten, brieven en foto’s uit haar schrijfkamer haalt.

Geld lenen

‘De Slangenkuil’ speelt zich af in de jaren negentig, de tijd waarin Saddam Hoessein Koeweit binnenvalt. Carin Bruekers, in het boek omgedoopt tot ‘Sophie’, is nog maar net overgeplaatst naar Sectie Vijf. Ze zit in haar proeftijd van een halfjaar, een gebruikelijke gang van zaken bij een interne overplaatsing. Na vier maanden vraagt haar baas tienduizend Belgische francs te leen. Bijna zeshonderd euro. Bij de bankbalie van de NAVO wordt ze gewaarschuwd. ‘Is dit soms voor uw baas?’, vraagt de medewerkster. ‘Ik zou maar uitkijken. U bent niet de eerste aan wie hij zoiets vraagt.’

“Ik schrok. Maar ik zat ook in mijn proeftijd”, vertelt Bruekers. “Ik verzorgde mijn man, die was ongeneeslijk ziek. Ik kon het me niet permitteren mijn baan te verliezen.” Ze geeft haar baas het geld, het begin van een periode waarin puzzelstukjes één voor één op hun plek vallen. Haar baas blijkt lid van een Internationaal Academisch Genootschap. Een exclusieve herensociëteit die in werkelijkheid een maffiaorganisatie blijkt te zijn.
De voorheen succesvolle diplomaat wordt gegijzeld door omkopingen, een gokverslaving en drugs. “Naast geld wilde hij ook informatie van me. Hij dacht dat ik het erbij zou laten zitten, maar ik heb hem aangegeven. Toen is het allemaal pas begonnen.”

Doofpot

Ze nam de Nederlandse journalist Haye Thomas in vertrouwen en huurde strafpleiter Max Moskowicz sr. in toen haar baan onder druk kwam te staan. ”Iedereen op de afdeling wist het, maar niemand zei er iets over. Alles werd in de doofpot gestopt. Zaken losten daar doorlopend op in het niets. De afdeling was zwaarbeveiligd, maar het was een wirwar van verdwenen documenten. Cijferslotcombinaties van de kasten met ‘Top-Secret’-informatie veranderden om de haverklap. Zelfs gecodeerde prullenbakken waren niet veilig.”

In het boek stapelen de bizarre en spannende situaties zich op. De lezer krijgt een onalledaagse inkijk achter de schermen van een gesloten bolwerk. Zo licht Bruekers ook een tipje op van theorieën die her en der in het gebouw in bureaulades klaarlagen. De ‘Guidestones’-theorie van de NWO, de ‘New World Order’ bijvoorbeeld, waarop de boodschap dat de wereldbevolking teruggedrongen dient te worden; maar ook een soortgelijk document van de Amerikaanse oud-minister Kissinger, Plan for Food Control Genocide, circuleerde er. ”Dat waren allemaal plannen om de bevolkingsgroei terug te brengen. Het idee was dat wanneer de planeet behouden wilde blijven, er dan elf van de twaalf mensen zouden moeten verdwijnen. Door gecontroleerde geboortebeperking, oorlog en hongersnood.”

Zwijgen

Na haar pensionering tekende Bruekers voor 10 jaar zwijgen. Ze schudt haar hoofd: “Een afkoelingsperiode noemen ze dat; ik mocht er in die tijd niks over zeggen. Omdat het niet mijn bedoeling is om mensen er persoonlijk mee te beschadigen en voor mijn eigen veiligheid heb ik in mijn boek aliassen gebruikt.
Je leert de mensen kennen, ja. Je leert de diplomatie kennen, beter gezegd. Ze glimlachen, doen de verschrikkelijkste dingen en lopen weer door.”
Annotaties:
aanmelden / inloggen