Waarom ik op dieren geteste medicijnen inneem
Een van mijn artsen vertelde me om mijn zaken op orde te krijgen, dat is waarom ik deze column schrijf. Ik wil uitleggen waarom iemand die zoveel op dieren geteste medicijnen inneemt tegen dierlijk onderzoek is.
Ik heb volledige leukemie en de chemotherapie die in onderga lijkt niet zo goed te werken. En zelfs als het binnenkort in hoge versnelling geschakeld wordt, het is geen genezing maar een korte vertraging van de progressie van de ziekte. Links of rechtsom, mijn kansen zijn niet goed.
Toch blijf ik elke ochtend en avond pillen slikken, zit voor vele uren per week met een IV (intraveneus) in mijn arm, omgaan met alle bijwerkingen van de behandeling, hopend op een wonder. Sommige mensen noemen me een hypocriet om te profiteren van de voordelen van dierlijk onderzoek. Laat het me uitleggen.
De waarheid is dat ik niet het gevoel heb dat ik uiteindelijk profiteer van ons gezondheidszorgsysteem, ondanks enige echt uitzonderlijke zorg en veel verbazingwekkend medelevende artsen. Juist het tegenovergestelde.
Eerst ontwikkelde ik in 2004 het myelodysplastische syndroom (MDS) van de chemo die ik voorgeschreven kreeg voor borstkanker. In 2006 onderging ik een stamceltransplantatie, die gaf me twee jaar van remissie (zij het met veel verschrikkelijke bijwerkingen). Afgelopen juli had ik een nieuwe terugval ditmaal met acute myeloïde leukemie (AML). Mijn prognose is grimmig.
Gedurende de afgelopen zes jaar heb ik mij verschrikkelijk schuldig gevoeld over de medicijnen en procedures die ik heb ondergaan omdat ik weet dat in hun ontwikkeling er zo veel dieren hebben geleden. Ik weet van deze voorwaarden omdat ik in mijn oude baan werkzaam was voor een non-profit die alternatieven promootte voor dierproevenonderzoek. Ik weet over de condities van het praten met voormalige onderzoekers op dieren en anderen die getuige waren van de wreedheid. Feitelijk, een man die ik ken vanuit een internet ondersteuninggroep in het ziekenhuis waar wij beiden onze transplantaties hadden, herinnerde zich lab honden jankend van pijn te horen.
De waarheid, meestal verborgen voor het publiek, is dat dierlijk onderzoek vreselijk wreed is. Ondanks wat de onderzoekswereld beweerd, federale regelgeving is extreem zwak en slecht uitgevoerd en sommige soorten, muizen bijvoorbeeld, zijn volledig uitgesloten van enige bescherming. Vele onderzoeken hebben aangetoond hoe slecht de condities gewoon zijn.
Maar als iemand die onlangs aangemeld is voor een verpleeghuis voor terminale patiënten heb ik nóg een groot probleem met dierlijk onderzoek. Ik vraag me af of de wetenschap nu een remedie voor mijn leukemie zou hebben gevonden als ze niet op een zijspoor waren gezet door misleidende dierproeven. Ik vraag me af of de chemo die ik nam voor borstkanker veiliger zou zijn geweest als deze niet was getest op soorten die zo verschillend zijn van ons.
De waarheid is dat het gebruik van dieren voor het ontwikkelen en testen van medicijnen een systeem is dat niet erg goed werkt. Het is een oud paradigma dat gelukkig begint te veranderen, alhoewel langzaam. Een groeiend aantal wetenschappers zijn een aantal spannende (en efficiëntere) niet-dierlijke alternatieven aan het ontwikkelen. Deze veranderingen zijn deels ingegeven door bezorgdheid over dierenmishandeling maar ook omdat dierenonderzoek en testen ons zo vaak in de steek laten. Sommige overheidsinstanties zijn zelfs begonnen op te roepen voor meer alternatieven.
