Vroeger rookten we. Toen was het leven (in sommige opzichten) overzichtelijker.

Nu roken we niet meer en we willen toch de weldadige invloed van wiet ondergaan.
Wel eens thee geprobeerd en dat werkte niet onaardig, maar het zou beter moeten kunnen. Dachten we.

We hielpen een vriend met knippen en kregen het knipsel mee. Op het web staan recepten plenty, dus wietboter gemaakt.
Eén ding kwamen we niet zo goed uit: er wordt veel over de gewichtsverhouding knipsel/boter gesproken, maar nergens vonden we of dat knipsel dan gedroogd is of niet. We hadden het knipsel zorgvuldig gedroogd en hebben 100 gram van dat gedroogde knipsel (da's best veel) in een grote pan gekookt en daar na drie uren één pakje (echte) boter van 250 gram aan toegevoegd. Weer drie uren later alles laten afkoelen en daarna het stolsel zorgvuldig en liefdevol in een bakje gedaan.

In de tuin ligt nu een ondefinieerbare klomp groenachtig materiaal waar katten met een boog omheen lopen en vogels hun snavel minachtend voor ophalen.

Gisteren meenden we de lunch te moeten starten met een test. We hebben allebei een reepje, ongeveer een kwart van een snee, van onze boterham afgesneden en daar onze wietboter op gesmeerd. 't Rook verdraaid lekker. Plakje kaas erop en - wat denk je - dat smaakte prima! Veel beter dan we hadden verwacht, want hier en daar vind je toch wat schrikachtige reacties op het web.

Kort na 12 uur aten we dat kleine reepje brood. Ongeveer een kwartier later begonnen we iets van duizeligheid te voelen. We hadden het eten bijna op en hebben (we hadden een voorgevoel denk ik) alles snel opgeruimd. Om ongeveer 12.45 zaten we tegenover elkaar; volkomen uit het veld geslagen. Spreken werd moeilijker en onze monden voelden extreem droog. Een binnenkomend telefoongesprek moest ik al snel afbreken omdat ik de vragen niet meer kon verwerken.
Om 12:55 was duidelijk dat we een fors probleem hadden. Praten werd nog moeilijker en bewegen was nauwelijks nog mogelijk! We dreigden weg te zakken. Waarin was niet duidelijk. Slaap? Bewusteloosheid? Coma misschien?
Mijn vrouw wilde 112 bellen maar ik heb haar daar (terecht?) van weerhouden. We hebben over en weer geprobeerd elkaar 'wakker' te houden. Met grote moeite overigens. Ik heb de eerste anderhalf uur de tijd redelijk in de gaten kunnen houden. De tijdsbeleving (qua snelheid) leek niet anders dan gebruikelijk. Mijn vrouw ervoer dit anders; de tijd ging voor haar heel langzaam.
Inmiddels konden we ons nog nauwelijks bewegen. Mijn vrouw had een plastic flesje met wat water onder handbereik en nam daar af en toe een slokje van, maar die handelingen gingen met enorme moeite.
Er werd toen - het zal zo rond half twee zijn geweest - nog wel steeds gesproken over 112 bellen, maar feitelijk was dat al lang onmogelijk. Onze lichamen waren, laat ik maar zeggen, geïmmobiliseerd.

Mijn vrouw had enorm last van hartkloppingen en als je dat niet kent is dat heel verontrustend. In de situatie van dat ogenblik was het voor haar reden te denken dat een en anders wel eens fataal zou kunnen aflopen.
Zelf had ik last van transpiratie. Ongelooflijk. Ik had enorme moeite met bewegen, dus het zweet druppelde aan alle kanten van mijn hoofd en gezicht naar beneden, zonder dat ik dat kon wegvegen. Al vrij snel voelde dat zweet koud aan. Ik begrijp nu wat 'koud zweet' betekent.

Zo rond een uur of twee (denk ik) werd de misselijkheid te erg en hebben we overgegeven. Keer op keer. De details zal ik weglaten, maar het is niet leuk als je je nauwelijks kunt bewegen, laat staan naar het toilet gaan. Ik wens dat niemand toe.
De angst om 'in slaap te vallen' was tot dat tijdstip erg groot. Later kregen we beiden het gevoel dat het minder riskant was en zijn we een aantal keren weggedommeld. We probeerden echter nog wel elkaar wakker te houden en daarbij viel het mijn vrouw op dat mijn lichaamstemperatuur extreem laag was.

Goed; zo rond een uur of vier kwamen we min of meer bij zinnen. Maar zelfs vandaag, zelfs nu nog, om een uur of acht op de avond van de volgende dag, ben ik nog niet honderd procent de oude. Mijn vrouw evenmin.

Conclusies?
Hm, ja. Eéntje. Wees voorzichtig, Ik weet nog steeds niet zeker of onze ervaring van gisteren zonder levensgevaar was. Ik overdrijf niet. Als we buiten kennis waren geraakt hadden we bijvoorbeeld in ons braaksel kunnen stikken. We waren héél ver heen.

Vragen?
Zeker. We hebben - meenden we - zorgvuldig het web afgezocht naar recepten. Er worden veel verhoudingen genoemd, ook op dit forum, maar we hebben nergens kunnen vinden of het over gedroogd knipsel of over vers product ging. Ook weten we weinig over de kracht van het spul. We zaten met een aantal mensen te knippen en iedereen knipt anders, zo merkten we al snel. De ene knipt zo nauwkeurig mogelijk de puntjes van de uitstekende blaadjes, de ander knipt gewoon rondom het topje kaal. In dat laatste geval vallen er veel van die 'bruine draadjes' in de afvalbak. Zit daarin niet het meeste thc?
Toen we het spul droogden hebben we ons verwonderd (en verheugd) over de bruine waas die er overheen lag.
't Is machtig sterk spul, dat wel!

Concrete vraag?
Ja. Wordt er in die recepten nu (gewoonlijk) over vers of over gedroogd knipsel gesproken?

Conclusie?
Ja. Mijn vrouw gaat die circa 170 gram groenachtige boter die is overgebleven (sterk spul dus!) mengen met vijf pakjes 'gewone' roomboter. Au bain marie za'k maar zeggen.
Dat gaan we dan proberen met 1/8 van een sneetje brood, héél dun besmeerd.