Meer dan 90 procent van alle nieuwe geneesmiddelen die bewezen effectief te zijn bij dieren werkten uiteindelijk niet bij mensen. Het is omdat dieren, alhoewel deze vergelijkbaar zijn met ons, andere fysiologische systemen hebben. Wat werkt in een muis werkt meestal niet in een mens.
De geschiedenis is vol met verhalen van geneesmiddelen die niet werken bij dieren, Aspirine bijvoorbeeld, die uiteindelijk werken bij mensen. En de dodenlijstpagina's zijn gevuld met verhalen van mensen die overleden zijn aan medicijnen die veilig leken bij dieren. De pijnstiller Vioxx bijvoorbeeld, veilig getest in muizen en vijf andere soorten maar doodde uiteindelijk vele duizenden Amerikanen.
Als u zich afvraagt hoe ik het innemen van de medicijnen kan rechtvaardigen, de waarheid is dat ik net als alle levende wezens ("lab dieren" inbegrepen) wanhopig graag wil leven. En vanwege de regelgeving van de overheid heb ik geen keus.
Het huidige medicijn goedkeuringsysteem erkend nog niet de superioriteit van de mensgerichte, niet-dierlijke onderzoeksmethoden (zoals microdosering) en alle farmaceutische bedrijven moeten gebruik maken van dieren om hun medicijnen goedgekeurd te krijgen. Hopelijk zal deze situatie snel veranderen. Een coalitie van dierenbeschermingsgroepen en artsen hebben een verzoekschrift ingediend bij de US Food and Drug Administration om de resultaten van alternatieve proeven te accepteren, indien beschikbaar.
Als de chemo medicijnen die ik nu probeer niet werken heb ik wel een laatste optie. Ik kan een Fase 1 proef proberen. Dat is als een medicijn er veelbelovend uit ziet bij dieren en voor het eerst wordt getest bij mensen. Mijn dokter begon me te vertellen waarom zoveel deelnemers stierven in Fase 1 proeven, maar het bleek dat ik het antwoord al wist. Medicijnen die werken bij dieren, legde hij uit, werken meestal niet bij mensen.
Ik heb volledige leukemie en de chemotherapie die in onderga lijkt niet zo goed te werken. En zelfs als het binnenkort in hoge versnelling geschakeld wordt, het is geen genezing maar een korte vertraging van de progressie van de ziekte. Links of rechtsom, mijn kansen zijn niet goed.
Toch blijf ik elke ochtend en avond pillen slikken, zit voor vele uren per week met een IV (intraveneus) in mijn arm, omgaan met alle bijwerkingen van de behandeling, hopend op een wonder. Sommige mensen noemen me een hypocriet om te profiteren van de voordelen van dierlijk onderzoek. Laat het me uitleggen.
De waarheid is dat ik niet het gevoel heb dat ik uiteindelijk profiteer van ons gezondheidszorgsysteem, ondanks enige echt uitzonderlijke zorg en veel verbazingwekkend medelevende artsen. Juist het tegenovergestelde.
Eerst ontwikkelde ik in 2004 het myelodysplastische syndroom (MDS) van de chemo die ik voorgeschreven kreeg voor borstkanker. In 2006 onderging ik een stamceltransplantatie, die gaf me twee jaar van remissie (zij het met veel verschrikkelijke bijwerkingen). Afgelopen juli had ik een nieuwe terugval ditmaal met acute myeloïde leukemie (AML). Mijn prognose is grimmig.
Gedurende de afgelopen zes jaar heb ik mij verschrikkelijk schuldig gevoeld over de medicijnen en procedures die ik heb ondergaan omdat ik weet dat in hun ontwikkeling er zo veel dieren hebben geleden. Ik weet van deze voorwaarden omdat ik in mijn oude baan werkzaam was voor een non-profit die alternatieven promootte voor dierproevenonderzoek. Ik weet over de condities van het praten met voormalige onderzoekers op dieren en anderen die getuige waren van de wreedheid. Feitelijk, een man die ik ken vanuit een internet ondersteuninggroep in het ziekenhuis waar wij beiden onze transplantaties hadden, herinnerde zich lab honden jankend van pijn te horen.
De waarheid, meestal verborgen voor het publiek, is dat dierlijk onderzoek vreselijk wreed is. Ondanks wat de onderzoekswereld beweerd, federale regelgeving is extreem zwak en slecht uitgevoerd en sommige soorten, muizen bijvoorbeeld, zijn volledig uitgesloten van enige bescherming. Vele onderzoeken hebben aangetoond hoe slecht de condities gewoon zijn.
Maar als iemand die onlangs aangemeld is voor een verpleeghuis voor terminale patiënten heb ik nóg een groot probleem met dierlijk onderzoek. Ik vraag me af of de wetenschap nu een remedie voor mijn leukemie zou hebben gevonden als ze niet op een zijspoor waren gezet door misleidende dierproeven. Ik vraag me af of de chemo die ik nam voor borstkanker veiliger zou zijn geweest als deze niet was getest op soorten die zo verschillend zijn van ons.
De waarheid is dat het gebruik van dieren voor het ontwikkelen en testen van medicijnen een systeem is dat niet erg goed werkt. Het is een oud paradigma dat gelukkig begint te veranderen, alhoewel langzaam. Een groeiend aantal wetenschappers zijn een aantal spannende (en efficiëntere) niet-dierlijke alternatieven aan het ontwikkelen. Deze veranderingen zijn deels ingegeven door bezorgdheid over dierenmishandeling maar ook omdat dierenonderzoek en testen ons zo vaak in de steek laten. Sommige overheidsinstanties zijn zelfs begonnen op te roepen voor meer alternatieven.
Meer dan 90 procent van alle nieuwe geneesmiddelen die bewezen effectief te zijn bij dieren werkten uiteindelijk niet bij mensen. Het is omdat dieren, alhoewel deze vergelijkbaar zijn met ons, andere fysiologische systemen hebben. Wat werkt in een muis werkt meestal niet in een mens.
De geschiedenis is vol met verhalen van geneesmiddelen die niet werken bij dieren, Aspirine bijvoorbeeld, die uiteindelijk werken bij mensen. En de dodenlijstpagina's zijn gevuld met verhalen van mensen die overleden zijn aan medicijnen die veilig leken bij dieren. De pijnstiller Vioxx bijvoorbeeld, veilig getest in muizen en vijf andere soorten maar doodde uiteindelijk vele duizenden Amerikanen.
Als u zich afvraagt hoe ik het innemen van de medicijnen kan rechtvaardigen, de waarheid is dat ik net als alle levende wezens ("lab dieren" inbegrepen) wanhopig graag wil leven. En vanwege de regelgeving van de overheid heb ik geen keus.
Het huidige medicijn goedkeuringsysteem erkend nog niet de superioriteit van de mensgerichte, niet-dierlijke onderzoeksmethoden (zoals microdosering) en alle farmaceutische bedrijven moeten gebruik maken van dieren om hun medicijnen goedgekeurd te krijgen. Hopelijk zal deze situatie snel veranderen. Een coalitie van dierenbeschermingsgroepen en artsen hebben een verzoekschrift ingediend bij de US Food and Drug Administration om de resultaten van alternatieve proeven te accepteren, indien beschikbaar.
Als de chemo medicijnen die ik nu probeer niet werken heb ik wel een laatste optie. Ik kan een Fase 1 proef proberen. Dat is als een medicijn er veelbelovend uit ziet bij dieren en voor het eerst wordt getest bij mensen. Mijn dokter begon me te vertellen waarom zoveel deelnemers stierven in Fase 1 proeven, maar het bleek dat ik het antwoord al wist. Medicijnen die werken bij dieren, legde hij uit, werken meestal niet bij mensen.
